Το κλασικό έργο του Noël Coward, «Private Lives», που παρουσιάστηκε από την Her Productions λίγους μήνες πριν από μια άλλη παραγωγή στο Royal Exchange, είναι διάσημο για την ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και κακεντρέχειας. Στο επίκεντρο βρίσκονται το οξυμμένο διαζευγμένο ζευγάρι, η Amanda και ο Elyot, οι οποίοι συναντιούνται τυχαία ενώ βρίσκονται σε μήνα του μέλιτος με τους νέους τους συζύγους. Σύντομα, ο σφοδρός έρωτας που τους ένωσε αρχικά αναζωπυρώνεται και το ζευγάρι δραπετεύει μαζί, ξεκινώντας έναν επικίνδυνο χορό πόθου και βίας.
Η παράσταση και η σκηνοθεσία της Amy Gavin είναι καλύτερες όταν κινούνται στην λεπτή γραμμή μεταξύ σαρκικότητας και σκληρότητας. Μετά από ένα φωνακλάδικο πρώτο μέρος που εισάγει τους πρωταγωνιστές και τους άτολμους νέους συντρόφους τους, η δράση ηρεμεί όταν φτάνουμε στο παριζιάνικο καταφύγιο της Amanda και του Elyot και βυθιζόμαστε στην ταραγμένη σχέση τους. Εδώ, υπάρχει η αίσθηση του πόσο γρήγορα ο έρωτας μπορεί να μετατραπεί σε περιφρόνηση, καθώς το ζευγάρι εναλλάσσεται μεταξύ πάθους και αντιπαράθεσης, με ένα χαστούκι να μην απέχει πολύ από ένα φιλί. Η παρέμβαση της Gavin, η προβολή δηλαδή ηχογραφημένων εικόνων από τον θυελλώδη γάμο του ζευγαριού στην επιφάνεια πίσω τους, τονίζει αχρείαστα αυτό που ήδη παρακολουθούμε.
Η πιο δυνατή ερμηνεία ανήκει στην καλλιτεχνική διευθύντρια της Her Productions, Hannah Ellis Ryan, ως Amanda. Η εκλεπτυσμένη της εμφάνιση μόλις και μετά βίας αποκρύπτει μια ανήσυχη, αχαλίνωτη ενέργεια που απελευθερώνεται όταν επανενώνεται με τον Elyot. Ενώ ο Charlie Nobel δεν καταφέρνει να αποδώσει πλήρως τη γοητεία που ελκύει τόσο ακαταμάχητα την πρώην σύζυγό του κοντά του, υπάρχει μια ζωηρή χημεία μεταξύ τους που εκρήγνυται σε κάτι πιο άσχημο. Παίζοντας καθαρά για γέλιο, η νευρική Sybil της Hope Yolanda και ο αξιοπρεπής αλλά βαρετός Victor του Jack Elliot μοιάζουν με πλάσματα από άλλο κόσμο, επαναφέροντας το έργο στον χώρο της αμήχανης κωμωδίας όταν διακόπτουν το ερωτικό-μισιτό ραντεβού των συζύγων τους.
Η Gavin έχει σαφώς επιλέξει να ενισχύσει την βιαιότητα με ορισμένες προκαλούν ανατριχιά στιγμές βίας. Αυτές, στη συνέχεια, στέκονται παράταιρα δίπλα στις κωμικές στιγμές του έργου, οι οποίες μερικές φορές διολισθαίνουν στην καρτουνίστικη διάσταση. Πιέζοντας υπερβολικά προς τα άκρα, αυτή η εκδοχή θυσιάζει την χάρη και την λεπτομέρεια, δυσκολεύοντας να πείσει γιατί θα έπρεπε να μας νοιάζει ακόμα το έργο του Coward σχεδόν εκατό χρόνια μετά.
