Το 2017, ένας λιγότερο γνωστός νεαρός Αμερικανός, ο Ρόμπερτ Τρεβίνο, ανέλαβε την London Symphony Orchestra (LSO) την τελευταία στιγμή για να διευθύνει την Τρίτη Συμφωνία του Μάλερ, το πιο εκτενές έργο του ρεπερτορίου, για πρώτη φορά. Ήταν ένα πραγματικά συναρπαστικό ντεμπούτο. Την επόμενη χρονιά, ο Τρεβίνο πέτυχε ένα παρόμοιο “coup” στη Ζυρίχη, εδραιώνοντας μια καριέρα που έκτοτε έχει απογειωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια, αλλά ο Τρεβίνο – ο οποίος ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα ως ο νέος κύριος μαέστρος της Φιλαρμονικής George Enescu του Βουκουρεστίου – επιστρέφει επιτέλους με την LSO. Και άξιζε την αναμονή.
Ο Τρεβίνο δεν είναι μια φανταχτερή φιγούρα στη βάση του μαέστρου· ο ρυθμός του είναι προσεγμένος, οι χειρονομίες του παραπλανητικά συγκρατημένες. Ωστόσο, υπάρχει μια δυναμική ενέργεια και αυθεντία στην ερμηνεία του που μεταφέρθηκε σε ολόκληρο το ρεπερτόριο σε αυτή την παράδοξα προγραμματισμένη ακολουθία. Η Συμφωνία No. 2 του Ραχμάνινοφ ήταν η δεύτερη, δημοφιλής, ημιτελής, αλλά πριν από αυτήν, ένα υπέροχο “περίεργο” έργο του 20ου αιώνα και κάτι ακόμα πιο παράξενο από τον 21ο.
Χαμένο κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο “Ύμνος” του Μεσσιάν του 1932 ανακατασκευάστηκε αργότερα από τη μνήμη του συνθέτη. Πόσο ακριβώς; Κανείς δεν ξέρει. Ένα είδος Ευχαριστιακής τελετουργίας σε ήχο, είναι μια μυστικιστική, εμφατική υπόθεση, αλλά ο Τρεβίνο διασφάλισε ότι δεν χάσαμε ποτέ την αίσθηση των “δομικών πυλώνων” της συμφωνίας μέσα από τα σύννεφα θυμιάματος που ξεχύνονταν από τις χορδές της LSO και το απομακρυσμένο όργανο των πνευστών.
Το “Vont-tér” του Márton Illés του 2019 είναι λιγότερο ένα κοντσέρτο βιολιού και περισσότερο η αντίθεσή του. Συντεθειμένο για τη “μαχητική” σολίστ Patricia Kopatchinskaja – που εμφανίστηκε εδώ στη δεύτερη από τις τρεις συναυλίες “Artist Portrait” – απογυμνώνει τη μορφή από την δεξιοτεχνία και τη λυρικότητα, ανατρέποντας τις προσδοκίες στο μοναδικό, συνεχές μέρος του. Η Kopatchinskaja το πούλησε σκληρά, με σφοδρή ακρίβεια και παιχνιδιάρικη διάθεση, οδηγώντας μια LSO σε μέγεθος ορχήστρας δωματίου σε έναν στοιχειωμένο υφολογικό χορό από τρεμούλες, τριξίματα και ρωγμές (έλειψε το “cameo” για πιάτα από πολυστερίνη). Αλλά τι είχε να πει αυτό στον Μεσσιάν ή στον Ραχμάνινοφ, πέρα από το να σηκώσει δύο μουσικά δάχτυλα;
Σε αντίθεση με τον μνημειώδη χαρακτήρα της δεύτερης συμφωνίας, με άφθονο ρυθμό και κάθετη διαφάνεια, ο Τρεβίνο μας πρόσφερε έναν κινηματογραφικό Ραχμάνινοφ: μελωδίες πάντα σε κίνηση, πάντα να κοιτάζουν μπροστά ή να ανατρέχουν στο παρελθόν σε αυτόν τον ολοκληρωμένο ιστό του έργου. Είναι ένα κομμάτι που μπορεί να γίνει “βαρύ”, αλλά εδώ ξεκινήσαμε με την εκρηκτική κορύφωση ήδη στο στόχαστρο, καλπάζοντας προς το τέλος, με τα χάλκινα να έχουν τον Βαλχάλα ως προορισμό.
