«Το να ζεις καλά και να πεθαίνεις καλά είναι υπόθεση κοινότητας», δηλώνει η αρχική φράση στο δράμα της Φάρα Νατζίμπ. Τι συνεπάγεται για μια κοινότητα όταν μια γυναίκα παραμένει νεκρή στο σπίτι της για πάνω από ένα χρόνο χωρίς να γίνει αντιληπτή; Όλα τα σημάδια υπάρχουν, από τη σταδιακά διοχετευόμενη δυσοσμία στον διάδρομο μέχρι τα σκουλήκια που εμφανίζονται στα σπίτια των γειτόνων της.
Το έργο της Νατζίμπ εγείρει ερωτήματα ευθύνης και υπαιτιότητας, τόσο σε ατομικό όσο και σε συστημικό επίπεδο. Το κεντρικό, θλιβερό σενάριο δεν είναι τόσο απίθανο όσο ακούγεται: η αποθανούσα, η Σίρλεϊ, είναι φανταστική, αλλά το έργο αντλεί έμπνευση από τους πραγματικούς, μοναχικούς θανάτους πολλών γυναικών που αναφέρονται στην αρχή του κειμένου, συμπεριλαμβανομένης της Σίλα Σελεονέ, η οποία βρέθηκε νεκρή μετά από περισσότερα από δύο χρόνια.
Τρεις αφηγητές (Marcia Lecky, Sam Baker Jones και Safiyya Ingar) περιγράφουν τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανακάλυψη της Σίρλεϊ από την οπτική γωνία των γειτόνων της – μιας ανύπαντρης μητέρας, μιας καθαρίστριας, ενός χήρου μέσης ηλικίας και της θρηνούντος κόρης του, μεταξύ άλλων. Το δράμα υπογραμμίζει την τεχνητότητά του (είμαστε ηθοποιοί, μας λένε οι ηθοποιοί), αν και μάλλον πλεονασματικά. Ωστόσο, οι ιστορίες που αφηγούνται διαθέτουν οικειότητα και πλούτο, με μια ευρηματική δημιουργία εσωτερικής ζωής, παρόλο που η αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο θα έπρεπε τεχνικά να μας αποστασιοποιεί.
Σε μια παραγωγή υπό τη σκηνοθεσία της Jess Barton, ένα προβολέα χρησιμοποιείται για τη δημιουργία εστίασης και ηρεμίας (σχεδιασμός φωτισμού Peter Small), οι ιστορίες του παρελθόντος ενσωματώνονται στο παρόν και το χιούμορ μπλέκεται με μια ιστορία θανάτου και ερήμωσης. Η σκηνογραφία της Caitlin Mawhinney, με την ομορφιά των αποξηραμένων λουλουδιών στην οροφή, ενώ ακούμε για σκουλήκια και σκελετικά κατάλοιπα, προσδίδει ειρωνεία.
Ωστόσο, υπάρχει μια αοριστία στο έργο σχετικά με τις μεγαλύτερες συστημικές αποτυχίες που στερούνται της λεπτομερούς ανάλυσης που θα χρειαζόταν για να είναι συντριπτικές. Η πάλη μεταξύ της ανθρώπινης ανάγκης για σύνδεση και της αστικής απομόνωσης θυμίζει έργα όπως το “Beyond Caring” του Alexander Zeldin και το “Let Them Eat Chaos” της Kae Tempest, αλλά το έργο δεν συνδέει το προσωπικό και το πολιτικό με την ίδια αυστηρότητα. Η κεντρική εξέλιξη γύρω από τα σκουλήκια φαίνεται να οδηγεί σε έναν σουρεαλιστικό τρόμο εισβολής εντόμων, αλλά σταματά πριν να γίνει κάτι περισσότερο από ένα απλό φόντο.
Αυτό έχει ένα αντι-κορυφωτικό αποτέλεσμα, όπως και η ελάφρυνση του σκοταδιού με έναν καλοπροαίρετο τόνο καλοσύνης και ζεστασιάς. Η Νατζίμπ έχει την ικανότητα να σε παρασύρει στον κόσμο της, ακόμη κι αν «τραβάει πίσω» τις γροθιές της.
Bush theatre, London, έως 28 Φεβρουαρίου.
