Η ιστορία αγάπης του Michael Ely με τον James Allan Taylor ξεκίνησε κάτω από ένα πέπλο πυκνής ομίχλης στο Sunset Beach της Καλιφόρνια, όταν οι δυο τους, μόλις 18 ετών, συναντήθηκαν τυχαία σε ένα gay bar. “Ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι είχα βρει την αδελφή ψυχή μου,” δηλώνει ο Ely. Ο δεσμός τους παρέμεινε ισχυρός μέχρι το 2015, όταν ο Taylor, γνωστός ως “Spider”, έφυγε από τη ζωή, νικημένος από καρκίνο του ήπατος.
Τώρα, μια νέα συλλογή της μουσικής του Taylor, με τίτλο “Surge Studio Music”, που αποτελείται από ηλεκτρονικά κομμάτια που συνέθεσε για gay πορνογραφικές ταινίες, έχει κυκλοφορήσει, φέρνοντας στο φως ένα άγνωστο κεφάλαιο της καλλιτεχνικής του πορείας. “Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κοινό για μουσική από gay πορνογραφικές ταινίες της δεκαετίας του ’80,” παραδέχεται χαμογελώντας ο Ely. “Όταν με προσέγγισε ο Josh, βρήκα τις κασέτες σε ένα κουτί στο πίσω μέρος της ντουλάπας, εκεί που ήταν για πάντα.”
Ο Josh Cheon, ιδιοκτήτης της Dark Entries, μιας δισκογραφικής εταιρείας με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, εστιάζει στην ανάδειξη ξεχασμένων gay καλλιτεχνών, πολλοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους από ασθένειες σχετιζόμενες με το AIDS. Η εταιρεία του έχει κυκλοφορήσει, πέραν της μουσικής του Taylor, έργα του Patrick Cowley, πρωτοπόρου του Hi-NRG και της disco, καθώς και του Man Parrish, γνωστού για τις καινοτομίες του στην ηλεκτρονική μουσική. Μια άλλη αξιόλογη κυκλοφορία είναι η συλλογή “Deep Entries: Gay Electronic Excursions 1979-1985”, η οποία περιγράφεται ως “10 κομμάτια από σπάνια queer synth ευδαιμονία”.
“Αυτό ήταν στο πρόγραμμά μου από την πρώτη μέρα της ετικέτας,” λέει ο Cheon. “Υπήρχαν όλες αυτές οι συλλογές με σπάνιο αυστραλιανό synth pop ή ιαπωνικό new wave, αλλά εγώ σκεφτόμουν: ‘Και η gay σκηνή; Πού είναι η gay φωνή σε όλα αυτά; Όλα έχουν διαγραφεί, ξεχαστεί, χαθεί στο AIDS ή πεταχτεί έξω.’ Έτσι, δουλεύω κυριολεκτικά πάνω σε αυτό για 16 χρόνια, προσπαθώντας να ενισχύσω αυτή την underground gay μουσική σκηνή.”
Τα έσοδα από πολλές από αυτές τις κυκλοφορίες δωρίζονται σε φιλανθρωπικές οργανώσεις για το AIDS, αλλά αποτελεί και μια ευκαιρία να διοχετευτούν χρήματα σε καλλιτέχνες που ίσως να μην ήταν ιδιαίτερα ευφυείς στις επιχειρήσεις όταν ξεκίνησαν να γράφουν μουσική για αυτές τις ταινίες. “Ο Man Parrish ήταν σαν, α, νομίζω πήρα 50 δολάρια και ένα στοματικό,” γελάει ο Cheon. “Τα οποία μετά τα ξόδεψε σε ναρκωτικά.”
