Η συνεργασία μεταξύ του θεατρικού συγγραφέα David Greig και του σκηνοθέτη Max Webster αποδεικνύει την τόλμη τους να αναλάβουν θεατρικές προκλήσεις. Μετά την επιτυχημένη μεταφορά του “The Lorax”, ενός βιβλίου του Dr Seuss, στη σκηνή του Old Vic του Λονδίνου το 2015, που μετέτρεψε μια σύνθετη ιστορία για τον καπιταλισμό και την κλιματική αλλαγή σε ένα φωτεινό και ευχάριστο οικογενειακό θέαμα, οι δύο καλλιτέχνες επιστρέφουν. Ο Greig έχει στο ενεργητικό του μιούζικαλ όπως το “Charlie and the Chocolate Factory”, ενώ ο Webster σημείωσε μεγάλη επιτυχία με το “The Life of Pi”, επιδεικνύοντας θεατρική ευφυΐα και στυλ.
Τώρα, οι δύο τους συνεργάζονται για τη δημιουργία ενός **θεατρικού μιούζικαλ** βασισμένο στο πολυαγαπημένο -και πολυ-προσαρμοσμένο- μυθιστόρημα “One Day” του David Nicholls, που κυκλοφόρησε αρχικά το 2009. Αν και η σύλληψη μιας τέτοιας μεταφοράς μπορεί να φαίνεται απλή, η σκηνοθεσία μιας τόσο εμβληματικής ιστορίας αγάπης, η οποία ακολουθεί τη σχέση του ζευγαριού Dex και Em μέσα από την ίδια ημέρα -την 15η Ιουλίου- για δύο δεκαετίες, κρύβει παγίδες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μάλλον αποτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του **2011**, με πρωταγωνίστρια την Anne Hathaway.
Ενώ η ταινία του 2011 μπορεί να λειτουργεί ως προειδοποίηση για τους επίδοξους μεταφορείς, η τεράστια δημοτικότητα της **σειράς του Netflix** το 2024, με πρωταγωνιστές τους Ambika Mod και Leo Woodall, παρουσιάζει τις δικές της προκλήσεις. Υπάρχει κίνδυνος η ιστορία του “One Day” να γίνει υπερβολική; Και μπορεί ο ατμοσφαιρικός, αν και συγκινητικός, έρωτας της τηλεοπτικής σειράς να βελτιωθεί; Η δημιουργική ομάδα πίσω από το μιούζικαλ φαίνεται να μην ανησυχεί ιδιαίτερα. “Η προσαρμογή του Netflix δεν μας επηρεάζει”, επισημαίνει με ήρεμο τόνο ο Greig. “Είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία για εμάς. Είναι σαν να φτιάχνουμε ένα γλυπτό βουτύρου του ‘One Day’. Βρισκόμαστε σε διαφορετικό πεδίο.”
Όταν συναντηθήκαμε σε ένα καφέ λίγο πριν τα Χριστούγεννα, με εορταστικά τραγούδια αγάπης να παίζουν δυνατά, η δημιουργική ομάδα βρισκόταν έξι εβδομάδες πρόβες. Ένα ολοκληρωμένο πρώτο προσχέδιο του σεναρίου του Greig πλησίαζε, τα τραγούδια -που συνέθεσαν οι Αμερικανοί σύζυγοι Abner και Amanda Ramirez, γνωστοί ως Johnnyswim- γράφονταν ακόμη, και η χορογράφος Carrie-Anne Ingrouille βρισκόταν στα πολύ πρώτα στάδια της ζωντάνιας της ιστορίας αγάπης των Dex και Em.
Ο Greig και ο Webster εργάζονται στην παραγωγή, η οποία θα παρουσιαστεί στο Royal Lyceum theatre του Εδιμβούργου, για λίγο παραπάνω από ένα χρόνο. Παρόλο που αυτό είναι αρκετά γρήγορο για ένα μιούζικαλ μεγάλης κλίμακας, η διαδικασία έχει παρουσιάσει μια σειρά από θεατρικά διλήμματα: από το πώς να συμπυκνωθεί μια ερωτική ιστορία 20 ετών σε μόλις δύο ώρες, μέχρι το πώς να δημιουργηθεί ένα έργο με αρκετό θεατρικό βάρος, βασισμένο σε μια ιστορία που εστιάζει στις μικρές στιγμές της ζωής και στις τυχαίες συμπτώσεις που μπορούν να καθορίσουν μια σχέση.
