Η τραγωδία αποτελεί την καρδιά του “Ανεμοδαρμένα Ύψη” της Emily Brontë, ένα γοτθικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται σε μια κοινωνία χτισμένη πάνω στην ιεραρχία και την καταπίεση, αποκαλύπτοντας την ευθραυστότητα της αγάπης και το πώς εύκολα μπορεί να διαστρεβλωθεί σε επικίνδυνη εμμονή. Όπως είναι αναμενόμενο, δεν υπάρχει ευτυχισμένο τέλος.
Παρόλο που κάθε χαρακτήρας του μυθιστορήματος στοιχειώνεται από την τραγωδία, λίγοι υποφέρουν όσο η Isabella Linton. Αθέλητη των εκδικητικών κινήτρων του Heathcliff, παγιδεύεται σε έναν έντονα κακοποιητικό γάμο, από τον οποίο απελευθερώνεται μόνο φεύγοντας στο Λονδίνο. Αν και αναμφίβολα είναι θύμα, στο τέλος ο χαρακτήρας αποκτά την δική του δύναμη. Η Isabella είναι σε θέση να ξεφύγει από τον κακοποιητή της, αν και όχι χωρίς σημαντικά τραύματα. Είναι μια κομβική στιγμή για τον χαρακτήρα της, μια στιγμή που της έχει αφαιρεθεί στην “προσαρμογή” της Emerald Fennell.
Η Fennell δεν είναι άγνωστη στο να προκαλεί αντιπαραθέσεις, με πολλή κριτική να κατευθύνεται στην ταινία, κυρίως όσον αφορά την εμφανή “λευκοποίηση” του Heathcliff και τη διαγραφή της περιφερειακής αυθεντικότητας. Αφού έχει ήδη αφαιρέσει την εθνικότητα του Heathcliff για να διευκολύνει μια ρομαντική φαντασίωση, η Fennell έχει περιορίσει την Isabella σε μια πρόθυμη συμμετέχουσα BDSM. Αλυσοδεμένη και αντιμετωπιζόμενη σαν σκυλί, συναινεί σε αυτή την ταπείνωση. Αν και αυτό μπορεί να φαίνεται μια δελεαστική σκηνή για όσους δεν γνωρίζουν το πρωτότυπο υλικό, η Isabella έχει ουσιαστικά γίνει ο σκύλος που κρεμάει ο Heathcliff στο μυθιστόρημα. Μόλις αποκτήσεις αυτό το πλαίσιο, είναι αρκετά δύσκολο να προσπεράσεις την φετιχοποίηση της υποβάθμισης της Isabella.
Το “Ανεμοδαρμένα Ύψη” είναι στην καρδιά του μια ιστορία για την τάξη και τη φυλή. Η Emerald Fennell έχει καταλάβει τα πάντα λάθος. Ενώ ορισμένοι έχουν υποστηρίξει ότι οι δημιουργικές αποφάσεις της Fennell δίνουν στην Isabella δύναμη αντί να την αφαιρούν, η Isabella της ταινίας είναι ένα αφηγηματικό εργαλείο για τον Heathcliff παρά μια προσωπικότητα που αναπτύσσεται από μόνη της. Γίνεται άλλη μια θύμα του “fridging”, ενός όρου που επινοήθηκε από την Gail Simone, ο οποίος αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο πολλοί γυναικείοι χαρακτήρες είναι αναλώσιμες, αβαθείς πλοκές που υπάρχουν μόνο στην υπηρεσία κάποιου άλλου – συνήθως ενός άνδρα.
Η Fennell έχει απορρίψει τις προτάσεις ότι τροποποίησε σημαντικά το πρωτότυπο υλικό. Σε μια συνέντευξη στο Entertainment Weekly, η σκηνοθέτις υποστήριξε ότι ενώ “οπτικά πρόσθεσε μερικά πράγματα” στη σκηνή με το σκυλί, είναι “σχεδόν όλο Brontë”. Ο Jacob Elordi πρόσφερε μια εναλλακτική άποψη της σκηνής, σχολιάζοντας πώς απεικονίζει τον Heathcliff και την Isabella να “πηγαίνουν στα άκρα” καθώς ζουν σε “ένα είδος κόλασης” που δημιούργησαν οι ίδιοι. Ενδιαφέρον, ο Elordi προσθέτει επίσης πώς η σχέση του Heathcliff με την Isabella υπογραμμίζει πώς η εμμονή του με την Cathy έχει εξελιχθεί σε “παραληρηματική απόγνωση”, σαν να δικαιολογεί αυτό την φετιχοποίηση της Isabella. Ωστόσο, αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει μόνο ότι ο χαρακτήρας της επηρεάζει τον Heathcliff, με τη δουλοπαροικία της να αποτελεί επέκταση της εμπειρίας του και όχι δική της.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η λεγόμενη συναίνεση της Isabella αντικατοπτρίζει αυτό που ονομάζεται “υπερασπιστική γραμμή του σκληρού σεξ”. Για δεκαετίες, οι κατηγορούμενοι έχουν υποστηρίξει ότι προκάλεσαν τραυματισμό, μερικές φορές θανατηφόρο, μέσω πρόθυμων πράξεων σκληρού σεξ. Η ευθύνη μετατίθεται στο θύμα. Αυτοί είναι η αιτία του πόνου τους επειδή φέρονται να συναινέσαν. Είναι ένας από τους πολυάριθμους τρόπους δικαιολόγησης της βίας κατά των γυναικών, και ενώ έχουν γίνει νομικές μεταρρυθμίσεις λόγω της κατάφωρης κατάχρησής της, οι κακοποιητές εξακολουθούν να παραδίνουν την ευθύνη.
