Μια σκηνή στο Εδιμβούργο, πυκνή από ξηρό πάγο, αποκαλύπτει μια στάση λεωφορείου, από την οποία ξεπροβάλλει ένας άνδρας με μαύρα ρούχα. Ο Mike Skinner, γνωστός ως The Streets, έφτασε για να μας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο. Με ένα ποτήρι στο δεξί χέρι και ένα μικρόφωνο στο αριστερό, ξεκινά: «It was supposed to be so easy…» Και έτσι, βρεθήκαμε ξανά στο 2004.
Αν ο Skinner επιδίωκε να προσελκύσει ένα ευρύ κοινό, όπως γράφει στο αυτοβιογραφικό του, «σίγουρα δεν θα έγραφα ένα concept album για κάποιον που έχασε χίλιες λίρες πίσω από την τηλεόραση». Ωστόσο, αυτή ακριβώς είναι η βάση του άλμπουμ του 2004, “A Grand Don't Come for Free“, ενός βρετανικού κλασικού έργου, το οποίο, αν κρίνουμε από το ενθουσιώδες κοινό στο Corn Exchange, αγαπιέται από περισσότερες από μία γενιές.
Αυτή η περιοδεία είναι η πρώτη φορά που το άλμπουμ παρουσιάζεται στο σύνολό του. Οι παραστάσεις ολόκληρων άλμπουμ μπορούν να είναι επιτυχημένες ή αποτυχημένες, αλλά η πικαρέσκ φύση του δίσκου ταιριάζει με μια εκτέλεση, και ένα εντυπωσιακό live συγκρότημα αναπαράγει τον πολύχρωμο ηχητικό του κόσμο.
Η σκηνογραφία είναι ημι-θεατρική. Ο Skinner, ντυμένος από την κορυφή ως τα νύχια με Stone Island, παραμένει εντός χαρακτήρα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκτέλεσης των 11 κομματιών. Δεν απευθύνεται στο κοινό. Η ερμηνεία του είναι απόμακρη. Μεταξύ των στίχων, καθισμένος στη στάση του λεωφορείου, ενώ οι backing singers αποδίδουν δυναμικά ρεφρέν, έχει την κάπως λυπημένη, ζεν απάθεια ενός παίκτη του μπιλιάρδου που περιμένει τη σειρά του.
Οι φωνητικοί συνεργάτες είναι ζωτικής σημασίας για την παράσταση. Η Roo Savill, ειδικότερα, είναι φανταστική στον ρόλο της Simone, της κοπέλας της ιστορίας του άλμπουμ: πειραχτική στο “Could Well Be In”, μαχητική στο “Get Out of My House”.
Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ο Skinner παρουσιάζει μια επιλογή από άλλα του έργα. Απομακρυνόμενος από τον ρόλο, ραπάρει πρόσωπο με πρόσωπο και μέσα σε κινητά τηλέφωνα. Δεδομένης της προηγούμενης έντασης, φαίνεται να απολαμβάνει την παιχνιδιάρικη διάθεση. Αυτό ταιριάζει στο “Don’t Mug Yourself”, αλλά το “Never Went to Church”, ένα όμορφο τραγούδι για την απώλεια του πατέρα του, μοιάζει να υποβαθμίζεται από τις χαζομάρες του.
Αν αυτό το δεύτερο μέρος φανεί λίγο φουσκωμένο, ίσως είναι επειδή το πρώτο μισό ήταν τόσο δυνατό. Η παράσταση ολοκληρώνεται με τον Skinner να κάνει crowd-surfing στο “Take Me As I Am” και στη συνέχεια να κλείνει τον κύκλο με μια εύστοχη καταληκτική φράση: «It was s’posed to be so eeeeeeasy…» Λοιπόν, έτσι φαινόταν.
Οι The Streets παίζουν στο Barrowland Ballroom, Γλασκώβη στις 19 Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια, περιοδεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη από τις 6 Ιουνίου.
