Η τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων ξεδιπλώθηκε μέσα σε ένα πέπλο μυστηρίου, με ελάχιστες προανακοινώσεις πέρα από τη λίστα των καλλιτεχνών. Η έμφαση δόθηκε σε δημοφιλείς κλασικούς ερμηνευτές, όπως ο Andrea Bocelli και ο Lang Lang, ενώ ο δημιουργικός επικεφαλής Marco Balich είχε δηλώσει ότι η εκδήλωση θα απέφευγε την «υψηλή τεχνολογία και τη φανφάρα».
Οι πληροφορίες που διέρρευσαν στα ταμπλόιντ έκαναν λόγο για μια τελετή που θα μπορούσε να διαρκέσει «έως και τρεις ώρες», ενώ υπήρχαν και αναφορές ανησυχίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής για πιθανές αποδοκιμασίες κατά της Ομάδας των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος της ΔΟΕ, ωστόσο, εξέφρασε την ελπίδα η τελετή να αποτελέσει ευκαιρία για αμοιβαίο σεβασμό.
Η τελετή ενσωμάτωσε αναφορές στη ρωμαϊκή μυθολογία, την όπερα του 18ου αιώνα, τον Giorgio Armani, αλλά και στη δουλειά του σκηνοθέτη που ο σχολιαστής του BBC χαρακτήρισε ως Fredrick Fellini. Η μουσική άλλαζε ραγδαία, από τον Verdi σε γιγαντόσωμες μαριονέτες του, του Puccini και του Rossini να χορεύουν στους ρυθμούς του ιταλικού disco των 80s «Vamos a La Playa», ενώ ακολούθησε η επίκληση στο έργο της αείμνηστης Raffaella Carrà.
Το σχολιαστικό δίδυμο του BBC καθοδηγούσε το κοινό σε κάθε βήμα, σχολιάζοντας την «ομορφιά ως τρόπο ζωής στην Ιταλία», το «συναρπαστικό παλτό puffer» και δίνοντας συμβουλές όπως «οι πολλοί, πολλοί φαν της Mariah Carey εκεί έξω ας μην πάνε τουαλέτα!». Ιδιαίτερη μνεία έγινε σε ένα υψηλού επιπέδου χορευτικό απόσπασμα, το οποίο εξερευνούσε «πώς να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ της ανθρώπινης φιλοδοξίας και του φυσικού κόσμου», με συνοδεία κρουστών και νεοκλασικών εγχόρδων.
Η Mariah Carey, παρότι το μεγάλο όνομα για πολλούς, εμφανίστηκε νωρίς, ερμηνεύοντας μια πιο ήρεμη εκδοχή του «Volare» (ή «Nel Blu, Dipinto Di Blu»), πριν εκτοξευτεί σε ένα εντυπωσιακό φαλτσέτο, προετοιμάζοντας το έδαφος για το νέο της τραγούδι «Nothing is Impossible».
Οι ζωντανές εμφανίσεις διακόπηκαν από την παρέλαση των αθλητών, με την αμερικανική ομάδα να λαμβάνει «μια ανάμεικτη υποδοχή», σύμφωνα με το BBC. Η συνέχεια περιλάμβανε μια χορευτική ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, με τη δεκαετία του ’60 και του ’70 να ζωντανεύει με το τραγούδι «Prisencolinensinainciusol» του Adriano Celentano. Η μουσική επένδυση παρέμεινε στην κλασική, με τον Andrea Bocelli να ερμηνεύει το «Nessun Dorma» και τον Lang Lang να συνοδεύει τη Cecilia Bartoli, ενώ μια σύντομη εμφάνιση έκανε και ο Ιταλός ράπερ Ghali.
Ο Ghali, αν και άγνωστος στο Ηνωμένο Βασίλειο, προσέλκυσε το ενδιαφέρον με το τραγούδι του «Pizza Kebab», αν και η ερμηνεία του ήταν μάλλον ψιθυριστή, χωρίς να δίνει την πλήρη εικόνα του ταλέντου του. Καθώς οι γιγαντόσωμες φιγούρες των συνθετών όπερας επέστρεψαν στη σκηνή, χορεύοντας σε χαρούμενους ποπ-χορευτικούς ρυθμούς, αναρωτήθηκε κανείς τι θα μπορούσε να επιφυλάσσει η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2028, ιδίως αν ο Donald Trump παραμένει στην εξουσία, με πιθανές εμφανίσεις όπως αυτή του Kid Rock.