Συνεργαζόμενος με την queer ιστορικό του κινηματογράφου Elizabeth Purchell για να εντοπίσει και να ανασύρει παλιές ταινίες και μουσικές επενδύσεις, ο Cheon έχει βρει μια εξειδικευμένη θέση μέσα στην εξειδίκευση. “Υπάρχουν τόσα πολλά καταπληκτικά πράγματα εκεί έξω,” δηλώνει. “Αν ήθελα, θα μπορούσα να στραφώ μόνο στην επανέκδοση soundtrack από gay πορνογραφικές ταινίες.” Σαν από θαύμα, το τηλέφωνό του χτυπάει για να αποδείξει το σημείο του. “Ω Θεέ μου, αυτό είναι τρελό,” χαμογελάει ο Cheon, αφού έχει απαντήσει γρήγορα στην κλήση. “Είναι ένας άλλος συνθέτης soundtrack από gay πορνογραφικές ταινίες που όλοι πίστευαν ότι ήταν νεκρός. Κανείς δεν έχει μιλήσει μαζί του για 30 χρόνια. Έχω κυριολεκτικά ανατριχίλα αυτή τη στιγμή.”
Η μουσική του Taylor για τις ταινίες του “Surge Studios” γεννήθηκε σε ένα gay glory hole club του Λος Άντζελες, το Basic Plumbing. Εργαζόταν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν γνώρισε τον Al Parker, ο οποίος διηύθυνε την εταιρεία παραγωγής πορνογραφικών ταινιών Surge Studios με τον Steve Scott – και οι δύο θα πέθαιναν από ασθένειες σχετιζόμενες με το AIDS – και άρχισε να συνθέτει μουσική για τις ταινίες τους. Πριν από αυτό, “Ο Al και ο Steve κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια, κατά κύριο λόγο, για να βρουν πρωτότυπο υλικό για τη μουσική,” λέει ο Cheon. “Αλλά επίσης έκλεβαν μουσική από τον Brian Eno, τους B-52s και τους Human League. Έκοβαν το ‘Being Boiled’ των Human League, το έβαζαν σε βρόχο και το επιβράδυναν, αφαιρώντας τα φωνητικά για να το χειριστούν ως ορχηστρικό. Θα μπορούσε να ονομαστεί σήμερα cosmic ή Balearic remix.”
Η κινηματογραφική μουσική του Taylor έχει παρόμοιο ύφος – αργή, μελαγχολική, υφή, synthy – αλλά παρά τη διαρκή της απήχηση, ο Ely θυμάται ότι ήταν απλώς “μια δευτερεύουσα δουλειά”. “Κανένας από τους δυο μας δεν ήταν πραγματικά μέσα στην πορνογραφία. Ήταν απλώς κάτι για να κερδίζουμε χρήματα, καθώς ήμασταν πεινασμένοι μουσικοί.” Ο Taylor ήταν περισσότερο γνωστός για το εντυπωσιακό του παίξιμο κιθάρας, με τον Eddie Van Halen να αναφέρεται ότι τον θεωρούσε τον καλύτερο κιθαρίστα που είχε ακούσει ποτέ. Ο Taylor και ο Ely ήταν επίσης στο post-punk συγκρότημα Red Wedding εκείνη την περίοδο (1981-85), το οποίο αποτελούνταν αποκλειστικά από ανοιχτά gay άνδρες – σπάνιο φαινόμενο για την εποχή.
Το ζευγάρι ζούσε ανοιχτά από την αρχή, ακόμη και όταν οι σχέσεις του ίδιου φύλου ήταν ακόμη παράνομες στην Καλιφόρνια. “Ήμασταν πολύ τολμηροί και μέρος ενός κύματος νεαρών gay ζευγαριών που ζούσαν ανοιχτά μόλις λίγα χρόνια μετά το Stonewall,” ανακαλεί ο Ely. Ωστόσο, δεν ήταν χωρίς προκλήσεις. “Σχεδόν έχασα την οικογένειά μου,” λέει ο Ely. “Αντιμετωπίσαμε πολλή εχθρότητα και πολλά πραγματικά άσχημα πράγματα μας συνέβησαν κατά τη διάρκεια των ετών.” Στη συνέχεια, αφηγείται μια συγκλονιστική ιστορία για τη γάτα τους που κλάπηκε, σκοτώθηκε και επιστράφηκε σε ένα κουτί από χαρτόνι με τη λέξη “faggots” γραμμένη πάνω του και ένα θηλιά γύρω από το λαιμό του κατοικίδιου τους.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν ηχογραφούνταν αυτές οι μουσικές επενδύσεις, είχαν μια όμορφη κοινότητα ομοϊδεατών φίλων και αποτελούσαν μέρος μιας ακμάζουσας underground μουσικής σκηνής. “Τότε εμφανίστηκε το AIDS με το άσχημο κεφάλι του,” θυμάται ο Ely. “Μια στιγμή ήταν ένα μικρό γεγονός, κάτι που ακούγαμε ότι συνέβαινε στο Σαν Φρανσίσκο. Την επόμενη στιγμή φίλοι φίλων πέθαιναν, και μετά οι φίλοι μας πέθαιναν.” Ήταν τόσο τραυματικό που το ζευγάρι μετακόμισε στην Αριζόνα και ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο, μακριά από συγκροτήματα και μουσική. “Χάσαμε τόσους πολλούς φίλους, και αυτό μας επηρέασε,” λέει ο Ely. “Δεν θέλαμε πια να είμαστε στο Λος Άντζελες. Υπήρχαν πάρα πολλά φαντάσματα. Παντού κοιτούσαμε, μας θύμιζε ανθρώπους που αγαπούσαμε και πέθαναν αυτούς τους φρικτούς θανάτους.”
