Η Λίζα ΜακΓκι, η δημιουργός της επιτυχημένης σειράς “Derry Girls“, επιστρέφει με τη νέα της οκταμερή σειρά “How to Get to Heaven from Belfast”. Μετά την παγκόσμια απήχηση των “Derry Girls”, η ΜακΓκι εστιάζει τώρα σε γυναίκες στο Μπέλφαστ, προσφέροντας μια ιστορία που, όπως λέει και η ίδια, είναι “μια ξεκαρδιστική, γυναικεία, Βορειοϊρλανδική A-Team!”.
Η νέα σειρά, που αποτελεί έναν συνδυασμό θρίλερ και σουρεαλιστικής κωμωδίας, ακολουθεί τις ζωές τριών φίλων από τα εφηβικά τους χρόνια, της Σάιρς (Ρόισιν Γκάλαχερ), της Ρόμπιν (Σινέιντ Κίνεϊ) και της Ντάρα (Κάολιφιον Νταν). Οι τρεις τους μπλέκονται σε ένα μυστήριο, σε στυλ “Knives Out”, μετά τον ξαφνικό θάνατο της σχολικής τους φίλης, Γκρέτα.
Παρόλο που η σειρά προωθείται ως μυστήριο-κωμωδία-θρίλερ, με επιρροές από σειρές όπως το “Columbo” και το “Scooby-Doo”, στην ουσία, όπως και οι “Derry Girls”, είναι μια ιστορία για τη φιλία. Συγκεκριμένα, εστιάζει στις φιλίες γυναικών που διαρκούν δεκαετίες, στις κοινές αναμνήσεις και την πίεση να προσαρμόζουμε αυτές τις αναμνήσεις στην εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας σήμερα.
Η ΜακΓκι εξηγεί πως η μακροχρόνια φιλία φέρνει μαζί της μια πλήρη γνώση του παρελθόντος, κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο όταν κάποιες αναμνήσεις δεν μας αντιπροσωπεύουν πια. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε “αγκαθώδεις” στιγμές, όπου οι φίλες ζουν μια “συμφωνημένη ψευδαίσθηση”. Ωστόσο, η κωμική διάσταση της σειράς φέρνει στο φως και τις μικρές, αστείες αντιδράσεις, όπως η έκπληξη των φίλων της όταν άρχισε να τρώει σούσι στα 20 της.
Η σειρά “How to Get to Heaven from Belfast” έρχεται μετά από τρεις επιτυχημένες σεζόν των “Derry Girls”, αλλά η ιδέα της προϋπήρχε. Η ΜακΓκι είχε γράψει το έργο ως θεατρικό όταν σπούδαζε στο Queen’s University του Μπέλφαστ. Η έμπνευση για να επανέλθει στο έργο ήρθε όταν είδε παλιές της φίλες να παρευρίσκονται στις πρεμιέρες των “Derry Girls”, κάτι που την έκανε να αναθεωρήσει το έργο που είχε γράψει 20 χρόνια νωρίτερα.
Όπως και η εφηβική θριλερ σειρά “Yellowjackets”, η ιστορία μεταφέρεται μπρος-πίσω στον χρόνο, παρουσιάζοντας τις πρωταγωνίστριες ως ενήλικες αλλά και ως έφηβες. Τα flashbacks περιλαμβάνουν συμβολισμούς, όπως σατανικά σύμβολα σε τοίχους και καμένα αχυρώνες. Σε άλλες στιγμές, η δράση είναι εκρηκτική, παρόμοια με το “The White Lotus”, αλλά με σκηνικό το Ballycastle, περιλαμβάνοντας μια καταδίωξη με αυτοκίνητα και ένα γιοτ που εκρήγνυνται.
Πριν ξεκινήσουν την περιπέτεια τους για να αποκαλύψουν την αλήθεια πίσω από τον θάνατο της Γκρέτα, οι ζωές των γυναικών είναι αρκετά ζοφερές. Η Ντάρα ζει με την αυταρχική της μητέρα, η Σάιρς είναι σε σχέση που δεν αγαπά, ενώ η Ρόμπιν, αν και λαμπερή, είναι μια αγχώδης μητέρα τεσσάρων παιδιών, παντρεμένη με κάποιον που δεν της αρέσει. Ο θάνατος της Γκρέτα τις αποπροσανατολίζει, αλλά ταυτόχρονα τους προσφέρει μια διέξοδο από τη ρουτίνα και τους επιτρέπει να αγκαλιάσουν τα παράξενα στοιχεία της ζωής τους.
