Το βράδυ της Παρασκευής, στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας, ο κόσμος έδινε το παρών σε μια λαμπερή εκδήλωση. Στον ένατο όροφο των παλιών Granada Studios, μια εκλεκτή παρέα απολάμβανε τεκίλα και κράκερς, όχι όμως τα συνηθισμένα, αλλά περίτεχνα καναπεδάκια με κρεμ φρες και πλούσιες ποσότητες χαβιαριού. Μια νεαρή γυναίκα, με δερμάτινο σορτς, χοντρά μποτάκια, λαμπερά πράσινα νύχια και ατημέλητο καρέ, μου χαμογέλασε από την άλλη πλευρά του ασημένιου δίσκου. “Ουάου, χαβιάρι. Πολύ ντελικάτο για το Μάντσεστερ,” σχολίασε.

Το 48ο μέλος-club του ομίλου Soho House έχει προκαλέσει αίσθηση. Τριάντα χρόνια μετά το άνοιγμα του πρώτου club στο Σόχο του Λονδίνου, η πρώτη παρουσία της αυτοκρατορίας στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας προκαλεί συζητήσεις, ειδικά σε μια πόλη που ο AJP Taylor είχε περιγράψει ως “το μόνο μέρος στην Αγγλία που ξεφεύγει από το χαρακτηριστικό μας δηλητήριο του σνομπισμού” (και η πατρίδα της εφημερίδας The Guardian). Ένα υπαίθριο rooftop pool, σε ένα κλίμα που επέτρεψε την ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργίας χάρη στη βροχή που παρείχε ιδανικές συνθήκες για την περιστροφή του βαμβακιού. Θα πετύχει;

Με μια λίστα αναμονής 2.500 ατόμων – τη μεγαλύτερη παγκοσμίως για οποιοδήποτε Soho House – η απάντηση μοιάζει να είναι καταφατική. Λίγες ώρες πριν την εκδήλωση, συναντώ τον CEO του Soho House, Andrew Carnie. Ο χώρος είναι γεμάτος εργάτες με γιλέκα υψηλής ορατότητας και καθαρίστριες με σφουγγαρίστρες, ενώ η λίστα απαιτήσεων των Primal Scream (μπουκάλια ποτών και βάζα με χαμομήλι) τοποθετείται σε ένα προσωρινό καμαρίνι. Ωστόσο, ο Carnie είναι πεπεισμένος ότι ο χρόνος είναι ιδανικός. Γεννημένος 30 μίλια μακριά, στο Preston, έχει δει το Μάντσεστερ “να αλλάζει δραματικά και να ανθίζει. Έχει επεκταθεί φυσικά και έχει διευρύνει την κοσμοθεωρία του. Η φιλοξενία έχει γνωρίσει άνθηση, οι δημιουργικές βιομηχανίες έχουν αναπτυχθεί, τα πανεπιστήμια ακμάζουν και φαίνεται ότι πολλοί που πηγαίνουν στα πανεπιστήμια παραμένουν, κάτι που είναι υπέροχο για την πόλη.” Αύριο, μια δεύτερη βραδιά εγκαινίων θα περιλαμβάνει την εμφάνιση του Loyle Carner, ενώ τον Φεβρουάριο, όταν τα Brit Awards μεταφερθούν από το Λονδίνο στο Co-op Live Arena της πόλης, το Soho House Manchester θα φιλοξενήσει το afterparty. “Πιστεύω ότι αυτό θα είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα μας σπίτια,” δηλώνει ο Carnie.

Ανεξάρτητα από το αν έχετε επισκεφθεί ποτέ ένα Soho House, η επιρροή του έχει διαπεράσει την κουλτούρα μας. Ίσως είδατε την Carrie και την Samantha να γλιστρούν στην πισίνα του club της Νέας Υόρκης στο “Sex and the City”. Μπορεί να θυμάστε ότι ο Harry και η Meghan είχαν το πρώτο τους ραντεβού σε ένα από τα σπίτια του Λονδίνου. Ίσως έχετε ακούσει τη φήμη ότι, όταν άνοιξε το πρώτο σπίτι στο Λος Άντζελες, η αίτηση της Kim Kardashian απορρίφθηκε. (Ρώτησα, αλλά το Soho House δεν σχολιάζει τα μέλη του.) Ο άνδρας στην κορυφή της επιχείρησης, που ανέλαβε από τον Nick Jones όταν ο ιδρυτής αποχώρησε το 2022 μετά από θεραπεία για καρκίνο του προστάτη, την οποία είπε ότι “άλλαξε την οπτική και την εστίασή του”, είναι ένας φιλικός και προσιτός 51χρονος, με τατουάζ ορατό στη μανσέτα του μαύρου μπλουζιού του, άψογα λευκά αθλητικά παπούτσια, χωρίς ίχνος αλαζονείας. (Αναγνώστης της Guardian, πράγματι.) Σε αντίθεση με τον υπερβολικά επιβλητικό Jones, ο Carnie είναι συγκρατημένος. Για παράδειγμα, μου λέει ότι “του αρέσει το τρέξιμο”, κάτι που μεταφράζεται στο ότι πρόσφατα ολοκλήρωσε έναν αγώνα υπεραπόστασης 155 μιλίων, έξι ημερών, στη Σαχάρα και ετοιμάζεται για έναν αγώνα υπεραπόστασης στα βουνά του Κολοράντο του χρόνου. Είναι, όπως λέει, “ένας καλός τρόπος να παραμένεις σε φόρμα”.

