Μια ειρωνική σύμπτωση χαρακτηρίζει την υπόθεση του ιστορικού τρόμου του Tim Foley: ένας άνεργος ηθοποιός προσλαμβάνεται για να υποδυθεί ένα φάντασμα για μία εβδομάδα, μόνο για να βρεθεί ο ίδιος στοιχειωμένος. Ο Joe (George Naylor) αναλαμβάνει, κατόπιν ανάθεσης από τον David, έναν εμφανίσιμο άγνωστο, να περιφέρεται στους χώρους του Paragon Hall, με σκοπό τη διαιώνιση του μύθου του κατοικούντος φαντάσματος της εξοχικής κατοικίας.
Φαίνεται σαν μια εξαιρετική ευκαιρία – μπορεί να ξεπληρώσει τα χρέη του και να εξασκήσει τις υποκριτικές του ικανότητες. Φυσικά, ο Joe αρχίζει σταδιακά να αναρωτιέται αν είναι ο μόνος φόβος που περιφέρεται στα δάση γύρω από το Paragon Hall, αλλά αυτό το δράμα, από την περιοδεύουσα θεατρική ομάδα ThickSkin, δεν εξελίσσεται όπως θα περίμενε κανείς. Συνδυάζει τη γοτθική ατμόσφαιρα μιας λογοτεχνικής στοιχειωμένης ιστορίας του 19ου αιώνα με σύγχρονες «jump scares» και ανατροπές από ταινίες τρόμου.
Η αφήγηση μεταδίδεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της αφήγησης του Joe, αν και υπάρχει και προηχογραφημένη παντογνώστρια αφήγηση από τον Paul Hilton, η οποία απολαμβάνεται για την ατμοσφαιρική της εκφραστικότητα. Η γοτθική σκοτεινιά του Paragon Hall περιγράφεται σαν «η αρχαία κοιλάδα να ούρλιαξε και να φτύσει αυτό το σπίτι», λέει, και αργότερα αναρωτιέται γιατί τα φαντάσματα επιμένουν να περιπλανιούνται στη Γη: «Μερικοί λένε ότι είναι επειδή πονάνε τόσο πολύ. Εγώ πιστεύω ότι είναι από κακία».
Είναι τέτοιες φράσεις, μαζί με τα ανατριχιαστικά «jump scares», που προσδίδουν την αίσθηση του τρόμου στο σενάριο του βραβευμένου συγγραφέα Foley. Με έξυπνη σκηνοθεσία του Neil Bettles, αυτά δημιουργούνται από απότομες παρεμβολές ήχου, φωτός και προβολής (ηχητικός σχεδιασμός από τον Pete Malkin, και σχεδιασμός φωτισμού και βίντεο από τον Joshua Pharo). Η σκηνή διαθέτει μια πίσω οθόνη με γυμνούς κορμούς δέντρων που κινούνται και τρέμουν με σκιές (σκηνικά από τους Bettles και Tom Robbins).
Υπάρχουν κάποιες πραγματικά ανατριχιαστικές στιγμές, από τον απόκοσμο υπναγωγισμό του Joe μέχρι ένα σκαρφαλωτό πλάσμα στο δωμάτιό του και ένα μεγαλύτερο «τέρας» του οποίου τα χέρια σε σιλουέτα μοιάζουν με αυτά του Freddy Krueger.
Ωστόσο, αυτή η οντότητα είναι περισσότερο συνδεδεμένη με τη φύση, με μια μυθολογία γύρω της που παραπέμπει στον Πάνα. Η ιστορία γίνεται συναρπαστικά πολυεπίπεδη, αλλά οι αποκαλύψεις προς το τέλος έρχονται γρήγορα και δεν είναι πάντα εφικτό να τις παρακολουθήσει κανείς. Ο Χορευτής (Oliver Baines) αναδύεται από τα δάση για να διηγηθεί στον Joe την ιστορία του. Οι φίλοι του Joe εμφανίζονται, ο David φέρνει τη δική του ιστορία, όπως και ένας πρώην σύντροφος.
Πολλά χωράνε στα 90 λεπτά, χωρίς όμως να γίνεται επαρκής ανάλυση του υπερφυσικού «πόνου» που ενυπάρχει, ή των ευρύτερων θεμάτων της ταξικής προνομίας και της εκμετάλλευσης που διατρέχουν το έργο. Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση αξίζει σίγουρα την εμπειρία για τις συγκινήσεις και τις ανατροπές της, οι οποίες παραμένουν μαζί σας και σας ακολουθούν στο σπίτι.
Minerva theatre, Chichester, έως 7 Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια περιοδεία.