Στην κηδεία της Γκρέτα, οι τρεις φίλες συναντούν την εκκεντρική οικογένεια της νεκρής. Η μητέρα της ψεύδεται για την παιδική της ηλικία, ενώ η κόρη της, με ένα καπέλο βατράχου, τις τρομάζει. Ο χήρος της, ο αστυνομικός Όουεν, φαίνεται να κρύβει σκοτεινά μυστικά, ενώ παρουσιάζεται ως πενθών σύζυγος.
Η σειρά αποτελεί ένα μυστήριο μέσα σε ένα μυστήριο. Ενώ προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τον θάνατο της Γκρέτα, οι Ρόμπιν, Σάιρς και Ντάρα έρχονται αντιμέτωπες με ένα σκοτεινό μυστικό από τα εφηβικά τους χρόνια, ένα μυστικό που καμία δεν θέλει να ανασύρει. Οι τρεις τους έχουν τα ίδια τατουάζ, των οποίων η σημασία παραμένει άγνωστη. Επιμένουν ότι “δεν έκαναν τίποτα λάθος” με το “πράγμα για το οποίο δεν μιλάμε ποτέ”, αλλά το κοινό μόνο υποψίες για τη φύση αυτού του πράγματος και για το αν οι γυναίκες λένε την αλήθεια στον εαυτό τους και στους θεατές.
Όπως η παρέα του Scooby-Doo, η Σάιρς, η Ντάρα και η Ρόμπιν είναι πιο πιθανό να σκοντάψουν πάνω στη λύση του μυστηρίου παρά να το λύσουν. Εισβάλλουν σε λάθος κηδεία με μάσκες πριγκιπισσών, προκαλώντας σοκ σε όσους βρίσκονται εκεί. Μια ανεμοθύελλα τις αναγκάζει να καταφύγουν στο σοφίτα ενός εκκεντρικού πανδοχέα, ο οποίος διοργανώνει πάρτι με διάφορα θέματα. Η Ντάρα αποσπά πληροφορίες από έναν τοπικό διευθυντή κηδειών, οργανώνοντας τη δική της… κηδεία.
Τα εγκλήματα και οι τραγωδίες είναι ασυνήθιστες και φανταστικές – ένας νεαρός από το Fermanagh έχει ανατραφεί από κότες, ένας μιμητής του Kenny Rogers από το Ballybunion σκοτώθηκε από ένα αγριολούλουδο κατά τη διάρκεια του τραγουδιού “Boot Scootin’ Boogie”.
“Πάντα αγαπούσα το είδος του μυστηρίου και ήθελα να βάλω τη δική μου φωνή σε κάτι νέο,” λέει η ΜακΓκι. “Θέλω πραγματικά να αρέσει στον κόσμο, αλλά δεν νιώθω την πίεση που είχα με τις ‘Derry Girls’, ειδικά με την τρίτη σεζόν. Ένιωθα τεράστια ευθύνη να αποδώσω την ιστορία με τρόπο που να ευχαριστεί όλους στην πατρίδα μου. Τώρα, νιώθω ότι απλώς αφηγούμαι μια ιστορία και τυχαίνει να διαδραματίζεται στη Βόρεια Ιρλανδία. Ελπίζω απλώς ο κόσμος να απολαύσει το ταξίδι, την παρέα των φίλων και να γελάσει.”
Η ΜακΓκι ζει στο Μπέλφαστ με τον σύζυγό της, τον Άγγλο ηθοποιό Τόμπιας Μπιρ, και τους δύο γιους τους, μετά από 12 χρόνια στο Λονδίνο. “Ήμουν πολύ απογοητευμένη με το Λονδίνο,” λέει. “Αλλά ήμουν επίσης απογοητευμένη όταν γύρισα σπίτι, γιατί δεν ένιωθα ότι ανήκω πια εκεί.” Αυτές οι εμπειρίες αντικατοπτρίζονται στη Σάιρς, η οποία δεν μπορεί να δεσμευτεί σε μια ζωή σε καμία από τις δύο πόλεις, και υφίσταται την ταπείνωση να ακούει τους συναδέλφους της να αποδίδουν την απότομη συμπεριφορά της σε πολιτισμικό χαρακτηριστικό. “Συγγνώμη,” λέει ένας, “είναι Ιρλανδή.” Το όνομα της Σάιρς συχνά συντομεύεται σε “Σίρς”, κάτι που είναι ίσως μόνο ελαφρώς λιγότερο βασανιστικό από το να είσαι Ιρλανδή συγγραφέας στο Λονδίνο με το όνομα “Ρόισιν” και να ακούς το όνομά σου συνεχώς να συντομεύεται σε “Ρόους”.