Αυτό που διακρίνει το Soho House από την τεσσάρων αιώνων παράδοση των μελών-club, που έχει τις ρίζες της στις “πολυθρόνες και το κόκκινο κρασί” του Mayfair και του Piccadilly, είναι η αυτοαποκαλούμενη ταυτότητά του ως “για δημιουργικούς ανθρώπους”. Αυτό υπήρξε άλλοτε η μαγική σκόνη που κάνει τη συνδρομή να μοιάζει με χρυσό εισιτήριο – αυτό που προέβλεψε ο Jones το 1995 ήταν ότι, στη σύγχρονη κουλτούρα, όλοι αρέσκονται να βλέπουν τους εαυτούς τους ως “δημιουργικούς” – και άλλοτε το συστατικό που μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις. (Για να παραφράσουμε τους κριτικούς: “τηλεοπτικά μαλακιστές”.) Ο ορισμός των δημιουργικών ανθρώπων, λέει ο Carnie, είναι ευρύς. “Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι δημιουργική. Η φιλοξενία είναι δημιουργική. Οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει αίτηση, και έχουμε μέλη από κάθε κλάδο.” Η σύνθεση του Μάντσεστερ, λέει, τείνει προς τους επιχειρηματίες. Με συνδρομές που ξεκινούν από 1.200 λίρες ετησίως – η τιμολόγηση είναι η ίδια για κάθε σπίτι παγκοσμίως, αλλά χαμηλότερη για όσους είναι κάτω των 27 ετών – η συνδρομή είναι προνομιακή, αλλά “προσπαθούμε να μην είμαστε αποκλειστικοί”, δηλώνει ο Carnie. Στο Μάντσεστερ, θα συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα καθοδήγησης που συνδέει μέλη με τοπικούς δημιουργικούς από χαμηλότερες κοινωνικοοικονομικές ή υποεκπροσωπούμενες ομάδες, οι οποίοι προσκαλούνται σε πάνελ, εργαστήρια και δικτύωση εντός του χώρου για να αναπτύξουν τις επαφές, την αυτοπεποίθηση και την εμπειρία τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, το Soho House ήταν συνώνυμο με τα γρήγορα πρωινά, τα μεθυστικά μεσημεριανά και τις βραδινές διασκεδάσεις. Όλα αυτά συμβαίνουν ακόμα, αλλά τα Soho Houses έχουν εξελιχθεί παράλληλα με τον τρόπο που ζούμε. Η μεμβράνη μεταξύ της εργασιακής και της προσωπικής μας ζωής έχει γίνει πιο πορώδης. Η 24ωρη τεχνολογία έχει εξαλείψει τη δυνατότητα να “αποσυνδεόμαστε” ποτέ. Το μοντέλο του Soho House – ένας τρίτος χώρος που δεν είναι ούτε δουλειά ούτε σπίτι, ούτε εντελώς δημόσιος ούτε εντελώς ιδιωτικός – έχει γίνει ένας χώρος προς τον οποίο οι άνθρωποι έλκονται.

“Η αλλαγή αυτή επιταχύνθηκε ιδιαίτερα μετά την Covid,” λέει ο Carnie. “Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν μοναξιά. Είμαστε άνθρωποι και μας αρέσει να είμαστε γύρω από άλλους. Αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι όταν οι εταιρείες επιτρέπουν την εργασία από το σπίτι, πολλά από τα μέλη μας προτιμούν να εργάζονται από τα clubs μας.” Η έλξη αυτή, στην πραγματικότητα, έχει γίνει πρόκληση, και τα σπίτια πλέον “αποθαρρύνουν” την ολοήμερη εργασία, όπως λέει. “Laptop το πρωί, κοινωνικές επαφές το απόγευμα.” Ένας κανόνας “όχι κινητά” έπρεπε να τροποποιηθεί, καθώς οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε να αποχωριστούμε τις συσκευές μας: τα τηλέφωνα στο τραπέζι είναι αποδεκτά, αλλά δεν μπορείτε να τραβάτε φωτογραφίες ή να κάνετε κλήσεις.

