Οι πρώτες αναγνωστικές μνήμες ενός συγγραφέα είναι συχνά η αφετηρία της διαδρομής του. Η δική του διδάχθηκε την ανάγνωση σε ηλικία πέντε ή έξι ετών, με στόχο την ηρεμία των ενηλίκων. Ο στόχος επετεύχθη, καθώς η βύθιση στα βιβλία έγινε καταφύγιο. Μια ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην “Κοριτσάκι με τα σπίρτα” του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ένα παραμύθι που προκάλεσε έντονη συγκίνηση και φόβο, φέρνοντας στη μνήμη την εικόνα της γιαγιάς.
Στα παιδικά του χρόνια, η βιβλιοθήκη των γονέων του υπήρξε πηγή ατελείωτης εξερεύνησης. Τα περιπετειώδη μυθιστορήματα του Τόμας Μέιν Ριντ, με κορυφαίο το “The Headless Horseman”, και ο “Μάρτιν Ήντεν” του Τζακ Λόντον, ασκούσαν ιδιαίτερη έλξη, προβάλλοντας το ιδεώδες του ήρωα-συγγραφέα. Ένα βιβλίο εγκληματολογίας, που εξηγούσε μυστικές μεθόδους όπως το αόρατο μελάνι, συμπλήρωνε την παιδική του φαντασία.
Κατά την εφηβεία, τα μυθιστορήματα με ερωτικές σκηνές προσέφεραν μια διέξοδο σε μια εποχή περιορισμένου ερωτισμού στη Βουλγαρία της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ αποτέλεσε εμμονή, με τις ιστορίες του να διαβάζονται ξανά και ξανά, παρά την αμφιβολία για την πλήρη κατανόηση. Η απόπειρα να του γράψει ένα γράμμα στα 17, σε μια προσπάθεια να τον ωθήσει να σπάσει τη σιωπή του, κατέληξε αργότερα στη συγγραφή του απομνημονεύματός του, “The Story Smuggler”.
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες υπήρξε καθοριστικός για την κατανόηση της φύσης της λογοτεχνίας. Οι πρώτες μεταφράσεις των έργων του στη Βουλγαρία, λίγο πριν την πτώση του Τείχους, αποκάλυψαν τη δυνατότητα της λογοτεχνίας να ξεπερνά τα είδη και τα σύνορα, προσφέροντας μια αίσθηση ελευθερίας και κοινού μυστικού, όπου μνήμη, γνώση, συναίσθημα, επιστήμη και μύθος συνυπήρχαν αρμονικά.
Το ερέθισμα για να γίνει συγγραφέας ήρθε μέσα από τα ποιήματα δύο τραγικών Βούλγαρων ποιητών, του Πέγιο Γιάβοροφ και του Νίκολα Βαπτσάροφ, οδηγώντας τον στην απόκρυφη ενασχόληση με την ποίηση.
Η “Οδύσσεια” του Ομήρου, αρχικά απορριφθείσα λόγω σχολικής υποχρέωσης, επανεξετάστηκε μετά τα 40. Η βαθύτερη κατανόηση των θεμάτων της πατρικής αγάπης, της επιστροφής και της μνήμης, όπως αποτυπώνεται στη σκηνή με τον πιστό σκύλο, επηρέασε έντονα τα τελευταία του μυθιστορήματα.
Το “Μαγικό Βουνό” του Τόμας Μαν, που για χρόνια παρέμενε ανέγγιχτο στη βιβλιοθήκη του, ανακαλύφθηκε αργότερα. Αν και όχι “έρωτας με την πρώτη ματιά”, η ενασχόληση με το έργο αυτό, που επιτρέπει συνεχή διάλογο και “Σωκρατικές” συζητήσεις, αποδείχθηκε καθοριστική κατά τη συγγραφή του “Time Shelter”. Η συγγραφή, κατά βάθος, είναι ένας συνεχής διάλογος με άλλα βιβλία και συγγραφείς.
Αυτή την περίοδο, διαβάζει το “The Books of Jacob” της Όλγκα Τοκάρτσουκ, ένα έργο που, όπως οι χάρτες του Μπόρχες, φιλοδοξεί να συλλάβει τον κόσμο και τον χρόνο σε κλίμακα 1:1, ιδανικό για αργές χειμωνιάτικες αναγνώσεις.
