Η εβδομάδα που πέρασε μας χάρισε μια πλούσια γκάμα εικαστικών προτάσεων, από αναδρομικές εκθέσεις γνωστών καλλιτεχνών μέχρι αποκαλύψεις αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων. Στο Λονδίνο, το Barbican παρουσιάζει μια εκτενή αναδρομή στο έργο της Κολομβιανής πολιτικής ζωγράφου και δημιουργού μιξ μίντια, Beatriz González, η οποία έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 10 Μαΐου.
Παράλληλα, στην Σκωτία, η Modern One στο Εδιμβούργο φιλοξενεί μια έκθεση με έργα του Peter Doig, γνωστού για τις ονειρικές του συνθέσεις, οι οποίες συχνά αντλούν έμπνευση από την ποίηση του φίλου του, Derek Walcott.
Στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, όσοι βρεθούν εκεί έως τις 31 Μαΐου, θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν τα σχέδια του Pierre Alexandre Wille, ενός καλλιτέχνη που έζησε και στήριξε την Γαλλική Επανάσταση.
Στην γκαλερί Hauser & Wirth του Λονδίνου, μέχρι τις 18 Απριλίου, παρουσιάζονται τα έργα του Takesada Matsutani, ενός θρύλου της ιαπωνικής avant garde, με καλλιτεχνική βάση το Παρίσι, τα οποία χαρακτηρίζονται από μια απόκοσμη ομορφιά.
Τέλος, στο V&A South Kensington του Λονδίνου, μέχρι τις 14 Ιουνίου, εκτίθενται έργα του John Constable, του σπουδαίου τοπιογράφου, μαζί με τα χαρακτικά του David Lucas, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά.
Σε μια διαφορετική, αλλά εξίσου σημαντική είδηση, ένα κομψό μοντερνιστικό κτίριο στα βουνά βόρεια της Βαρκελώνης, το Xalet del Catllaràs, που χτίστηκε το 1905 κατόπιν ανάθεσης του Eusebi Güell, μακροχρόνιου προστάτη του Antoni Gaudí, επιβεβαιώθηκε ως έργο του ίδιου του Gaudí, του πιο διάσημου και ξεχωριστού αρχιτέκτονα της Καταλονίας. Το κτίριο αυτό κατασκευάστηκε αρχικά για να στεγάσει μηχανικούς που εργάζονταν σε κοντινό ορυχείο.
Στο μεταξύ, η Τρέισι Έμινιν δηλώνει πιο ειλικρινής από ποτέ, ενώ οι Σικανοί επιμένουν ότι το “Ecce Homo” του Antonello da Messina ανήκει σε αυτούς. Η πρώην υποψήφια για το Turner Prize, Delaine Le Bas, παρουσιάζει μάγισσες, θερμές υποδοχές και ταπετσαρίες. Το Εθνικό Μουσείο (National Gallery) προγραμματίζει μεγάλες περικοπές για να αντιμετωπίσει ένα αυξανόμενο έλλειμμα. Το V&A εγκαινίασε τις ανανεωμένες γκαλερί σχεδιασμού του 21ου αιώνα, που περιλαμβάνουν τα πάντα, από Labubus μέχρι burkinis. Ένα αρχείο φωτογραφιών δεκαετίας έχει αποτυπώσει την διαπολιτισμική γυναικεία ταυτότητα. Ο καλλιτέχνης από τη Γλασκώβη, Trackie McLeod, δημιούργησε ένα πλήρως λειτουργικό παμπ για το τελευταίο του έργο. Ένας οδηγός φορτηγού αφιέρωσε δεκαετίες στην κατασκευή ενός μικροσκοπικού αντιγράφου της Νέας Υόρκης. Μια νέα έκθεση γιορτάζει την διαδικασία εκτύπωσης που έδωσε έντονο χρώμα στις φωτογραφίες του William Eggleston. Ένα “Βιβλίο των Νεκρών”, που χρησιμοποιούνταν για να καθοδηγήσει τους αρχαίους Αιγυπτίους στην μετά θάνατον ζωή, παρουσιάζεται στο Μπρούκλιν.
Ως αριστούργημα της εβδομάδας αναδεικνύεται ο “Δόγης Leonardo Loredan” του Giovanni Bellini, ένας πίνακας του 1501-2. Συχνά χαρακτηρίζεται ως η “αρσενική Μόνα Λίζα”, αποπνέει παρόμοιο χάρισμα και μυστήριο. Οι σύγχρονοί του συνέκριναν τον Bellini με τον Leonardo da Vinci, ενώ η Isabella d’Este, μια εξέχουσα συλλέκτρια της εποχής, δανείστηκε κάποτε έναν πίνακα του Leonardo για να μελετήσει τις τεχνοτροπίες τους. Ο πίνακας αυτός, ωστόσο, είναι πολιτικός, προβάλλοντας την δύναμη και την σταθερότητα της Βενετικής Δημοκρατίας μέσα από ένα ήρεμο, ευγενικό πρόσωπο. Ο Loredan, ο ηγέτης της λιμνοθάλασσας, ενσαρκώνει τις ιδιότητες της πόλης: η Βενετία ήταν γνωστή ως η “πιο ένδοξη δημοκρατία”, και ο άνδρας αυτός εκπέμπει γαλήνη. Το δέρμα του φωτίζεται από χρυσαφένιο φως, σαν να βρίσκεται δίπλα σε ένα παράθυρο πάνω από το Μεγάλο Κανάλι, απολαμβάνοντας τον ήλιο που αντανακλάται στο νερό. Η ενδυμασία του, πλούσια σε μεταξωτά, μαρτυρά το εμπόριο της Βενετίας με την Ανατολή. Το μπλε φόντο παραπέμπει τόσο στη θάλασσα όσο και στον ουρανό. Ο Loredan παραμένει, με χάρη και αταραξία, η προσωποποίηση της Βενετίας.
