Οι ιστορίες ναυαγών, όπως αυτές από το “Cast Away” και το “The Martian”, συχνά μας προσφέρουν αισιόδοξα κλασικά έργα. Πρόκειται για αφηγήσεις ενός ευφυούς ατόμου που ξεπερνά τεράστιες δυσκολίες, μια θριαμβευτική μεταφορά του ανθρώπινου πνεύματος. Ωστόσο, υπάρχει μια παράδοξη αλήθεια: οι ιστορίες ναυαγών που εστιάζουν σε μεγάλες ομάδες ανθρώπων οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αναγκασμένοι να αυτοοργανωθούν, καταλήγουν να τρώνε ο ένας τον άλλον. Η εξαίρεση είναι το “Lost”, αν και κανείς δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς αφορούσε.

Αδιαμφισβήτητα, αγαπάμε όλες αυτές τις ιστορίες. Έτσι, είναι συναρπαστικό να βλέπουμε μια νέα προσθήκη στον χώρο, ή μάλλον, μια παλιά. Το μυθιστόρημα του William Golding, “Ο Άρχοντας των Μυγών”, που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας Βρετανών σχολιαρόπαιδων που συντρίβονται σε ένα ερημικό νησί, αποτελεί μέρος του βρετανικού εκπαιδευτικού προγράμματος για πάνω από 60 χρόνια. Αναρωτιέμαι αν ξεχνάμε τα βιβλία που αναγκάζονται να μελετήσουν, και τα ανακαλύπτουμε εκ νέου στη μετέπειτα ζωή μας. Γνωρίζω αυτήν την ιστορία, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να πω ότι την βίωσα πλήρως μέχρι αυτήν την εντυπωσιακή νέα μεταφορά του BBC (Κυριακή, 9 μ.μ., BBC One).

Είναι πολλά υποσχόμενο το γεγονός ότι η προσαρμογή έγινε από τον Jack Thorne. Κάθε φορά που εμφανίζεται ένα νέο έργο του Jack Thorne, το οποίο δεν συμβαίνει συχνότερα από μερικές φορές το μήνα, οι φίλοι μου συγγραφείς αναρωτιούνται για το προγονικό του ταλέντο. Γιατί αυτός ο άνθρωπος γράφει σαν να τελειώνουν οι χρόνοι του; Σαν να κατέχει το τελευταίο στυλό στη Γη; Έχει γράψει έργα όπως το “Harry Potter and the Cursed Child”, “This Is England”, “Toxic Town”, “His Dark Materials”, “The Swimmers”, “The Virtues”, “The Motive and the Cue”, και το “Adolescence”. Σαν να πέρασε τα δάχτυλά του σε πρίζα κάνοντας εργασίες στο σπίτι, και τώρα να τον διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα.

Ο “Άρχοντας των Μυγών” φέρνει τον Thorne πίσω στο θέμα της ανάπτυξης της αρρενωπότητας, με μια πινελιά της δεκαετίας του 1950. Εκτός, λοιπόν, από αυτό, στα ερημικά νησιά, τα πράγματα παραμένουν τα ίδια. Χωρίς ρούχα, χάνεται ένα ακόμη στοιχείο του χρόνου. Εκτός από τον ασύρματο θόρυβο κατά τη διάρκεια των εναρκτήριων τίτλων, και την περιστασιακή χρήση της γλώσσας της εποχής από το βιβλίο, τίποτα σε αυτήν την τετράωρη σειρά δεν φαίνεται μη σύγχρονο, και μάλιστα με επώδυνο τρόπο. Σκεφτείτε το ως “Adolescence: Origins”.

Η μίνι-σειρά σκηνοθετείται από τον βραβευμένο με Bafta σκηνοθέτη Marc Munden, και από το πρώτο επεισόδιο δεν αφήνει περιθώρια. Τηλεοπτικά, απομακρύνει το κοινό από τις οικείες άνεσεις, όσο και τα αποκλεισμένα αγόρια. Ο διάλογος είναι λιτός, οι λήψεις διαρκούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, και ο τέταρτος τοίχος σπάει συχνά. Αυτό συμβαίνει μέσω επαναλαμβανόμενων πορτρέτων των προσώπων των αγοριών σε κοντινό πλάνο. Μας κοιτούν, κοιτώντας προς τα πάνω στον φακό, εκφράζοντας – τι; Ευαλωτότητα; Επιθετικότητα; Η ασάφεια είναι χαρακτηριστική.

Τα αγόρια αποτελούν μια ποικιλόμορφη ομάδα, κάτι που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει και κοινωνική ανάλυση. Η είσοδος μιας ομάδας χορωδών με καπέλα Canterbury, που παρελαύνουν σε μια λευκή αμμουδιά υπό τους ήχους ενός θρησκευτικού ψαλμού, είναι μια εξαιρετική, ονειρική εικόνα. Ευγενείς, σίγουροι, μυρίζοντας από διακοπές για σκι, καθοδηγούνται από τον αλαζονικό Jack. Αφού έχασε την αρχική εκλογή ηγεσίας από τον πιο υπεύθυνο Ralph, ο Jack αποφασίζει ότι οι οπαδοί του θα είναι οι κυνηγοί, μια ομάδα από μόνη της.

“Ελπίζω κανένας ενήλικας να μην έρθει για μια εβδομάδα, ώστε να περάσουμε λίγο καλά!” φωνάζει ο Jack, τον οποίο υποδύεται ο νεαρός και αγγελικός Lox Pratt, ο οποίος ελπίζω να είναι εξίσου ευγενικός στην πραγματική ζωή. Θα αποφύγω τα spoilers (αν και το μυθιστόρημα γράφτηκε το 1954, και έχει διοχετευτεί σε παιδιά περισσότερες φορές από τους φαρμακευτικούς εισπνευστήρες για άσθμα). Ας πούμε απλώς ότι όλοι έχουμε διαφορετικές ιδέες για το πώς να περάσουμε καλά. Κάποιοι από εμάς απολαμβάνουν το Wordle και το banana bread. Άλλοι αρέσκονται στο να βάζουν πράγματα να καίγονται. Το τελευταίο τείνει να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο σε όλους τους άλλους.

Είναι σχεδόν κωμικό πόσο γρήγορα όλα παίρνουν φωτιά. “Τουαλέτες, νερό, χτίσιμο καλύβας, βαρετό!” παραπονιέται ο Jack, ο οποίος θέλει ηγεσία χωρίς περιορισμούς. Θα μπορούσε να φοράει ένα καπέλο “Make Desert Island Great Again”. Στην πραγματικότητα, φοράει μια κουκούλα προσώπου φτιαγμένη από ρούχα που περισυνελλέχθηκαν από τη βαλίτσα μιας νεκρής γυναίκας. Είναι αυτή μια ιστορία για την πολιτική ή την τοξική αρρενωπότητα; Είναι το ίδιο, είναι η ζοφερή υπόθεση. Η σειρά είναι εξαιρετική, ένα πυρετώδες παραλήρημα Joseph Conrad-ικό, με στιγμές σουρεαλιστικού τρόμου. Ένιωσα αδιαθεσία παρακολουθώντας την, αν και. Ποτέ δεν ήμουν πιο ευγνώμων που ζω υπό το κράτος δικαίου, αυτόν τον απόλυτο χάρτη των σπασίκλων.

Η παραγωγή του Jack Thorne παραμένει αξεπέραστη. Σίγουρα πρέπει να κάνει ένα διάλειμμα από αυτό το υλικό, να πάει διακοπές ή κάτι τέτοιο. Μπορεί κάποιος να συστήσει μια ήσυχη παραλία;