Για τους επιζώντες κακοποίησης, το να βλέπουν την Isabella να γίνεται ένα αντικειμενοποιημένο καρικατούρα είναι ανησυχητικό. Είτε σκόπιμα είτε όχι, στέλνει ένα ανησυχητικό μήνυμα σε θεατές των οποίων η μόνη αλληλεπίδραση με το “Ανεμοδαρμένα Ύψη” είναι μέσω της “girlypop smut” της Fennell παρά το γοτθικό αριστούργημα της Brontë. Η εκτέλεση της Fennell είναι σκόπιμη. Είναι σχεδιασμένη για να σοκάρει – μια φθηνή, σεξουαλικά φορτισμένη προσέλκυση προσοχής, και μία που χάνει το νόημα του διαγενεακού τραύματος που εξερευνά η Brontë μέσω των ενεργειών του Heathcliff προς την Isabella. Ένα κρίσιμο κομμάτι του παζλ έχει εξαφανιστεί. Μετατρέποντας την Isabella σε μια συναινετική υποτακτική, η Fennell υπονοεί ότι οι ενέργειες του Heathcliff, αν και ακόμα διεστραμμένες, είναι πιο εύκολο για το κοινό να τις καταπιεί. Η συμπεριφορά του φαίνεται λιγότερο τέρατα. Σέξι, ακόμη και.
Δυστυχώς, ο ρομαντισμός των κακοποιητικών σχέσεων δεν είναι μοναδικό χαρακτηριστικό της δουλειάς της Fennell. Η πρόσφατη ταινία “Pillion”, βασισμένη στο “Box Hill” του Adam Mars-Jones, αφαίρεσε επίσης το πιο σκληρό υλικό του αρχικού βιβλίου για να το κάνει πιο αποδεκτό. Αυτό που αρχικά περιγράφηκε ως βιασμός στο βιβλίο γίνεται μια συναινετική ανταλλαγή, αν και μία που εξακολουθεί να στερείται σαφών ορίων. Τελικά, αυτό που αρχικά σχεδιάστηκε ως αραίωση των θολών νερών του “Box Hill” καταλήγει μόνο να τα θολώνει περισσότερο. Σε μια προσπάθεια να απομακρυνθούν οι κατηγορίες για εντυπωσιασμό, η αφαίρεση της σκηνής βιασμού του “Box Hill” ρομαντικοποιεί την κακοποίηση. Είναι λιγότερο ρητό, αλλά το μήνυμα παραμένει.
Παρόλα αυτά, το “Pillion” είναι άβολο στην παρακολούθηση, με τις ακραίες δυναμικές της σχέσης μεταξύ του Ray και του Colin να κάνουν μια πιο άμεση απεικόνιση από αυτό που βλέπουμε στο “Ανεμοδαρμένα Ύψη”. Η Fennell έχει αναφέρει επανειλημμένα την εφηβική της ανάγνωση του βιβλίου, και αυτό έχει χρωματίσει την ερμηνεία της. Με την πλούσια κινηματογράφηση και την πολυτελή της σχεδίαση, η ταινία της δεν περιέχει καμία μεταβατική πολυπλοκότητα ούτε γνήσια δυσφορία.
Το “Ανεμοδαρμένα Ύψη” της Brontë είναι μια ιστορία βιασμού. Δεν είναι φτιαγμένο για να είναι διεγερτικό ή προκλητικό. Πρόκειται για αθεράπευτο τραύμα που δηλητηριάζει ό,τι αγγίζει. Ο κόσμος της αγωνίας της Brontë δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμβιβαστεί με το είδος της φανταστικής αφέλειας που υποστηρίζει η Fennell. Η κινηματογραφίστρια έχει κλέψει από την Isabella την ιστορία της για να πουλήσει μια χονδροειδή σεξουαλικοποίηση μιας επιζήσασας ενδοοικογενειακής κακοποίησης.
