Η εσωτερική γαλήνη και η αυτάρκεια δεν είναι πάντα εύκολες κατακτήσεις για μια κωμικό, και ίσως γι’ αυτό η τελευταία παράσταση της Bridget Christie να μην είναι τόσο συναρπαστική όσο οι προηγούμενες. Η Christie έχει βρει τον προσωπικό της χώρο: γαλήνια μόνη, επαγγελματικά θριαμβεύτρια (ακόμα και στην τηλεόραση, μετά από χρόνια αναζήτησης του κατάλληλου ρόλου) και απαλλαγμένη από την εμμηνόπαυση από την ανάγκη να νοιάζεται για οτιδήποτε. Υπάρχει χιούμορ σε αυτή την απελευθέρωση από τις μέριμνες, και η Christie το αξιοποιεί πλουσιοπάροχα σε 90 λεπτά ψυχαγωγίας, με έμφαση – όπως και στην τηλεοπτική της σειρά “The Change” – στο πώς βλέπει τη ζωή μια γυναίκα (τουλάχιστον αυτή η γυναίκα) όταν τα οιστρογόνα αποσύρονται.
Ωστόσο, το “Jacket Potato Pizza” μοιάζει περισσότερο με παράσταση-ενδιάμεση λύση, υστερώντας σε σθένος ή σε κωμική οργή σε σύγκριση με τις καλύτερες δουλειές της. Το σύντομο πρώτο μέρος της παράστασης ξεκινά συγκρίνοντας αποσπάσματα από τους προέδρους Ομπάμα και Τραμπ, κάτι που δημιουργεί μια παραπλανητική εντύπωση για όσα ακολουθούν. Πιο ενδεικτική είναι η ρουτίνα όπου η Christie αναπαριστά μια ιστορία που της διηγήθηκε μια φίλη της που περνούσε την εμμηνόπαυση, μια ασήμαντη ιστορία εξόδου που εξελίσσεται σε μια συμφωνία παρεκκλίσεων, λανθασμένων λέξεων (αναμειγνύοντας τον Benjamins Zephaniah με τον Netanyahu, πιο χαρακτηριστικά) και λεξιλογίου που βρίσκεται ενοχλητικά εκτός εύρους κατανόησης. Είναι τόσο σκηνή όσο και stand-up, και η οικοδέσποινα τη ζωντανεύει με τη χαρακτηριστική της έκπληξη.
Έτσι είναι η ζωή για τις πενηντάρες, σύμφωνα με την Christie: καταγράφουν τα αέρια τους για φίλους στο WhatsApp, αναφέρουν στον γιατρό τους ολοένα και πιο εξωτικές σωματικές δυσλειτουργίες, είναι κοινωνικά αόρατες και απόλυτα ευχαριστημένες γι’ αυτό. Δύο ανέκδοτα νωρίς στην παράσταση συγκρίνουν την πρόθυμη να ευχαριστεί νεαρή Christie με την μεταγενέστερη εκδοχή της: η πρώτη ενδίδει σε μια απίθανη σεξουαλική φαντασίωση ενός συντρόφου, ενώ η δεύτερη δεν δίνει δεκάρα όταν ο κηπουρός της την πιάνει να τρώει κέικ απευθείας από τον κάδο.
Είναι αδύνατον να μην απολαύσει κανείς αυτά τα στοιχεία: η χαρούμενη διάθεση της Christie είναι μεταδοτική, και η ικανότητά της να δημιουργεί, ρουτίνα με ρουτίνα, μικρά καρναβάλια της δικής της γελοιότητας, παραμένει άθικτη. Ωστόσο, υπάρχει και η αίσθηση ότι βρίσκεται στη ζώνη άνεσής της με αυτό το υλικό – και ότι μία ή δύο ρουτίνες δεν είναι ακριβώς στο ύψος. Η αναφορά στον Alan Carr και το “The Traitors” είναι πολύ πρόχειρη για να δικαιολογήσει την αδέξια μετάβαση από τις δολοφονίες στο Minnesota. Ένα αστείο για τον Jimmy Savile και την προσθήκη νέων άρθρων στη διαθήκη της μοιάζει κάπως αυθαίρετο και αβάσιμο.
Υπάρχει επίσης υπέροχο υλικό, όπως η ρουτίνα (την οποία επιθυμεί να κατανοήσουμε – ειλικρινά, κύριε – ότι δεν αντλεί από την οικογενειακή της ζωή) για την πυρηνική αγένεια των 15χρονων κοριτσιών. Ωστόσο, βρέθηκα να επιθυμώ περισσότερη από την πολιτική αιχμή που ζωντανεύει ένα μεταγενέστερο τμήμα, όπου η Christie παίρνει θέση ενάντια στη δραματική σειρά “Adolescence”. Ο ενθουσιασμός, μιας γνώμης τόσο παθιασμένης όσο και προκλητικής, και που εκφράζεται με το χαρακτηριστικό της σαρκασμό 10 τόνων, είναι αισθητός.
Ενώ η παράσταση ολοκληρώνεται με σοβαρές παρατηρήσεις για την κατάσταση του κόσμου, η πολιτική σπάνια ενσωματώνεται στο χιούμορ εδώ. Μας αφήνει με μια ακόμα αφρώδη παράσταση από την Christie, αν και – όπως συμβαίνει συχνά με αυτή την κωμικό – όχι μια απαραίτητη.
Η Bridget Christie περιοδεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τις 22 Μαΐου.
