Η Georgina Duncan χρειάστηκε μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει ότι η Indhu Rubasingham, ανακοινώνοντας την νικήτρια του γυναικείου βραβείου σεναρίου την περασμένη εβδομάδα, αναφερόταν στο δράμα της, “Sapling”. Η 30χρονη ανακαλεί τη στιγμή: «Η πρώτη πρόταση που άκουσα, σκέφτηκα, ‘Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε από τα έργα.’ Μετά, σκέφτηκα, ‘Σκατά! Αυτό είναι το πιο τρελό πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ!’».
Η είδηση δεν έχει ακόμη «καθίσει» πλήρως, αλλά όποιος έχει διαβάσει το “Sapling” δεν θα εκπλαγεί με τη νίκη της Duncan. Το έργο, που διαδραματίζεται στο Μπέλφαστ της δεκαετίας του 1990, παρακολουθεί τον 16χρονο Gerry, του οποίου ο μεγαλύτερος αδελφός Connor δολοφονήθηκε πριν από 10 χρόνια από ένα άλλο παιδί. «Κάποιος το περιέγραψε ως μια ιστορία για την ουλή που αφήνει πίσω της η θλίψη, κάτι που βρήκα εξαιρετικά εύγλωττο», λέει η Duncan. Το έργο γεννήθηκε από τον προσωπικό της φόβο απώλειας: «Η θλίψη είναι κάτι που όλοι βιώνουμε στη ζωή μας. Και με τρομάζει».
Η Duncan παραδέχεται ότι δεν γνώριζε πολλά για τα «Troubles» (τις συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία) πριν αρχίσει να γράφει το “Sapling”, αλλά, αποφασισμένη να κάνει το έργο «σωστό», επισκέφτηκε φυλακές στο Μπέλφαστ και έκανε βόλτες με ένα ταξί που οδηγούσε ένας οδηγός ονόματι Cedric, προκειμένου να απορροφήσει την ιστορία και τη γεωγραφία της πόλης, ενώ παράλληλα συναντούσε ηθοποιούς από τη Βόρεια Ιρλανδία για να συζητήσει τις ιδέες της. «Τους πλήρωσα με μια μπίρα και ένα πακέτο πατατάκια».
Η αφοσίωσή της απέδωσε καρπούς: Το “Sapling” ζωγραφίζει σχολαστικά μια λεπτομερή εικόνα μιας «ουλωμένης» κοινότητας. Ακόμη και μόνο στην ανάγνωση, τα λόγια της είναι γεμάτα ζωντάνια, και γράφει χαρακτήρες που οι ηθοποιοί θα λαχταρούσαν να ερμηνεύσουν. Αυτό έχει νόημα, καθώς η Duncan είναι και η ίδια εκπαιδευμένη ηθοποιός. Αποφοίτησε από τη London Academy of Music and Dramatic Art το 2018 και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στο “The Mousetrap”, το σταθερό έργο της Agatha Christie στο West End και το μακροβιότερο έργο στον κόσμο. Ο χρόνος της ως ηθοποιός, λέει, επηρεάζει κάθε κομμάτι της γραφής της: «Όταν γράφω, λέω το έργο μου δυνατά σαν τρελή. Επειδή έχω πει λόγια μπροστά σε ζωντανό κοινό, ξέρω πώς είναι αυτό».
Η αφήγηση, γίνεται σαφές, ρέει στις φλέβες της Duncan. Μιλάει με στοργή για τα παιδικά της χρόνια στο Lancashire, όπου χόρευε στο σαλόνι της με το Riverdance ή παρακολουθούσε βίντεο της Kate Bush ξανά και ξανά. «Τα μουσικά της βίντεο είναι θέατρο», λέει. «Τα έβλεπα σε επανάληψη». Παρόλο που οι γονείς της δεν είχαν καμία καλλιτεχνική ιδιότητα, την ενθάρρυναν να ακολουθήσει τα όνειρά της. «Είχα γονείς εργατικής τάξης, δεν ανήκουν καθόλου σε αυτόν τον κόσμο. Ήμασταν αρκετά φτωχοί, αλλά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να με βοηθήσουν».
