Ο γάμος, όπως συχνά αποτυπώνεται στη θεατρική γραφή, μπορεί να γίνει το αγκάθι που θα ξεφτίσει τα όνειρα, ειδικά όταν ο σύντροφος είναι και ο καλλιτεχνικός σου ανταγωνιστής. Ο Νόελ Κάουαρντ, γνωστός για τους χαρακτήρες του που παλεύουν να συμβιβάσουν τις ρομαντικές και δημιουργικές τους φιλοδοξίες με τις συμβατικές νόρμες, υπήρξε πρωτοπόρος σε αυτό το θέμα. Το σχετικά άγνωστο, κυνικό έργο του “The Rat Trap”, μια κωμωδία με αιχμηρή ματιά στον γάμο, αποκαλύπτει ότι αυτή η θεματική απασχολούσε τον Κάουαρντ από νωρίς. Ο ίδιος το ολοκλήρωσε σε ηλικία μόλις 18 ετών, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η πρώτη του παράσταση δόθηκε το 1926.
Έναν αιώνα μετά, ο θεατρικός συγγραφέας Μπιλ Ρόζενφιλντ και η δραστήρια εταιρεία Troupe theatre company “επανεφευρίσκουν” το έργο, απλοποιώντας την πλοκή και το φανταχτερό διάλογο. Η ιστορία επικεντρώνεται σε δύο νέους συγγραφείς, τη μυθιστοριογράφο Σίλα και τον επίδοξο θεατρικό συγγραφέα Κελντ, οι οποίοι παντρεύονται επιδιώκοντας τόσο την ευτυχία στον προσωπικό τους βίο όσο και την καλλιτεχνική επιτυχία. Κάτι, όμως, πρέπει να θυσιαστεί – και, παρότι η Σίλα είναι η πιο ευφυής του ζεύγους, είναι εκείνη που τελικά εγκαταλείπει τις φιλοδοξίες της για να επιτρέψει στον Κελντ να αναδειχθεί.
Ο Ρόζενφιλντ συνδέει το έργο με τον Ίψεν, παραπέμποντας ενδεχομένως στο “Κουκλόσπιτο”, ενώ άλλοι παρατηρητές κάνουν λόγο για τις πικρόχολες πραγματεύσεις του Στρίντμπεργκ γύρω από τον γάμο. Αυτές οι σκοτεινές επιρροές υποδηλώνουν ότι το “The Rat Trap” δεν είναι ακριβώς μια κωμωδία με την παραδοσιακή έννοια – ο Κάουαρντ δεν είχε ακόμα αναπτύξει το χαρακτηριστικό του, “επιχρωμιωμένο” στυλ και το αιχμηρό χιούμορ.
Η Λίλι Νίκοολς, στο ρόλο της Σίλα, ενσαρκώνει αρχικά μια μορφή αυτοσαρκαστικής μεγαλοπρέπειας. Τα μποέμ της σχέδια και τα φαρδιά της παντελόνια (δημιουργίες της Λίμπι Γουάτσον) προσδίδουν καλλιτεχνικές καμπύλες, από τους γοφούς έως τους ώμους. Καθώς οι δυσκολίες πλήττουν τον παράδεισο, η Σίλα συρρικνώνεται, γίνεται πιο ήρεμη, σταματά να καταλαμβάνει χώρο – υποχωρώντας σε ευπρεπώς πιέτες. Είναι θλιβερό να βλέπεις το φως της να σβήνει, και η σκηνοθεσία της Κίρστι Πάτρικ Γουόρντ, η οποία δεν καταφέρνει να αναδείξει την κωμικότητα της διαμάχης του έργου, αποδίδει με τρυφερότητα την θλίψη του.
Ο Ήβαν Μίλερ στον ρόλο του Κελντ δεν αποκρύπτει την αυτοπροβολή του χαρακτήρα. Μπορεί να έχει ατίθασα μαλλιά και παιχνιδιάρικη εμφάνιση, αλλά ταυτόχρονα είναι αδιάλλακτος, τυραννικός και αγενής προς την εύστροφη οικονόμο (εξαιρετική η Άντζελα Σιμς). Πρόκειται για ένα ταλέντο δευτέρας κατηγορίας, ανυπόφορο ακόμα και στην ταπείνωση.
Χαρακτήρες που πλαισιώνουν το κεντρικό ζευγάρι θέτουν ερωτήματα σχετικά με το νόημα του γάμου: η εύστροφη εργένισσα της Τζίνα Μπράμχιλ ή η πονηρή Ζόι Γκόριελυ, που εισβάλλει στον χώρο με ένα σύννεφο αρώματος και πικρίας. Δεν υπάρχει κανένα σταθερό πρότυπο για την αγάπη μεταξύ των καλλιτεχνών, και ένα απρόσμενο τέλος δεν καταφέρνει να ανασηκώσει το ηθικό.
Η Troupe κάνει μια σθεναρή υπόθεση για την νεανική προσπάθεια του Κάουαρντ. “Θα είναι ενδιαφέρον ως έργο μόνο για τους αφοσιωμένους φοιτητές του έργου μου”, είχε δηλώσει ο ίδιος – αλλά, παρόλο που αργότερα θα έγραφε με πιο διεισδυτικό τρόπο για αδιάλλακτες επιθυμίες, τα αιχμηρά του νύχια δοκιμάστηκαν στο “The Rat Trap”. Το θέατρο Park, στο Λονδίνο, παρουσιάζει το έργο έως τις 14 Μαρτίου.
