Στα 66 της χρόνια, η αίσθηση της ηλικίας έρχεται κυρίως από τα λόγια των εγγονών της. Παρότι διατηρείται δραστήρια και περπατάει καθημερινά, πρόσφατα άρθρα για τη γήρανση με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι το περπάτημα δεν αρκεί. Χρειάζεται να εστιάσω στη δύναμη, την ισορροπία και τον κορμό μου. Οι προπονήσεις πέντε λεπτών μπορεί να αποδώσουν για κάποιους, αλλά γνωρίζω τον εαυτό μου: θα ξεκινήσω με καλές προθέσεις και σύντομα θα τα παρατήσω. Η γυμναστική σε γυμναστήριο δεν μου ταιριάζει, ούτε ποτέ υπήρξε το yoga για μένα.
Η λύση, όμως, βρισκόταν στο αποθηκευτικό χώρο του σκάφους μου. Ήταν μια paddleboard που είχα αγοράσει για διασκέδαση πριν από μερικά χρόνια. Ήμουν εντελώς αρχάρια, με έναν φίλο να μου δίνει μερικά μαθήματα. Στη συνέχεια, πολλαπλές πλημμύρες είχαν μετατρέψει τον ποταμό Hawkesbury, όπου ζω, σε έναν βρώμικο καφέ, και η σανίδα μου έμεινε ξεχασμένη στο υπόστεγο. Μετά, ήρθε ο χειμώνας.
Τώρα, όμως, ο ήλιος λάμπει και το πρώιμο φως της αυγής γλιστράει πάνω στα ήρεμα νερά του Hawkesbury. Ήρθε η ώρα να βγάλω την paddleboard μου.
Με δυσκολία, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, σέρνω τη μακριά, δύσχρηστη σανίδα στα ρηχά νερά. Κρατώντας σταθερά τα πλαϊνά, γονατίζω προσεκτικά πάνω της. Αρχίζει να λικνίζεται απαλά κάτω από το βάρος μου.
Τώρα έρχεται το δύσκολο μέρος. Σφίγγω τα δόντια και τοποθετώ διστακτικά πρώτα το αριστερό μου πόδι και μετά το δεξί στη σωστή θέση. Καθώς τραβιέμαι προς τα πάνω, η σανίδα ταλαντεύεται επικίνδυνα, και μετά σταθεροποιείται.
Με τους μύες τεταμένους, βυθίζω δειλά το κουπί στο νερό. Η σανίδα γλιστράει μπροστά, με το νερό να χτυπά απαλά τη μύτη της. Είμαι σε εγρήγορση για τον ήχο σκαφών που πλησιάζουν. Το κύμα τους θα μπορούσε εύκολα να ανατρέψει την επισφαλή μου ισορροπία. Ακόμη τεταμένη, τολμώ να κοιτάξω γύρω μου.
Μπροστά, μια ομάδα από “jelly blubber” – ένα είδος μέδουσας – γλιστρά χαριτωμένα κάτω από την επιφάνεια, με τα οκτώ δαντελωτά τους πλοκάμια να αφήνουν πίσω τους σχήματα ομπρέλας. Μπορεί να είναι όμορφα, αλλά τσιμπάνε. Και ακόμη ασταθής, δεν θέλω να πέσω μέσα. Γυρίζω πίσω.
Την επόμενη μέρα, η όρθια στάση είναι ευκολότερη. Χωρίς μέδουσες τριγύρω, ο στόχος μου είναι να κάνω 3 χιλιόμετρα γύρω από το Dangar Island. Βρίσκω έναν ρυθμό, γλιστρώντας δίπλα σε σκάφη αγκυροβολημένα στον δυτικό κόλπο. Κοιτάζω γύρω μου. Μεγάλο λάθος.
Πέφτω στο ποτάμι με ένα πιτσίλισμα. Φταρνιζόμενη, αρπάζω τη σανίδα, παίρνω μια στιγμή να ηρεμήσω και αναρωτιέμαι αν θα έχω τη δύναμη να ανεβώ ξανά πάνω της. Αρπάζω την κεντρική λαβή και με δυσκολία ανασηκώνομαι, προσγειώνομαι πάνω στη σανίδα σαν μια “μαλακή φώκια”.
Είμαι σκέτη νερό, αλλά πλέον δεν φοβάμαι να πέσω, οπότε ξαναβρίσκω τον ρυθμό μου. Τότε βλέπω το φέρι να πλησιάζει προς το μέρος μου. Οι μύες μου σφίγγονται καθώς τα κύματα από το κύμα του σκάφους πλησιάζουν. Ταλαντεύομαι, βυθίζω το κουπί μου για στήριξη και με κάποιον τρόπο παραμένω όρθια.
Πιο σίγουρη τώρα, συντονίζομαι με το περιβάλλον μου. Οι αντανακλάσεις των σκαφών που τρεμοπαίζουν στο νερό, οι κώδωνες των ιστίων των γιοτ στο απαλό αεράκι και το πρωινό φως του ήλιου που ρέει στο νερό σαν ένα ποτάμι χρυσού.
Καθώς επιστρέφω προς το σπίτι, η παλίρροια είναι εναντίον μου. Πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Ιδρώτας κυλά ανάμεσα στις ωμοπλάτες μου. Σύντομα, η paddleboard σταματάει απότομα στην τραχιά, παραλιακή μας άμμο. Είχα κάνει τον γύρο του νησιού.
Κάθε μέρα η αυτοπεποίθηση και η δύναμή μου αυξάνονται. Μια μέρα, ένα μεγάλο σκάφος περνάει βουίζοντας. Αντί να πέσω στα γόνατα, αντιμετωπίζω τη σειρά από μεγάλα κύματα που έρχονται προς το μέρος μου και, θαυματουργά, δεν πέφτω. Η ισορροπία μου βελτιώνεται επίσης.
Ο καιρός δεν είναι πάντα κατάλληλος για paddleboard. Όταν το νερό είναι τραχύ ή ο αέρας δυνατός, περπατάω αντί αυτού. Μια πρόσφατη πλημμύρα είχε μετατρέψει τον ποταμό σε θολό καφέ, εγείροντας προειδοποιήσεις για καρχαρίες. Μου λείπει η βόλτα στο νερό.
Όταν το νερό καθαρίζει, ξανατραβάω τη σανίδα. Έχει περάσει μόνο μια εβδομάδα περίπου και νιώθω σίγουρη. Στέκομαι εύκολα και κάνω κουπί γύρω από το νησί χωρίς κανένα πρόβλημα. Είμαι ευχαριστημένη που βρήκα μια δραστηριότητα που μου ταιριάζει. Είναι διασκεδαστική και με βοηθά να κάνω ό,τι χρειάζεται καθώς μεγαλώνω. Νιώθω πιο δυνατή, περπατάω πιο όρθια και βρίσκω ηρεμία όντας στο νερό, τώρα που είμαι πιο σίγουρη.
Σίγουρα, δεν νιώθω μεγάλη.