Μια άλλη κυκλοφορία που η δισκογραφική μόλις έκανε είναι το “Fallen Angel” του Brandy Dalton, μια συλλογή από soundtrack – που καλύπτουν από μελωδική ηλεκτρονική έως squelchy electro και μινιμαλιστικό industrial techno – για τη βραβευμένη σειρά πορνογραφικών ταινιών με το ίδιο όνομα. Ο Dalton, ο οποίος πέθανε από ασθένεια σχετιζόμενη με το AIDS το 2006, είχε τις ρίζες του στο πιο ακραίο και πειραματικό μέρος της gay κοινότητας του Λος Άντζελες. Το συγκρότημά του Drance, ένα industrial και EBM outfit, έπαιζε σε χώρους όπως το θρυλικό Club Fuck!, ένα σπίτι για το πλήθος με δερμάτινα, τατουάζ και body piercing.
“Ήταν απολύτως άγριο,” λέει ο συνεργάτης του Dalton στο συγκρότημα, John Munt. “Οι Drance ήταν ένα πολύ σεξουαλικό συγκρότημα και είχαμε go-go dancers που ήταν βαμμένοι χρυσό ή συνοδεύαμε performance art κομμάτια που περιλάμβαναν αρκετά ακραία ακρωτηριασμό και μουμιοποίηση. Το λέω με στοργή, αλλά πάντα βρίσκαμε πού ήταν όλοι οι τρελοί και παίζαμε εκεί.”
Με τόσο μεγάλη ποσότητα αυτού του είδους μουσικής ξεχασμένη, ή που δεν κυκλοφόρησε ποτέ, είναι σημαντικό το έργο αυτών των αείμνηστων καλλιτεχνών να γιορτάζεται. “Είναι τόσο ωραίο που το έργο του Brandy είναι έξω,” λέει ο Munt. “Συνέχισε να φτιάχνει μουσική, αλλά τα πράγματα δυσκόλεψαν για αυτόν. Το AIDS τον είχε καταστρέψει και χρειαζόταν να πάρει πολλά ναρκωτικά για τον ακραίο πόνο. Τον αγαπούσα ως πολύ στενό φίλο, και ήταν δύσκολο να το παρακολουθώ.”
Ομοίως, για τον Ely, αυτό ξεπερνά κατά πολύ τη μουσική για πορνογραφικές ταινίες. “Σημαίνει πολλά για μένα,” λέει. “Γιορτάζει τον Spider μία ακόμη φορά. Θα θαυμάζω πάντα τον Spider, και θα τον αγαπώ πάντα. Ήταν ένας απίστευτος, χαρισματικός, στοργικός άνθρωπος, και μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω θα μιλάω γι’ αυτόν. Θέλω οι άνθρωποι να τον θυμούνται. Θέλω οι άνθρωποι να ακούν τη μουσική του. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω γι’ αυτόν.”
Η συλλογή “Surge Studio Music” του Spider Taylor και η συλλογή “Fallen Angel” του Brandy Dalton κυκλοφορούν τώρα από την Dark Entries Records.
