Καθώς φτάνω στο “Ritual”, μια οκτάωρη performance installation που διαδραματίζεται σε ένα υπόγειο χωρίς παράθυρα, μεταμορφωμένο σε μυκηναϊκό παλάτι, ο κρόκος του αυγού χρησιμοποιείται για τη δημιουργία χρυσής μπογιάς. Λίγο νωρίτερα, ένας θεατής μου ψιθυρίζει ότι ο Ορέστης, υποδυόμενος από έναν αφοσιωμένο Charlie MacRae-Tod ντυμένο με φούτερ και αθλητικό παντελόνι με τρεις ρίγες, μόλις αμύνθηκε σθεναρά εναντίον ενός καθαριστή με ένα μαχαίρι, προτού δεχθεί αυστηρό χασμουρητό. Εμείς, ντροπιασμένοι, επιστρέφουμε στην παρακολούθηση της μπογιάς που στεγνώνει.
Σε αυτήν τη φιλόδοξη, αν και υποστελεχωμένη, παραγωγή της immersive εταιρείας Witness, που παρουσιάστηκε αρχικά στη Νέα Υόρκη, ο πρίγκιπας βρίσκεται σε εξορία, αναμένοντας επικοινωνία από τους θεούς προτού εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του. Για όσο χρόνο επιθυμούμε, προσκαλούμαστε να περιμένουμε μαζί του.
Το έργο, γραμμένο από τον Michael Bontatibus και σκηνοθετημένο από την Charlotte Murray, απαιτεί υπομονή, αλλά δεν την ανταμείβει πάντα. Αν η ώρα άφιξής σας είναι τυχερή, θα παρακολουθήσετε μια μάχη με μία από τις Ερινύες ή τον Ορέστη να πραγματοποιεί μια μικρή θυσία. Ωστόσο, αν βρεθείτε σε μια αδιάφορη στιγμή, θα περάσετε μεγάλο μέρος του χρόνου παρακολουθώντας τον να τρώει, να κρεμάει κουρτίνες ή να κοιτάζει μελαγχολικά παλιούς χάρτες και παρτιτούρες στον τοίχο.
Είμαστε ελεύθεροι να εξερευνήσουμε σε αυτήν την επέκταση της “Ορέστειας” του Αισχύλου, να αγγίξουμε οτιδήποτε εκτός από ηλεκτρολογικά είδη και άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, οι δύο χώροι του βιομηχανικού κτιρίου είναι περιορισμένοι, με μεγάλο μέρος της DIY σκηνογραφίας να θυμίζει πρόσφατη λεηλασία καταστήματος φιλανθρωπικής βοήθειας: ένα φλιτζάνι Creme Egg, παλιές βαφές, ξεσκισμένα αντίτυπα των έργων του Ίψεν. Οι χώροι δεν μοιάζουν τόσο μεταμορφωμένοι όσο προσωρινά χρησιμοποιημένοι ως αποθηκευτικοί χώροι. Ο πρώτος χώρος φιλοξενεί ένα φθαρμένο στρώμα, ένα γραφείο για τη συγγραφή επιστολών και πολλά ράφια γεμάτα με κουτιά βιβλίων, υφασμάτων και μικρούς μινιατούρες στρατιωτών. Ο δεύτερος μοιάζει με χώρο προσευχής, με πορτραίτα φωτισμένα από πλαστικά κεριά.
Συγκεντρώνουμε την αφήγηση… Ο Ορέστης γράφει επιστολές. Φωτογραφία: Callum O’Keefe
Μετακινούμαστε γύρω από τον Ορέστη καθώς κινείται μεταξύ των χώρων, προσπαθώντας να μην τον εμποδίσουμε, αλλά ούτε και να εμποδίσουμε την οπτική γωνία των υπολοίπων – ένα δύσκολο κατόρθωμα όταν η προσοχή όλων είναι στραμμένη στον ίδιο άνδρα. Μεγάλο μέρος της παράστασης είναι εσωτερικό, καθώς ο Ορέστης σκέφτεται, περιμένει και γράφει, με τις σκέψεις του συχνά κρυμμένες από εμάς, τα παροδικά φαντάσματα. Για τους επισκέπτες που παραμένουν περισσότερο, υπάρχουν λίγοι χώροι για να καθίσουν εκτός από το πάτωμα, το οποίο φαίνεται να επιλέγω πάντα τη στιγμή που ο ήρωάς μας βρίσκεται σε μια νέα, ασαφή αποστολή.
Η αφήγηση είναι αραιή, κομματιάζεται από το να κοιτάζουμε πάνω από τον ώμο του Ορέστη για να διαβάσουμε τις επιστολές που γράφει, και από τα περιστασιακά μονολόγους που ηχογραφεί σε κασέτες. Χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο για να παρακολουθεί τις ημέρες του, αν και σταδιακά μαθαίνουμε ότι είναι παγιδευμένος εδώ πολύ περισσότερο από όσο νόμιζε. Οι κανόνες του ίδιου του κόσμου είναι απογοητευτικά αόριστοι. Έχει ένα ιερό για την αρχαία περικεφαλαία του πατέρα του, αλλά παραγγέλνει πίτσα από το Deliveroo. Είμαστε παγιδευμένοι σταθερά στο υπόγειο μαζί του, αλλά παρακολουθούμε μια σκηνή σε ένα τραπέζι με τον Μενέλαο, όπου η Ελένη φωνάζει επανειλημμένα στον σύζυγό της “αγάπη μου”.
Το να κάνεις τις κρυφές μέρες του Ορέστη βιωματικές είναι μια αξιέπαινη ιδέα – ειδικά καθώς η είσοδος είναι δωρεάν – αλλά η αρχιτεκτονική αυτής της παραγωγής δυσκολεύεται να στηρίξει την κλειστοφοβική ένταση που επιθυμεί. Η δημιουργική ομάδα αναμφίβολα έχει ενσωματώσει σημαντική γνώση και κειμενική αυθεντικότητα στην ιστορία, αλλά έχει ξεχάσει να μας βοηθήσει να βρούμε τα στοιχεία. “Οι θεοί μπορεί να είναι αδιαφανείς”, γράφει ο Ορέστης στον θείο του. Όπως και αυτή η παραγωγή, ανεξάρτητα από τις ώρες που θα περάσετε μαζί της. Η παράσταση “Ritual” φιλοξενείται στο Colab Tower, Λονδίνο, έως τις 22 Φεβρουαρίου.