Η ευεξία είναι ο νέος ηδονισμός. Η φυσική κατάσταση δεν αφορά πλέον μόνο το να τρέχεις 5 χιλιόμετρα σε ένα διάδρομο πριν συνεχίσεις την ημέρα σου, αλλά αποτελεί θέμα συζήτησης και ένα αισθητικά εκλεπτυσμένο στοιχείο ενός φιλόδοξου τρόπου ζωής. “Όλοι θέλουμε να είμαστε πιο υγιείς,” λέει ο Carnie. “Αλλά αν γυρίσουμε πέντε ή έξι χρόνια πίσω, αυτό αφορούσε κυρίως την καρδιαγγειακή φυσική κατάσταση: τρέχαμε, κωπηλατούσαμε, ό,τι άλλο. Όμως, νέα επιστημονικά δεδομένα μας λένε ότι χρειαζόμαστε δύναμη. Ακόμα κάνουμε ομαδικές τρέξιμο, αλλά τώρα έχουμε στούντιο Reformer pilates, μαθήματα HIIT, γήπεδα padel.” Θάλαμοι αντίθεσης με σάουνες και παγολοί προσέλκυσης έχουν τεράστια ζήτηση, αντικατοπτρίζοντας την έκρηξη ενδιαφέροντος για την κολύμβηση σε ανοιχτά νερά και τις pop-up σάουνες που έχουν εμφανιστεί σε όλη τη Βρετανία τα τελευταία δύο χρόνια. Η επόμενη περιοχή ανάπτυξης είναι η μακροζωία. Στο Soho Farmhouse της Οξφόρδης, ένα “Lazy Lab” προσφέρει ενδοφλέβιες σταγόνες, συνεδρίες 60 λεπτών σε θάλαμο υπερβαρικής οξυγονοθεραπείας και διαγνωστικές εξετάσεις για “μελλοντική προστασία” της υγείας σας. “Αυτό ζητούν τα μέλη μας επόμενο,” λέει ο Carnie.

Ωστόσο, το μέλλον, τουλάχιστον σύμφωνα με το Soho House, δεν είναι τόσο αποθαρρυντικά ενάρετο όσο θα μπορούσε να υποδηλώνει αυτό. Το sticky toffee pudding παραμένει το best-selling επιδόρπιο τους, παγκοσμίως. (“Αν ποτέ προσπαθήσουμε να το αφαιρέσουμε από το μενού, οπουδήποτε, προκαλείται αναρχία,” μου λέει ένας σεφ στην κουζίνα του Μάντσεστερ.) “Τα μέλη μας αγαπούν μια υπέροχη γαστρονομική εμπειρία,” λέει ο Carnie. “Δεν τρώνε απαραίτητα περισσότερο υγιεινά, αλλά νοιάζονται περισσότερο για την προέλευση του φαγητού.” (Η φυτική διατροφή, λέει, έχει “σταθεροποιηθεί”.)

Παρά όλη τη συζήτηση για τη γενιά Z που αποφεύγει το αλκοόλ, η κατανάλωση αλκοόλ δεν δείχνει σημάδια μείωσης. Υπάρχουν ενδείξεις συγκράτησης – το μενού γλυκών του Μάντσεστερ περιλαμβάνει μια μίνι έκδοση espresso martini, 60 ml, για 7 λίρες, αν προτιμάτε μια εναλλακτική λύση από τα βαριά γλυκά – και υπάρχει “μια ομάδα, από 26 έως 30 ετών” που πίνει λιγότερο, λέει ο Carnie. Όμως, η μεγαλύτερη τάση είναι προς τα “καθαρά” κοκτέιλ, με λιγότερα συστατικά και λιγότερη ζάχαρη. Το πολύχρωμο, γεμάτο χυμούς, μπερδεμένο σε όνομα κοκτέιλ είναι παλιομοδίτικο. “Το καταλαβαίνω, γιατί αν πάω σε ένα μπαρ και δεν καταλαβαίνω το μενού, με ενοχλεί,” λέει ο μπάρμαν. “Ένα κοκτέιλ δεν είναι φτηνό. Αν ξοδεύω χρήματα για ένα κοκτέιλ, θέλω να ξέρω ότι θα μου αρέσει.”

