Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την πρεμιέρα του “Muppet Show“. Μια δήλωση που, αν και αμφισβητήσιμη για όσους θυμούνται τις συγκεντρώσεις μπροστά στην τηλεόραση για το “πιο εντυπωσιακό, εμπνευσμένο, εορταστικό, Muppet-ικό μισάωρο της εβδομάδας”, δεν παύει να μας φέρνει αναμνήσεις.
Ας θυμηθούμε τη μαγεία που ξεδίπλωνε η δημιουργία του Jim Henson, καθώς η χαοτική ομάδα των μαριονετών ανέβαζε την παραδοσιακή τους βαριετέ παράσταση. Στο μόνιμο καστ συγκαταλέγονταν η αναντικατάστατη Miss Piggy (“Δεν με νοιάζει τι σκέφτεσαι για μένα. Εκτός αν σκέφτεσαι ότι είμαι υπέροχη, οπότε έχεις δίκιο”), ο Gonzo, ο Σουηδός Σεφ, ο σοβαρός πατριώτης Sam Eagle (“Freakos one, civilisation zero”), διάφοροι χοίροι (συχνά στο διάστημα), ο επιστήμονας Dr Bunsen Honeydew και ο συγκινητικά άτυχος βοηθός του Beaker (ο τελευταίος δίνοντάς μας ίσως τα πρώτα μας σκιρτήματα αληθινής ενσυναίσθησης), καθώς και αμέτρητα κοτόπουλα. Κάθε επεισόδιο περιλάμβανε επίσης μια guest εμφάνιση από έναν διάσημο ανθρώπινο κωμικό, ηθοποιό ή μουσικό. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε, από τη Julie Andrews μέχρι τον Dudley Moore, αρκεί να μπορούσε να παίξει στα σοβαρά και να πιστέψει στους συμπρωταγωνιστές του. Όλα αυτά κρατιόνταν, έστω και οριακά, από τον ειλικρινή, αγχωμένο παρουσιαστή και stage manager Kermit the Frog και τον βοηθό του, Scooter, παρά τον συνεχή χλευασμό από τους εξαιρετικά γκρινιάρηδες Statler και Waldorf που παρακολουθούσαν την παράσταση, με κάθε έννοια, από τα θεωρεία τους. Ήταν μαγικό. Πραγματικά, ήταν.
Για να γιορτάσει την επέτειο, η Disney (που απέκτησε τα δικαιώματα των Muppet από την Jim Henson Company το 2004) επανένωσε την παλιά ομάδα, προσθέτοντας guest εμφανίσεις από τη Sabrina Carpenter, τον Seth Rogen (επίσης executive producer) και τη Maya Rudolph για ένα ειδικό μισάωρο.
Ο Θεός να ευλογεί όλους τους εμπλεκόμενους – έχουν προσπαθήσει. Το νιώθεις. Θέλουν να το κάνουν καλό για εμάς. Ξέρουν ότι το αξίζουμε. Ξέρουν ότι οι Muppets το αξίζουν. Ξέρουν ότι όλοι αυτήν τη στιγμή χρειάζονται απεγνωσμένα μια σύντομη, λαμπερή στιγμή απομάκρυνσης από το σκοτάδι. Αλλά, όπως πολύ σωστά είπε ο Thomas Wolfe, δεν μπορείς να επιστρέψεις σπίτι.
Είναι εντάξει. Αν δεν έχετε δει ποτέ το πρωτότυπο, είναι πιθανότατα και καλό. Αν το έχετε δει, υπάρχουν ακόμα στιγμές που θυμίζουν γεύση και μνήμη, όπως η εμφάνιση της Miss Piggy. “Δεν είναι υπέροχο που είμαστε πάλι στο θέατρο, δίνοντας στον κόσμο αυτό που θέλει;” αναστενάζει ικανοποιημένη στον Kermit. ” “. Ή η πρώτη συνάντηση της Miss Piggy με τη Sabrina C, η οποία λέει στην ντίβα ότι έχει βασίσει όλη της την εμφάνιση στην Miss Piggy. “Οι δικηγόροι μου και εγώ το έχουμε προσέξει”, λέει γλυκά η είδωλό της. “Και θα επικοινωνήσουμε.” Και η απάντηση της Miss Piggy στην Sabrina που της λέει πόσο την αγαπά: ” Μεγάλωσα μαζί σου! Οι γονείς μου μεγάλωσαν μαζί σου! Οι γονείς τους μεγάλωσαν με-” “Εντάξει”, διακόπτει η Miss Piggy με τον εναλλακτικό, αναμφισβήτητα γρυλιστό τόνο της.
