Από την σκοτεινή καρδιά της Κεντρικής Ευρώπης, ξεπηδά μια ταινία με ατμόσφαιρα “midnight-movie”, μια βόλτα στα φεγγαρόλουστα αστικά δάση του “euro-goth” και του camp, από τη Γερμανίδα σκηνοθέτιδα Ούλρικε Οτίνγκερ. Όσο για την πρωταγωνίστρια… είναι ο ρόλος για τον οποίο γεννήθηκε.
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ ενσαρκώνει την κόμισσα Ελίζαμπεθ Μπάθορι, μια Ουγγαρέζα ευγενή του 16ου αιώνα και κατά συρροήν δολοφόνο, θρυλική για το αίμα εκατοντάδων νεαρών κοριτσιών που λέγεται ότι είχε στα χέρια και πάνω στο σώμα της, σε μια προσπάθεια να επιτύχει αιώνια νεότητα. Η “κόμισσα του αίματος” έχει κατά καιρούς ερμηνευθεί από ηθοποιούς όπως η Ίνγκριντ Πιτ, η Ντελφίν Σεϊρίγκ, η Παλόμα Πικάσο, η Τζούλι Ντελπί και πολλοί άλλοι. Όμως, κανείς δεν ήταν τόσο κατάλληλος όσο η Ιπέρ, η οποία, κυρίως, δεν αλλοιώνει ούτε στο ελάχιστο τη συνήθη αλαζονεία της για τον ρόλο.
Η φυσική αριστοκρατική της χάρη και η ψυχρή υποψία κομψής περιφρόνησης ταιριάζουν ιδανικά με αυτόν τον ρόλο. Μας προσφέρει την κλασική απρόσιτη ματιά της Ιπέρ – μισή ονειρική, μισή ψυχρά υπολογιστική – και το ευγενικά αμήχανο μισοχαμόγελο κρυμμένης δυσαρέσκειας, που μετατρέπεται σε μουτρωμένο χείλη, μπροστά στην παραλογισμό ή την αγένεια κάποιου με τον οποίο δεν μπορεί να αποφύγει την εισαγωγή. Σε αντίθεση με τους άλλους θνητούς σε αυτή την ταινία, το πρόσωπο της Ιπέρ φωτίζεται σαν αστέρι της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, προσδίδοντας στην άψογη μακιγιάζ της μια φευγαλέα λάμψη βλάσφημης αγιότητας.
Η Κόμισσα Μπάθορι είναι μια βαμπίρ που έχει επιστρέψει στη σύγχρονη Βιέννη, την ιστορική έδρα της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας. Τη βλέπουμε αρχικά να γλιστρά μέσα από τους υπονόμους της πόλης σαν να βρίσκεται σε βασιλική θαλαμηγό, πολύ πιο ψύχραιμη από τον Χάρι Λάιμ στο “Τρίτος Άνθρωπος”. Όπως και ο Λάιμ, θα έχει τη στιγμή της στην ρωσική ρόδα της Βιέννης. Μαζί με την υπηρέτριά της, την βαμπίρ Ερμίνε (Μπίργκιτ Μίνιτσμάιερ), ξεκινά να επανασυνδεθεί με συγγενείς, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού της Ρούντι (Τόμας Σούμπερτ), έναν δειλό και αδύναμο εκπρόσωπο της αθάνατης φυλής Μπάθορι, που τον συνοδεύει ο θεραπευτής του, ο Θεόβαλντ (Λαρς Άιντινγκερ). Ο Ρούντι είναι λάτρης των καλών τεχνών και βλέπει σε έναν πίνακα αυτό που πιστεύει ότι είναι απόδειξη ενός πολύ διαδομένου ποιητικού κειμένου, τόσο μελαγχολικού, που ένας βαμπίρ θα μπορούσε να θεραπευτεί από την αθανασία, χύνοντας δάκρυα γι’ αυτό. Η Κόμισσα Μπάθορι, φυσικά, δεν ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και ξεκινά να ξεδιψάσει. Η πόλη σύντομα συγκλονίζεται από φόβο, καθώς κυκλοφορούν ειδήσεις για έναν κατά συρροήν δολοφόνο που βρίσκεται ελεύθερος.
Το κύριο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι, αναπόφευκτα, ο σουρεαλιστικός μαύρος χιούμορ σε μια σειρά από παράδοξα επεισόδια, συχνά γοητευτικά παράδοξα, μερικές φορές βαριά, αν και αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο πιστώνεται εν μέρει στην Αυστριακή βραβευμένη με Νόμπελ, Έλφριντε Γέλινεκ, η οποία δεν είναι γνωστή για χιούμορ οποιουδήποτε είδους. (Το κοινό μπορεί να θυμάται το μυθιστόρημά της “Η δασκάλα πιάνου”, που γυρίστηκε με ανατριχιαστικό τρόπο από τον Μίχαελ Χάνεκε, με την Ιπέρ στον πολύ όχι αστείο πρωταγωνιστικό ρόλο).
Ποια μέρη αυτού του έργου γράφτηκαν από την Γέλινεκ; Θα μάντευα τα ζοφερά σκηνικά στην γυναικεία τουαλέτα, όπου μια αστή Βιεννέζα προσεγγίζεται οικεία από την κόμισσα με προβλέψιμα αποτελέσματα. Και τι θα λέγατε για εκείνο το μυστηριώδες κείμενο και τα λυτρωτικά της δάκρυα; Θα μας οδηγήσει κάπου αυτό; Λοιπόν, όχι ακριβώς· η αφήγηση δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο. Κάποια στιγμή, η κόμισσα κάνει μια θριαμβευτική είσοδο με τη μουσική της “Παρέλασης Ραντέτσκι”, συχνά περιγραφόμενη ως η δεξιά Μασσαλιώτιδα. Κατά μία έννοια, αυτή η Κόμισσα του Αίματος μπορεί να διαβαστεί ως σάτιρα της αυστριακής άρχουσας τάξης και της αιώνιας σνομπιστικότητας και ματαιοδοξίας της.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει χώρος για μια μη μυθική, καυστική απεικόνιση της Κόμισσας Μπάθορι, μια ταινία που δεσμεύεται πλήρως στον φόβο ή τον ερωτισμό και στην οποία το χιούμορ δεν αναπτύσσεται πάντα ύπουλα ως είδος αλibi, σε περίπτωση που το βρούμε όλο γελοίο. Ή ακόμα και έναν αναθεωρητισμό τύπου “Wicked”; Μια μελέτη για το πώς η φήμη της κόμισσας έχει καταστραφεί από μισογύνηδες και στην πραγματικότητα ήταν πολύ ωραία; Ίσως η Ariana Grande να ενδιαφερόταν.