Το signature cocktail του Soho House είναι ένα picante: τεκίλα, σιρόπι αγαύης, φρέσκος χυμός λάιμ, φύλλα κόλιανδρου, γαρνιρισμένο με τσίλι. Κατά την προετοιμασία για το πάρτι των εγκαινίων, ετοιμάζεται ένα καρότσι picante: διαλέγεις την αγαπημένη σου τεκίλα και ένα από τα 15 τσίλι, ταξινομημένα κατά καυστικότητα και γεύση. (Ρώτησα τον πολύ κομψό Γάλλο μπάρμαν: συνιστά το φωτεινό κίτρινο περουβιανό aji limon.) Κρίνοντας από το πάρτι της Παρασκευής, το καρότσι picante θα είναι επιτυχία. “Στη Γαλλία, δεν βάζουμε τσίλι σε όλα. Αλλά στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγαπάτε το τσίλι,” λέει. (Επίσης: τεκίλα. Το πιο δημοφιλές ποτό παντού, ξεπερνώντας πλέον τη βότκα και το τζιν – μια τάση που εισήχθη από τις ΗΠΑ και πλέον γίνεται αισθητή σε όλη τη Βρετανία και την Ευρώπη.)

Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι τίτλοι εφημερίδων για το Soho House αφορούσαν οικονομικές δυσκολίες. Μια εισαγωγή στο χρηματιστήριο το 2021 ακολούθησε από δύσκολα χρόνια όπου τα μέλη παραπονιόνταν για υπερβολική επέκταση, ενώ οι επενδυτές θρηνούσαν την έλλειψη κερδοφορίας. Οι επιχειρηματικές προτεραιότητες μιας εισηγμένης εταιρείας και οι απαιτήσεις μιας πελατείας που εκτιμούσε την αποκλειστικότητα, αποδείχθηκαν ασύμβατες. Το 2024, η Guardian χαρακτήρισε το Soho House “θύμα της ίδιας του της επιτυχίας”. Γιατί δεν λειτούργησε η εισαγωγή στο χρηματιστήριο; “Δεν θα έλεγα ακριβώς ότι δεν λειτούργησε,” λέει ο Carnie, με μια σχεδόν ανεπαίσθητη αιχμή. “Πήγαμε δημόσιοι για όλους τους σωστούς λόγους, και η εμπειρία μας βοήθησε να καταλάβουμε πώς να τρέξουμε την επιχείρηση.” Όμως, τον Αύγουστο φέτος, η στρατηγική αντιστράφηκε σε μια συμφωνία 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων με επενδυτές, συμπεριλαμβανομένου του ηθοποιού Ashton Kutcher, επαναφέροντας την ιδιωτική της φύση. “Είμαστε καλύτεροι ως ιδιωτική εταιρεία,” λέει ο Carnie. “Μπορούμε να επιβραδύνουμε λίγο την ανάπτυξη και να εστιάσουμε στο να κάνουμε τα υπάρχοντα μέλη μας ευχαριστημένα.” Ως ιδρυτής, ο Jones εξακολουθεί να είναι στενά εμπλεκόμενος σε όλες τις πτυχές του σχεδιασμού και της δημιουργικότητας, και ο Carnie μιλάει μαζί του συνέχεια, αλλά ως CEO, αυτός διευθύνει το παιχνίδι, μια δουλειά που μερικές φορές περιλαμβάνει “να σέρνω τις κόρες μου” – έχει τρεις, 18, 15 και 10 ετών – για να ελέγξουν τα Soho Houses τα Σαββατοκύριακα. “Δουλεύω πολύ.”

Η Christine Cort OBE, η οποία συνίδρυσε το Manchester International Festival το 2005 και είναι μέλος της ιδρυτικής επιτροπής του Soho House Manchester, βρίσκεται στο πάρτι της Παρασκευής. Ανυπομονεί να δει τους Primal Scream – και να μπει στην πισίνα, όταν ανοίξει σε λίγες εβδομάδες. “Όταν στήσαμε ένα φεστιβάλ τεχνών στο Μάντσεστερ πριν από 20 χρόνια, οι άνθρωποι έλεγαν, ‘Ω, αυτό δεν θα δουλέψει στο Μάντσεστερ. Αυτό είναι πράγμα Λονδίνου,'” λέει. “Αλλά το Μάντσεστερ έχει αλλάξει δραματικά.” Είναι, επισημαίνει, κάτι παραπάνω από μια δυναμική πόλη: η γενέτειρα της Βιομηχανικής Επανάστασης και του κινήματος των Σουφραζετών. “Ήδη στην επιτροπή έχω γνωρίσει μια ανθοπωλήτρια, στιλίστες, promoters club – έχω κάνει φίλους που αλλιώς δεν θα είχα γνωρίσει. Και επειδή είναι Μάντσεστερ, πραγματικά δεν αφορά τους διάσημους, ή την παρατήρηση ανθρώπων. Αφορά τη συνεργασία και τη φιλία – και τη διασκέδαση.”