Η παρωδία του “Bridgerton” αιχμαλωτίζει επίσης κάτι από το παλιό πνεύμα των Muppet, καθώς ένας χοίρος με περούκα εποχής Regency ομολογεί ότι έχει ερωτευτεί κάποιον άλλο “τον οποίον είμαι διχασμένος”. Το ίδιο και το πείραμα του Honeydew στον Beaker (“Αυτό δεν θα με πονέσει καθόλου!”), που προκαλεί την πτώση των ματιών του.
Όμως, όλα τα κομμάτια ανάμεσα σε αυτά; Είναι θαμπά. Το σενάριο –συμπεριλαμβανομένων και, κυρίως, των χλευασμών των Statler και Waldorf– ζητάει ανανέωση (και για ορισμένα αστεία, όπως αυτό μεταξύ του Kermit και της Carpenter για το kink, να κοπούν). Είναι αυτό, παρά την πεντηκονταετή προειδοποίηση που είχαν, μια βιαστική δουλειά; Ή έχει απλώς περάσει η εποχή της παράστασης και κανείς δεν μπορεί πλέον να αποδώσει την εκζουμιστική τρέλα; Πρέπει να εγκαταλείψουμε τη διασκέδαση σε αυτούς τους σίγουρα μη διασκεδαστικούς καιρούς; Ή να εντείνουμε την προσπάθεια; Αν αυτό το ειδικό οδηγήσει σε μια σειρά, θα εξακολουθώ να συντονίζομαι με ελπίδα. Υπάρχουν αρκετά για να χτιστεί κάτι εδώ.
Υπάρχει ακόμα το ενοχλητικό πρόβλημα της φωνής του Kermit – πιθανώς μία από τις πιο χαρακτηριστικές στην ιστορία. Ο ίδιος ο Henson έδινε φωνή στον χαρακτήρα μέχρι τον θάνατό του το 1990. Ο βετεράνος Muppeteer Steve Whitmire κληρονόμησε τον ρόλο και τον έπαιξε μέχρι που απολύθηκε από τη Disney για αυτό που αποκάλεσαν “μη αποδεκτή επιχειρηματική συμπεριφορά”, εν μέσω ενός κυματισμού υποστηρικτικών και αντικρουόμενων ισχυρισμών από όσους είχαν εμπλακεί στο σόου. Ο Matt Vogel παίζει πλέον τον χαρακτήρα και, αν και το κάνει πολύ καλά, ο αγαπημένος μας βάτραχος ακούγεται ενοχλητικά διαφορετικός σε όποιον γεννήθηκε πριν από την θητεία του Vogel. Αυτό κάνει τη μαγεία ακόμη πιο άπιαστη. Αλλά ίσως μόνο για εμάς. Και ο χρόνος μας έχει περάσει.
Αν μη τι άλλο, θα διασκεδάσει τα παιδιά για μισή ώρα και θα τους προσφέρει το όχι ασήμαντο δώρο της γνωριμίας με τη Miss Piggy, και ίσως ακόμη πιο πολύτιμα να ειδοποιήσει τους γονείς τους για το γεγονός ότι και οι πέντε σεζόν του πρωτότυπου είναι διαθέσιμες στην πλατφόρμα streaming. Αφήστε το να σας παρηγορήσει καθώς προετοιμαζόμαστε και προσευχόμαστε για την επιστροφή σε απλούστερες, ευτυχέστερες εποχές.
