Η αναζήτηση της ρεαλιστικότητας στην κινηματογραφική τέχνη ωθεί ολοένα και περισσότερους σκηνοθέτες να αναζητούν την αυθεντικότητα πέρα από τα καθιερωμένα ακαδημαϊκά πλαίσια. Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, πρωταγωνιστής της ταινίας “Marty Supreme” του Τζος Σάφντι, μοιράστηκε πρόσφατα μια συγκλονιστική εμπειρία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. “Έλεγα στον Τζος, ‘Δεν θυμώνει μαζί μου, δεν θυμώνει μαζί μου'”, περιέγραψε ο ηθοποιός, προσπαθώντας να προκαλέσει την οργή ενός κομπάρσου. Η απάντηση του τελευταίου, όμως, τον άφησε άναυδο: “Απλά ήμουν στη φυλακή 30 χρόνια. Πραγματικά δεν θέλεις να μπλέξεις μαζί μου. Δεν θέλεις να με δεις θυμωμένο.”

Αυτή η απροσδόκητη αντίδραση προέκυψε επειδή ο Σάφντι είχε επιλέξει για τον ρόλο έναν μη-ηθοποιό, μία από τις πολλές “πραγματικές” παρουσίες στην ταινία, η οποία αποτελεί έναν φόρο τιμής στον θρυλικό παίκτη του πινγκ πονγκ Marty Reisman. Παρόμοια προσέγγιση ακολούθησε και ο Πολ Τόμας Άντερσον στην ταινία “One Battle After Another”, ενσωματώνοντας άτομα χωρίς προηγούμενη υποκριτική εμπειρία.

Οι Σάφντι και Άντερσον ακολουθούν μια μακρά παράδοση σκηνοθετών που αξιοποιούν μη-επαγγελματίες ηθοποιούς, επιδιώκοντας να προσδώσουν στα έργα τους μια αυθεντικότητα που πηγάζει από βιωμένες εμπειρίες και φυσική παρουσία, αντί από θεατρική τεχνική. Αυτή η πρακτική έχει διαγράψει μια πορεία από τον πρώιμο σοβιετικό κινηματογράφο και τον ιταλικό νεορεαλισμό, φτάνοντας μέχρι και σε σύντομες εμφανίσεις, όπως αυτή του Donald Trump στο “Home Alone 2”.

Στην ταινία “One Battle After Another”, παρά την παρουσία αστέρων όπως ο Leonardo DiCaprio, ο Sean Penn και ο Benicio Del Toro, ξεχωρίζει η εμφάνιση του James Raterman, πρώην ειδικού πράκτορα των Secret Service και του Department of Homeland Security Investigations. Ο Raterman, αφού συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ “The Trade” για την κρίση των οπιοειδών και την εμπορία ανθρώπων, επιλέχθηκε από τον Άντερσον για να ενσαρκώσει τον Colonel Danvers.

Παρά την έλλειψη υποκριτικής εμπειρίας, ο Raterman αφοσιώθηκε πλήρως στον ρόλο. “Είναι μια δουλειά και πρέπει να την αντιμετωπίζεις ως τέτοια”, δηλώνει από την Columbus, Ohio. “Ο Paul είναι πολύ συνεργάσιμος. Μου επέτρεψε, μαζί με τους άλλους ηθοποιούς, να αυτοσχεδιάσουμε.” Ο Raterman εκφράζει την εκτίμησή του για τη συμβουλή του Άντερσον: “Όταν διαβάζεις το σενάριο, μην κοιτάς τα λόγια στην σελίδα, κοίτα τι θέλω να κάνεις εκείνη τη στιγμή.”

Ο Raterman επαινεί τους επαγγελματίες ηθοποιούς για την υποδοχή που του επεφύλαξαν. “Αυτοί οι καταπληκτικοί A-list ηθοποιοί σε παίρνουν κάτω από την πτέρυγιά τους και σε αντιμετωπίζουν σαν μέλος της οικογένειας, θέλοντας να σε αναδείξουν έτσι ώστε να αναδειχθεί όλο το project.”

Στην ταινία συμμετέχει επίσης ο Paul Grimstad, μουσικός, συγγραφέας και καθηγητής ανθρωπιστικών επιστημών στο Yale University. Απέφευγε τις εμφανίσεις μπροστά στην κάμερα μετά από μια πρώιμη συμμετοχή στην ανεξάρτητη ταινία του συγκάτοικού του, Ronald Bronstein, “Frownland”. Όμως, η Cassandra Kulukundis, υπεύθυνη casting, τον θεώρησε ιδανικό για τον ρόλο του Howard Sommerville. Ο Grimstad, 52 ετών, δήλωσε στην εφημερίδα New York Times ότι η διδασκαλία στο πανεπιστήμιο υπήρξε ιδανική προετοιμασία, καθώς “υπάρχει ένα στοιχείο προφορικής απόδοσης στη διδασκαλία”.

Ο Grimstad εμφανίζεται και στο “Marty Supreme”, μαζί με άλλους μη-ηθοποιούς όπως ο μεγιστάνας των σούπερ μάρκετ John Catsimatidis, οι πρώην μπασκετμπολίστες George Gervin και Tracy McGrady, ο συγγραφέας Pico Iyer, ο θεατρικός συγγραφέας David Mamet, ο σχεδιαστής μόδας Isaac Mizrahi, ο Kevin O’Leary από το “Shark Tank” και ο Γάλλος καλλιτέχνης Philippe Petit.