Ο Webster φαίνεται σχεδόν ενθουσιασμένος καθώς επισημαίνει τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει: “Πώς είναι να αλλάζεις και να ωριμάζεις σε βάθος 20 ετών; Πώς το εκφράζεις αυτό μέσω λόγων και μουσικής; Αλλά και πώς αντικατοπτρίζεις τη βρετανική ιστορία σε αυτό το διάστημα; Το μυθιστόρημα του Nicholls αφορά τις ζωές δύο ατόμων, αλλά αφορά και την υφή της ζωής· τα πράγματα -μάρκες, πολιτισμός και περίεργες κοινωνικές ιδιορρυθμίες- με τα οποία μεγαλώσαμε.”
Ένας από τους τρόπους με τους οποίους η ομάδα σκοπεύει να δώσει ουσία στην προσαρμογή της και να δημιουργήσει άφθονο συναισθηματικό αντίκτυπο είναι μέσω του τραγουδιού. Βοηθάει, λέει ο Greig, ότι οι Abner και Amanda Ramirez είναι λάτρεις του μυθιστορήματος του Nicholls: “Έχουν σχεδόν εμμονή με το ‘One Day’. Νομίζω ότι είναι κάτι το υπέροχο και θαυμαστό το γεγονός ότι ο David Nicholls έγραψε αυτό το πολύ συγκεκριμένο έργο για τη μεσαία τάξη των προαστίων της Βρετανίας, και παρόλα αυτά οι Abner και Amanda, που γνωρίστηκαν στο Νάσβιλ, νιώθουν ότι τους αφορά απόλυτα. Και εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο νιώθουν το ίδιο όταν διαβάζουν το μυθιστόρημα: ‘Εγώ είμαι, εγώ είμαι, εγώ είμαι!'”.
Η ιστορία προέλευσης των Abner και Amanda θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τον ίδιο τον Nicholls. Το ζευγάρι γνωρίστηκε για πρώτη φορά μετά από μια εκκλησιαστική λειτουργία στο Νάσβιλ το 2001, αλλά ουσιαστικά ήρθαν πιο κοντά σε μια συνεδρία στιχουργικής τέσσερα χρόνια αργότερα. Από τότε δημιουργούν μουσική μαζί, καθώς και podcasts, μαγειρικές εκπομπές και αμέτρητες άλλες δημιουργικές επιχειρήσεις – συν τρία μικρά παιδιά. Οτιδήποτε ονειρεύονται μαζί αντλεί από τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες, και τα τραγούδια τους, που αποτελούν ένα μείγμα pop, folk και country, είναι ευαίσθητα παρατηρήσεις και βαθιά προσωπικές συνθέσεις.
Τα τραγούδια θα ερμηνεύσουν οι έμπειροι πρωταγωνιστές μιούζικαλ Jamie Muscato (Dex) και Sharon Rose (Em), οι οποίοι, όπως ενθουσιάζεται ο Webster, “προσφέρουν αληθινή υποκριτική και δεξιοτεχνικό τραγούδι στο έπακρο”. Η μουσική ελπίζει να αναδείξει τις μικρές αλλά κρίσιμες στιγμές του μυθιστορήματος – τα πικρόχολα δείπνα, τα ξεχασμένα γράμματα και τα κλεμμένα φιλιά – και να τα κάνει αρκετά δυνατές για το θέατρο. “Το βιβλίο αποτελείται από τόσες πολλές λεπτές στιγμές, αλλά το τραγούδι μπορεί να πάρει αυτές τις στιγμές και να γεμίσει το θέατρο με συναίσθημα”, λέει ο Webster. “Μια στιγμή που μπορεί να ακούγεται μάλλον μικρή, όταν αφηγείται ως ανέκδοτο, μπορεί παρόλα αυτά να νιώθει τεράστια. Αν κάποιος δεν σου φέρεται καλά στο δείπνο, αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια μικρή ιστορία, αλλά στην πραγματικότητα, το συναίσθημα που νιώθεις καθώς περπατάς στο σπίτι εκείνο το βράδυ γεμίζει ολόκληρο τον ουρανό της βραδιάς. Το τραγούδι μπορεί να το κάνει αυτό.”
Ειρωνικά, υπάρχει κάτι στην απλότητα του μυθιστορήματος του Nicholls – η διακριτική φύση της διαχρονικής ερωτικής σχέσης της Em και του Dex – που φαίνεται να την καθιστά τόσο ξεχωριστή. Είναι μια ποιότητα που ο Webster επιδιώκει να αντικατοπτρίσει στην παραγωγή του: “Αυτό που λέμε, τελικά, είναι ότι αξίζει να εξετάζουμε τις καθημερινές ζωές, επειδή με κάποιους τρόπους είναι εξαιρετικές. Η Em και ο Dex δεν είναι ήρωες που αλλάζουν τον κόσμο. Αλλά ένα πράγμα που είναι τόσο υπέροχο στο βιβλίο είναι ότι λέει πως ό,τι κάνουμε με αυτές τις συνηθισμένες ζωές είναι εξίσου σημαντικό με οποιαδήποτε μεγάλη ηρωική πράξη.”
