Η εμμονή με τη βελτιστοποίηση κάθε πτυχής της ζωής έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε μια πληθώρα θρίλερ με αλυσιδωτούς εφιάλτες, όπως τα “Predestination”, “Looper”, “Edge of Tomorrow” και άλλα. Το “Redux Redux” των αδελφών McManus αποτελεί μια αξιοπρεπή προσπάθεια από την κατηγορία των ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού. Η ταινία παγιδεύει μια πενθούσα μητέρα και ένα άτακτο νεαρό σε έναν Σισύφειο κύκλο εκδίκησης, παίζοντας σαν μια οικεία εκδοχή του “Terminator”, όπου η διαπίστευση της ανάκαμψης από το πένθος μέσω της μεθόδου των 12 βημάτων, αντί για το μέλλον της ανθρωπότητας, τίθεται σε κίνδυνο.
Στην πραγματικότητα, το “Redux Redux” είναι τεχνικά μια ταινία πολλαπλών συμπάντων (multiverse). Προερχόμενη από το μοναδικό σύμπαν όπου το ταξίδι σε πολλαπλά συμπάντα έχει καταστεί εφικτό, η Irene (την οποία υποδύεται η αδελφή των σκηνοθετών, Michaela McManus) χρησιμοποιεί κάτι που μοιάζει με ένα ταλαιπωρημένο λέβητα αερίου για να μετακινείται μεταξύ διαφορετικών χρονογραμμών. Υπάρχει όμως μια σταθερά: πάντα καταλήγει να δολοφονεί τον Neville (Jeremy Holm), τον μάγειρα ταχυφαγείου και παιδοκτόνο που απήγαγε την κόρη της. Ελπίζει να βρει το ένα σύμπαν όπου η κόρη της είναι ακόμα ζωντανή. Αντ’ αυτού, στην υπέρ-οστή κατάδικη εκτέλεση εκδίκησης, διακόπτει τον Neville ενώ κρατά αιχμάλωτη τη 15χρονη Mia (Stella Marcus) στο πίσω δωμάτιο.
Ο αλυσιδωτός εφιάλτης λειτουργεί όμορφα ως μεταφορά για την επαναλαμβανόμενη καταναγκαστική συμπεριφορά του τραύματος, με την Irene παγιδευμένη στο μίσος, και τη νέα της προστατευόμενη να επιδεικνύει ανησυχητικό ενθουσιασμό για τη “δουλειά” τους. Παρά τα χρονικά στολίδια και μερικά πρώιμα παιχνιδίσματα με τον συν-επιζώντα του πένθους, Jonathan (Jim Cummings), την οποία η Irene επιλέγει επανειλημμένα, οι McManus καταλήγουν σε μια γραμμική αφήγηση που δεν χρονοτριβεί υπερβολικά με τις ιδιοτροπίες και τα παράδοξα του ταξιδιού στον χρόνο/πολλαπλά σύμπαντα. Η ταινία επικεντρώνεται ουσιαστικά στις προσπάθειες της Mia να ξεφύγει από την Irene, ενώ παράλληλα αναδεικνύει (ενδεχομένως όχι αρκετά) την υποδομή της “υπόγειας σιδηροδρομικής γραμμής” για το ταξίδι σε πολλαπλά συμπάντα.
Το πλεονέκτημα αυτής της αμεσότητας είναι μια ορισμένη ευκίνητη αυτοπεποίθηση, καθώς οι McManus ενδύουν τις οδικές διαδρομές και τις σκηνές ανταλλαγής πυροβολισμών, που αντηχούν στην αιωνιότητα, με μια αίσθηση αναγκαιότητας που θυμίζει Christopher Nolan. Όμως, αν η ταινία έχει το στυλ, η ουσία δεν είναι πλήρως παρούσα μέχρι την τελική πράξη, όπου οι περιπλοκές των χρονογραμμών αρχίζουν επιτέλους να συγκρούονται πλήρως με την πληγωμένη ψυχή της πρωταγωνίστριας. Αν και δεν είναι αρκετά ευφυής συνολικά, το “Redux Redux” ανοίγει πάντως έναν δυναμικό πλευρικό δρόμο δολοφονίας-εκδίκησης για το είδος.
Το “Redux Redux” είναι διαθέσιμο σε ψηφιακές πλατφόρμες από τις 23 Φεβρουαρίου.