Ο Catsimatidis, 77 ετών, αναφέρει: “Ο Josh Safdie με είδε να τρέχω για δήμαρχος το 2013 και θεώρησε ότι ήμουν ένας ‘New York character’. Οι ατάκες που χρησιμοποίησα ήταν πράγματα που λέω στην πραγματική ζωή, οπότε δεν έπαιζα.”

Ο Philippe Petit, γνωστός για την διάσχιση της ρεματιάς μεταξύ των δίδυμων πύργων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου το 1974, σχολιάζει: “Πολλοί σκηνοθέτες ενδιαφέρονται για τη φρεσκάδα των μη-ηθοποιών. Ένας εντελώς νέος άνθρωπος, μερικές φορές, μπορεί να αποτελέσει αποκάλυψη.”

Ο Tracy McGrady, 46 ετών, προσθέτει: “Νομίζω ότι φέρνουμε κάτι πραγματικό. Υπάρχει μια αυθεντικότητα που προέρχεται από ανθρώπους που έχουν ζήσει μια διαφορετική ζωή και φέρνουν αυτή την ενέργεια φυσικά. Για μένα, απλά είμαι ο εαυτός μου και φέρνω τη δική μου εμπειρία στον ρόλο.”

Ο George Gervin, 73 ετών, πρώην παίκτης των San Antonio Spurs, γνωστός ως “Iceman”, λέει: “Γνώρισα τον Josh σε μια έκθεση καρτών και κάναμε χειραψία. Λίγο καιρό μετά, με κάλεσαν από το στούντιο.” Ο Gervin, που υποδύεται τον ιδιοκτήτη ενός χώρου πινγκ πονγκ στο Μανχάταν, επαινεί τον Safdie για την προσοχή του στις λεπτομέρειες και την ικανότητά του να επιλέγει τα κατάλληλα άτομα.

Η Jennifer Venditti, υπεύθυνη casting, η οποία ξεκίνησε το street casting πριν από 25 χρόνια, είναι μακροχρόνια συνεργάτης των αδελφών Safdie. Η δουλειά της στο “Marty Supreme” έχει προκριθεί για τη νέα κατηγορία Όσκαρ καλύτερου casting. “Μία από τις χαρακτηριστικές μας προσεγγίσεις είναι η αναδημιουργία του κινηματογράφου της ζωής,” εξηγεί. “Ψάχνουμε να δημιουργήσουμε ένα αλχημικό μείγμα από απίθανους ηθοποιούς που γνωρίζουν την πορεία των σκηνών και από ‘άγριους’ χαρακτήρες που προσθέτουν την υφή και το μυστήριο του άγνωστου, δημιουργώντας την ένταση που χαρακτηρίζει τις ταινίες του Josh.”

Σχετικά με την αντίδραση των καθιερωμένων ηθοποιών, η Venditti εξηγεί: “Στην αρχή, μπορεί να είναι τρομακτικό, αλλά ο Josh δημιουργεί ένα τόσο ασφαλές περιβάλλον που εμπιστεύονται και συνειδητοποιούν ότι αυτή η ‘άγρια’ φύση ενισχύει την απόδοσή τους.”

Η χρήση μη-ηθοποιών έχει ρίζες από τον πρώιμο σοβιετικό κινηματογράφο, όπως το “Battleship Potemkin” του Sergei Eisenstein, και τον ιταλικό νεορεαλισμό, με ταινίες όπως το “Bicycle Thieves” του Vittorio De Sica, όπου χρησιμοποιούνταν για να αναπαραστήσουν την εργατική τάξη. Άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνουν το “The Best Years of Our Lives” με τον Harold Russell, το “The Killing Fields” με τον Haing S Ngor, και το “United 93” με πραγματικό προσωπικό.

Η Catherine O’Rawe, συγγραφέας του “The Non-Professional Actor”, επισημαίνει: “Ο μη-επαγγελματίας ηθοποιός μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε τι είναι η υποκριτική. Μερικές φορές, η εκφραστική δύναμη ενός προσώπου είναι πιο σημαντική από την τεχνική.”

Ωστόσο, η πρακτική αυτή έχει προκαλέσει και αντιδράσεις. Η νίκη της τετράχρονης Victoire Thivisol στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1996 για την ταινία “Ponette” προκάλεσε αμφισβήτηση, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι υποτιμούσε την αξία της επαγγελματικής υποκριτικής. Ομοίως, η υποψηφιότητα της Yalitza Aparicio για Όσκαρ για την ταινία “Roma” το 2018, η οποία ήταν η πρώτη της εμφάνιση, δημιούργησε συζητήσεις για το αν η έλλειψη εκπαίδευσης μπορεί να οδηγήσει σε τέτοια αναγνώριση.

Παρόλα αυτά, αυτοί οι “τυχαίοι” αστέρες συχνά δυσκολεύονται να χτίσουν μια διαρκή καριέρα. Η βιομηχανία μπορεί να γοητευτεί από ένα “άθικτο” πρόσωπο για ένα έργο, αλλά σπάνια παρέχει την απαραίτητη υποδομή για να μετατρέψει μια στιγμή αυθεντικότητας σε επάγγελμα. “Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις ηθοποιών που, μετά από μια μεγάλη επιτυχία, ακόμη και με βραβείο, δεν μπορούν να βρουν δουλειά επειδή δεν έχουν εκπαίδευση, επαφές ή εκπροσώπηση,” καταλήγει η O’Rawe.