Η τηλεοπτική σεζόν έχει την τάση να επαναφέρει στο προσκήνιο συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια, και η φετινή χρονιά δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην τέταρτη σεζόν της σειράς Industry, ο χαρακτήρας του Kit Harington, Henry Muck, έχει γίνει πιο εφιαλτικός από ποτέ. Στο τελευταίο επεισόδιο, ο Muck, αφού έχει βιώσει καταθλιπτικές, μεθυσμένες, αυτοκτονικές και ερωτικές στιγμές, κορυφώνει την εμφάνισή του με μια ιδρωμένη συμπλοκή σε ένα club. Η στιγμή αυτή ακολουθείται από μια σκηνή στο ντους, όπου τραγουδάει το “For He is an Englishman” από την οπερέτα HMS Pinafore.
Δεν είναι ο μόνος που έχει υιοθετήσει αυτή τη μελωδία. Στο The Night Manager, ο Hugh Laurie ξεσπά σε ένα σθένος στίχων του ίδιου τραγουδιού. Ο χαρακτήρας του, Richard Roper, περιγράφεται ως “κακός” ως εκ τούτου. Αυτό ίσως να είναι αναμενόμενο. Παρόλο που τα έργα των Gilbert and Sullivan έχουν αποκτήσει φήμη για τη φιλική, συνεργατική και ελαφρώς πομπώδη τους φύση, το “For He is an Englishman” είναι στην πραγματικότητα ένα κοφτερά σατιρικό κομμάτι ψευδο-πατριωτισμού. Ενώ ακούγεται σαν κάτι που θα μπορούσε να τραγουδηθεί από μεθυσμένους λάτρεις του Last Night of the Proms, το τραγούδι μιλάει για το είδος του τυφλού εθνικισμού που βασίζει την εξαιρετικότητα αποκλειστικά στην τοποθεσία γέννησης. “Γιατί θα μπορούσε να ήταν Ρώσος, Γάλλος, Τούρκος ή Πρώσος,” λέει, “αλλά παρά όλους τους πειρασμούς να ανήκει σε άλλα έθνη, παραμένει Άγγλος.”
Δεν είναι τυχαίο που το τραγούδι έχει γίνει το κάλεσμα για τους πλούσιους και τους απεχθείς. Η αίσθηση ανωτερότητας μέσω καταγωγής τόσο του Muck όσο και του Roper εκπέμπεται αβίαστα. Δεν υπάρχουν πολλά τραγούδια που μπορούν να αποτυπώσουν αυτή τη συγκεκριμένη αίσθηση με την αδιαμφισβήτητη ακρίβεια του “For He is an Englishman”.
Αυτό που προκαλεί ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι πώς η χρήση του έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Πριν από την ξαφνική έξαρση φέτος, το τραγούδι χρησιμοποιούνταν εδώ κι εκεί στην τηλεόραση, και όχι πάντα για να δηλώσει κακία. Ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το επεισόδιο του The West Wing που παραφράζει το τραγούδι στον τίτλο του, “And It’s Surely to their Credit” της δεύτερης σεζόν. Εδώ, δύο χαρακτήρες διαφωνούν για το τραγούδι, αδυνατώντας να αποφασίσουν αν προέρχεται από το HMS Pinafore ή το The Pirates of Penzance, πριν το επεισόδιο κορυφωθεί με τους περισσότερους από τους βασικούς ηθοποιούς να το τραγουδούν μαζί.
Ειλικρινά, είναι κάπως κενό. Το τραγούδι εκτελείται χωρίς ουσιαστική θεματική συνοχή· είναι απλώς μια αναφορά που επιτρέπει σε μερικούς ασαφώς ανυπόφορους ανθρώπους να δείξουν σε όλους πόσο καλά γνωρίζουν τα μιούζικαλ.
Μια άλλη σειρά που παρουσίασε το τραγούδι χωρίς ιδιαίτερη σημασία είναι το House. Στο πρώτο επεισόδιο της έκτης σεζόν, ο Dr. House τραγουδάει το τραγούδι για να καλύψει τον θόρυβο της πλαστογράφησης ενός δείγματος ούρων. Το υπονοούμενο εδώ, φυσικά, είναι ότι ο ηθοποιός που έπαιξε τον House, ο Hugh Laurie, ήταν στην πραγματικότητα Άγγλος, ο οποίος προφανώς αγαπά αυτό το τραγούδι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη γη. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιθανό ο Laurie να είναι πλέον ο μόνος ηθοποιός που έχει ερμηνεύσει αυτό το τραγούδι δύο φορές σε δύο διαφορετικές σειρές. Είναι σχεδόν σίγουρα ο μόνος ηθοποιός που το έχει ερμηνεύσει με δύο διαφορετικές προφορές: στην φυσική του αγγλική στο The Night Manager, και στην αμφίβολη, γεωγραφικά ακαθόριστη αμερικανική προφορά που έπρεπε να υιοθετήσει για το House.
Ωστόσο, παρά αυτή την πληθώρα νέων αποδόσεων, το χρυσό πρότυπο για τη τηλεοπτική χρήση του “For He is an Englishman” παραμένει το Cape Feare των The Simpsons, αναμφισβήτητα το καλύτερο επεισόδιο της καλύτερης σειράς που έγινε ποτέ. Μετά το αστείο με το ραπέ, το αστείο με το τατουάζ και το “Bart, θέλεις λίγο μπισκότο;” αστείο, έρχεται η στιγμή που ο Bart Simpson κερδίζει χρόνο κολακεύοντας τον εγωισμό του Sideshow Bob, ζητώντας του να εκτελέσει ολόκληρο το HMS Pinafore. Εκείνος συμφωνεί, και η ερμηνεία του τελειώνει με ένα σθένος του “For He is an Englishman”, ολοκληρώνοντας με ένα χειροκρότημα και μια πτώση της βρετανικής σημαίας.
Είναι τέλειο γιατί αγγίζει κάθε πτυχή του τραγουδιού με απόλυτη ευκολία. Έχει την πομπώδη αίσθηση του The West Wing και αποκαλύπτει τις αγγλόφιλες προθέσεις του Sideshow Bob. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι ο Sideshow Bob είναι ένας απόλυτος καθίκι, οπότε καλύπτει και την κατηγορία του κακοποιού.
Προφανώς, το γεγονός ότι τόσοι πολλοί κακοί τραγουδούν το τραγούδι το 2026 μιλάει για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς το Ηνωμένο Βασίλειο αυτή τη στιγμή – απομονωμένο, κολλημένο στο παρελθόν και ξεπερασμένο, αλλά παρόλα αυτά περίεργα γεμάτο αυτοπεποίθηση – αλλά έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε πριν ξεπεράσουμε τους The Simpsons. Ίσως ας βάλουμε τον Hugh Laurie να πατήσει σε ένα ραπέ όταν επιστρέψει το The Night Manager.