“Αυτό είναι το πραγματικά ενδιαφέρον πράγμα για την ταυτότητα,” λέει η ΜακΓκι. “Δεν ξέρεις ακριβώς πού ανήκεις. Η δουλειά σου σε πηγαίνει σε αυτό το μέρος, αλλά υπάρχουν πράγματα για αυτό το μέρος που σε εκνευρίζουν τρομερά. Και μετά επιστρέφεις σπίτι και οι άνθρωποι λένε: ‘Δεν με νοιάζει η αηδιαστική σου δουλειά στο Λονδίνο.'”
Υπάρχουν στοιχεία των “Derry Girls” σε όλους τους χαρακτήρες της νέας σειράς. Η ΜακΓκι αναφέρει ότι η Ντάρα μοιάζει με την Όρλα, ενώ η Ρόμπιν μοιράζεται την ίδια “DNA” με τη Μισέλ, και βασίζεται στην ίδια πραγματική φίλη, η οποία μεγάλωσε για να γίνει μια εξίσου λαμπερή μητέρα τεσσάρων παιδιών. Ωστόσο, υπάρχει μια αιχμή στις φιλίες που μοιάζει πιο αληθινή στην εμπειρία της διαχείρισης των σχέσεων στην ενηλικίωση. “Είναι η ίδια ομάδα κοριτσιών,” λέει, “απλώς μεγαλώσαμε και ακόμα δεν ξέρουμε τι κάνουμε!”
Παρόλο που η σειρά “How to Get to Heaven from Belfast” ασχολείται με τις αιώνιες αλήθειες της ζωής – η μόδα είναι κυκλική, η φιλία είναι περίπλοκη, ποτέ δεν έχεις πολύ κόσμο σε μια κηδεία με κλειστό φέρετρο, προφανώς δεν παντρεύεσαι αστυνομικό, αν και μπορεί να είναι ωραίο να κάνεις παρέα έναν κατά καιρούς – έχει μια χαρακτηριστική βορειοϊρλανδική αίσθηση, μια σκοτεινή κωμική οδύσσεια μέσα από τη λιντσιανή μελαγχολία της υπαίθρου της Βόρειας Ιρλανδίας.
“Όταν σκέφτεσαι την ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας, τους ανθρώπους και το τοπίο, υπάρχει κάτι τόσο γοητευτικό και όμορφο, αλλά μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα,” λέει η ΜακΓκι. “Κάτι που ήταν το πιο γραφικό, το πιο όμορφο πράγμα, μπορεί ξαφνικά να γίνει πολύ επικίνδυνο. Υπάρχουν τόσα πολλά επίπεδα στον τόπο, με την ιστορία και όσα έχουμε περάσει. Το τοπίο είναι τόσο άγριο και υπέροχο και στο σκοτάδι τόσο τρομακτικό. Έχει όλα τα συστατικά που χρειάζεσαι για μια πολύ τρομακτική ιστορία.”
Αν υπάρχει μελαγχολία στο “How to Get to Heaven from Belfast”, είναι βραχύβια. “Δεν πιστεύω ότι μπορείς να διατηρήσεις αυτό το επίπεδο κατάθλιψης,” λέει η ΜακΓκι. “Συνέβαιναν πολύ άσχημα πράγματα εδώ για αρκετό καιρό, αλλά είναι σαν, δεν μπορείς να παραμείνεις έτσι. Κάποιος θα πει κάτι γελοίο ή θα κάνει κάτι ακατάλληλο και μετά η συζήτηση αλλάζει. Πιστεύω ότι η κωμωδία είναι πιο αληθινή από το δράμα κάποιες φορές, γιατί οι άνθρωποι είναι απλά γελοίοι, ειδικά σε μέρη όπως η Βόρεια Ιρλανδία.”
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκπληκτικές στην παρακολούθηση. Όπως και με τις “Derry Girls”, οι γυναίκες είναι ενεργοί πρωταγωνιστές, όχι παθητικοί χαρακτήρες που παρακολουθούν τις ζωές τους να περνούν. “Έπρεπε να νιώθουν badass,” λέει η ΜακΓκι. “Δεν τα κάνουν πάντα καλύτερα, και πολλές φορές τα κάνουν χειρότερα. Ήθελα κάθε γυναίκα που θα παρακολουθούσε αυτή τη σειρά να σκέφτεται: ‘Ω, αυτό φαίνεται λίγο δύσκολο, αλλά θα ήθελα να το κάνω με τις φίλες μου. Θα ήθελα να λύσω κάτι τέτοιο.’ Αυτό ήταν πάντα η κινητήρια δύναμη μου… και μερικές φορές χρειάζεται να εκραγούν μερικά πράγματα.”
Η σειρά “How to Get to Heaven from Belfast” θα είναι διαθέσιμη στο Netflix από 12 Φεβρουαρίου.