Η αίτηση για δραματική σχολή έγινε εμμονή της Duncan ως έφηβη. «Είχα εντελώς τα «βλέμματα» στο στόχο», λέει. Η γραφή ήρθε αργότερα, στα χρόνια μετά την αποφοίτησή της, όταν είχε σταματήσει την υποκριτική για λίγο. «Θυμάμαι να παίρνω τηλέφωνο τη μητέρα μου και να λέω, ‘Νομίζω ότι θέλω να γράψω.’ Και εκείνη είπε, ‘Λοιπόν, κάν’ το.’»
Η Duncan εντάχθηκε στο Writers’ Lab του Soho theatre, όπου γεννήθηκαν οι αρχές του “Sapling”. «Έγραψα το μεγαλύτερο μέρος του έργου στο κινητό μου κατά τη διάρκεια της μετακίνησής μου», λέει. «Έμενα στα τρένα πολύ περισσότερο από όσο έπρεπε, επειδή έμπαινα σε κατάσταση ροής». Τα επόμενα χρόνια, έγραψε ένα άλλο έργο («ακόμη σε ένα συρτάρι») και ένα one-woman show με τίτλο “Asbo Bozo”, για μια κοινωνική λειτουργό στο Wigan. Το παρουσίασε στο Λονδίνο πέρυσι: «Οι άνθρωποι φάνηκαν πολύ συγκινημένοι».
Παρόλα αυτά, χρειάστηκε πολύς καιρός στην Duncan για να νιώσει επιτυχημένη. Το “Sapling” «πουλήθηκε», με διάφορες εκδοχές του σεναρίου να υποβάλλονται σε πολλά βραβεία. «Ήταν κοντά μερικές φορές», λέει. «Ήταν σαν ο ‘άνθρωπος του ‘σχεδόν’. Η βιομηχανία είναι τόσο δύσκολη για τους ανθρώπους που ξεκινούν, ειδικά για εκείνους που εμφανίζονται χωρίς κανένα πλαίσιο ή κάποιον στον κλάδο να ανοίγει πόρτες».
Γι’ αυτό η Duncan πιστεύει ότι βραβεία όπως το Women’s prize – που ιδρύθηκε από την παραγωγό και συγγραφέα Ellie Keel, μαζί με την Katie Posner και την Charlotte Bennett της εταιρείας περιοδειών Paines Plough – είναι τόσο σημαντικά. «Τα βραβεία είναι από τα λίγα πράγματα που έχουμε που είναι κατά κάποιον τρόπο μια δίκαιη μάχη», λέει η Duncan. Η Keel, απογοητευμένη από την έλλειψη θεατρικών έργων γραμμένων από γυναίκες που ανεβαίνουν σε εθνικές σκηνές, πρότεινε ένα βραβείο για γυναίκες σεναριογράφους το 2019. Σίγουρα αισθάνεται απαραίτητο: στην 50ετή ιστορία του, το βραβείο Olivier για το καλύτερο νέο έργο έχει κερδηθεί μόνο επτά φορές από γυναίκα.
Για την Duncan, αυτό μοιάζει με την αρχή κάτι. Με τα 20.000 λίρες του βραβείου να την υποστηρίζουν, ελπίζει να μπορέσει να αφιερώσει χρόνο για να «καταλάβει πραγματικά πώς» γράφει. «Είναι το μεγαλύτερο δώρο. Αυτό το βραβείο έχει αλλάξει εντελώς τη ζωή μου». Τώρα, για πρώτη φορά, η Duncan αισθάνεται αρκετά σίγουρη για να αποκαλέσει τον εαυτό της σεναριογράφο. «Νιώθω», λέει, «σαν να έχω νομιμοποιηθεί».