Υπάρχει επίσης η οικειότητα του μυθιστορήματος, η αίσθηση ότι το βιβλίο σου μιλάει μόνο σε σένα, πώς προτίθεται η ομάδα να αναδημιουργήσει αυτό; “Σκεπάζουμε όλο το Lyceum και το κάνουμε στρογγυλό”, εξηγεί ο Webster με ζέση. “Το έργο θα ξεκινά και θα τελειώνει στην παμπ Pear Tree του Εδιμβούργου, όπου η Em και ο Dex γνωρίζονται για πρώτη φορά το βράδυ της αποφοίτησής τους. Το κοινό θα είναι πολύ κοντά μας, με τραπέζια και καρέκλες σε στιλ καμπαρέ γύρω από τη σκηνή. Έτσι, θα μπορείτε πραγματικά να βρίσκεστε στο ίδιο δωμάτιο με την Em και τον Dex καθώς μοιράζονται τις μέρες τους μαζί.”
Το μιούζικαλ κάνει πρεμιέρα στο Εδιμβούργο για έναν λόγο: εδώ ξεκινάει η ιστορία της Em και του Dex. Ο Greig, ο οποίος πρόσφατα αποχώρησε από καλλιτεχνικός διευθυντής του Royal Lyceum, πιστεύει ότι είναι το τέλειο μέρος για να ξεκινήσει αυτό το επόμενο κεφάλαιο της αδιαμφισβήτητα δημοφιλούς ιστορίας του Nicholls: “Κάθε φορά που εργάζεστε σε ένα μιούζικαλ, μέρος αυτής της δημιουργικής διαδικασίας είναι η πρώτη στιγμή ανακάλυψης μπροστά στο κοινό – και νομίζω ότι το κοινό του Εδιμβούργου θα είναι τέλειο. Ίσως λίγο αυθάδικα, τώρα πιστεύουν ότι τους ανήκει η ιστορία του ‘One Day’.”
Η απόφαση να σκηνοθετηθεί το έργο στο Εδιμβούργο είναι επίσης πρακτική, λέει ο Webster: “Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν συνεργασίες μεταξύ επιδοτούμενων και εμπορικών έργων και ότι ένα από τα μοντέλα -καθώς η κυβέρνηση αρχίζει να μειώνει τη χρηματοδότηση του Arts Council- είναι αυτές οι συνεργασίες να λειτουργούν αμφίδρομα. Έτσι, πιστεύω ότι οι τεχνίτες στο Εδιμβούργο -τα τμήματα κοστουμιών, δραματουργίας και παραγωγής στο Lyceum- αποτελούν έναν εκπληκτικό πόρο για την εμπορική ομάδα. Και, φυσικά, η εμπορική ενίσχυση είναι καταπληκτική για ένα κτίριο που χρηματοδοτείται από το Arts Council. Όλα αυτά δημιουργούν μια συνεργιστική σχέση που είναι πολύ σημαντική στο μέλλον.”
Ο Webster και ο Greig ελπίζουν ότι δημιουργούν ένα έργο που θα αγαπήσουν και θα θαυμάσουν οι σινεφίλ και οι λάτρεις του “One Day”. Αλλά στην πραγματικότητα σκηνοθετούν αυτό το έργο για τις Em και Dex εκεί έξω, τους ανώνυμους ήρωες “που ζουν τις φυσιολογικές τους ζωές, και θέλουν μια υπέροχη βραδιά.” Ο Greig γράφει επίσης με ένα συγκεκριμένο άτομο κατά νου: τη σύζυγό του. Σε μια από τις όμορφες συμπτώσεις της ζωής, οι δυο τους γνωρίστηκαν την χρονιά που ξεκινά το μυθιστόρημα του Nicholls.
“Η Lucie κι εγώ γνωριστήκαμε το 1988. Περάσαμε ολόκληρο τον κόσμο του μυθιστορήματος μαζί. Στην πραγματικότητα δεν της αρέσει πολύ το θέατρο,” προσθέτει ο Greig με ένα πικρό χαμόγελο. “Αλλά αυτό σημαίνει ότι όταν της αρέσει, είμαι πολύ χαρούμενος. Οπότε, αυτό είναι για τη Lucie και τις φίλες της. Νομίζω ότι θα τους αρέσει. Θα είμαι πολύ αναστατωμένος αν δεν τους αρέσει.”
Το “One Day: The Musical” παρουσιάζεται στο Royal Lyceum theatre, Εδιμβούργο, από 27 Φεβρουαρίου έως 19 Απριλίου.
