Με μια ανατριχιαστική σκηνή όπου μια κούκλα με κεφάλι ηθοποιού παίζει με έναν πολύχρωμο σβούρα, για να ακολουθήσει η βάναυση σύλληψη και δολοφονία του, ξεκινά η σκοτεινή όπερα “Μπορίς Γκοντούνοφ“. Αυτή η εναρκτήρια αναδρομή, ιδέα του σκηνοθέτη Richard Jones, αποτελεί την ψυχή του έργου, στοιχειώνοντας τον πρωταγωνιστή σε επαναλαμβανόμενα επεισόδια. Η ατμόσφαιρα, ωστόσο, είναι βαθιά επηρεασμένη από τη μουσική του Mussorgsky. Βασισμένη στο δράμα του Pushkin για τη βασιλεία ενός τσάρου, η όπερα “Μπορίς Γκοντούνοφ” είναι από τις πιο σκοτεινές που έχουν γραφτεί. Στην αρχική, λιτή εκδοχή του συνθέτη, η όπερα είναι σχεδόν αδυσώπητα σκοτεινή: κυριαρχείται από χαμηλές φωνές, η ενορχήστρωσή της είναι πυκνή και βαριά, και οι επτά σκηνές οδηγούν αναπόφευκτα προς την κρίση.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρυθμός είναι υψίστης σημασίας. Ο μαέστρος Mark Wigglesworth διατήρησε τη δυναμική, μεγιστοποιώντας την αντίθεση μεταξύ των πιο “λασπώδων” και υπερβολικών περασμάτων της παρτιτούρας, όπου μνημειώδεις συγχορδίες χάλκινων πνευστών σχεδόν σβήνονταν από το χτύπημα των καμπανών, και του φωτός που εκπέμπεται περιοδικά από τα άψογα αναμεμειγμένα πνευστά. Τα έγχορδα, όταν δεν ήταν ανεπαρκώς ακουστά – μήπως οι καμπάνες χτύπησαν υπερβολικά καταστροφικά; – υπήρξαν ζωτικής σημασίας για αυτό το μουσικό chiaroscuro, άλλοτε ανήσυχα και τρυφερά, άλλοτε αδρά σμιλεμένα και υφασμένα σε ένα ενιαίο, λεπτό νήμα.
Στην παραγωγή του Jones, το δράμα εκτυλίσσεται σε ένα ενιαίο, όμορφα φωτισμένο σκηνικό: ένα σπηλαιώδες κουτί σε ανθρακί-γκρι χρώμα με ένα μικρό, έντονο κίτρινο, χαμηλοτάβανο θάλαμο από πάνω. Το χορωδιακό είναι ντυμένο με τυπικά αγροτικά ρούχα μέχρι να διαταχθεί να ντυθεί με έντονα χρώματα για τη στέψη του Μπορίς. Οι “Μπογιάροι” φέρουν ομοιόμορφες, κοντές κόμμωσεις στυλ 1970s και όλοι στη σκηνή είναι ελαφρώς βρώμικοι – εκτός από την οικοδέσποινα (ένα καμέο που ερμηνεύει η Susan Bickley σε μια σπάνια στιγμή πολυτελούς διανομής), η οποία είναι μια σόλο εκπρόσωπος του “color pop”. Υπάρχει μια αρχική έκρηξη κίνησης καθώς η χορωδία τρέχει πανικόβλητη και η επώδυνη σωματική πρόοδος του ηλικιωμένου μοναχού Pimen, την οποία ενσαρκώνει ο Adam Palka, του οποίου το “χρονολόγιο” γίνεται ένα τεράστιο πάνελ ζωγραφιών που σύρει στη σκηνή για να τονίσει τη φύση του φορτίου του. Οι “μοναχοί” ελαφριάς ανακούφισης στη σκηνή της ταβέρνας χορεύουν καρτουνιστικά.
Ωστόσο, κυρίως, πρόκειται για μια παραγωγή που πλαισιώνει το τραγούδι ως το κύριο γεγονός. Ανάμεσα σε ένα εντυπωσιακό καστ, οι Palka και Andrii Kymach (ως ο γραμματικός των Μπογιάρων Andrei Shchelkalov) ξεχώρισαν ως ιδιαίτερα συναρπαστικοί, ενώ ο Robert Berry-Roe ήταν εξαιρετικά σίγουρος στον ρόλο του γιου του Μπορίς. Σε υποσχόμενες ντεμπούτο στο θέατρο, ο Alexander Roslavets ήταν ο ιδανικά αδίστακτος Varlaam και ο Jamez McCorkle με πλούσια, γλυκιά φωνή ως Grigory Otrepiev. Καλύτερος όλων ήταν ο Bryn Terfel στον ομώνυμο ρόλο που έχει αναλάβει σε αυτή την παραγωγή από την πρεμιέρα της. Ο τσάρος του είναι αναμφισβήτητα ταραγμένος: με άγρια μάτια, βίαια σύμφωνα, ζοφερά γέλια και ξεσπάσματα γαβγίσματος. Αλλά η φωνή του Terfel παραμένει επίσης εύπλαστη και πλούσια, η ομορφιά της επιμένοντας στην τελική ανθρωπιά αυτού του σύνθετου χαρακτήρα. Μέχρι 18 Φεβρουαρίου.
