Η Μπαρμπάρα Στρότζι υπήρξε μια πραγματική επαναστάτρια του 17ου αιώνα. Υιοθετημένη και πιθανώς φυσική κόρη του ποιητή και λιμπρετίστα Τζούλιο Στρότζι, μεγάλωσε μέσα στην καρδιά της βενετσιάνικης διανόησης, συμμετέχοντας σε συζητήσεις από την ηλικία των 15 ετών. Με 120 δημοσιευμένα έργα για σόλο φωνή, η παραγωγή της παρέμενε αξεπέραστη από οποιονδήποτε σύγχρονό της. Παρόλο που δεν παντρεύτηκε ποτέ, κατάφερε να συντηρήσει τέσσερα παιδιά μόνο με τα έσοδα από τη μουσική της. Η ποιότητα του έργου της συναγωνίζεται μόνο αυτήν του Μοντεβέρντι.

Το “Virtuosissima Sirena” περιλαμβάνει μια επιλογή από καντάτες και άριες, εναλλασσόμενες με λαμπερές τρίφωνες σονάτες των Λεγκρέντσι και Καστέλλο. Η σύνθεση της Accademia dell’Annunciata, με δύο βιολιά, τσέλο, θεόρβη, διπλή άρπα και τσέμπαλο, προσδίδει στη μουσική μια αστραφτερή γλυκύτητα, ίσως πιο πλούσια από ό,τι θα περίμενε η συνθέτρια, αλλά αδιαμφισβήτητα μαγευτική.

Η μουσική γλώσσα είναι γεμάτη μαδριγαλικά εφέ: διηχητικά διαστήματα για την έκφραση του πόνου, μετρημένες παύσεις για να αποδώσουν στεναγμούς και δάκρυα. Η λιτή σοπράνο της Λάουρα Κατράνι είναι συγκινητική στο “L’Amante Segreto” (Ο Μυστικός Εραστής), ένα γλυκόπικρο θρήνο πάνω σε μια υποτονική μπασογραμμή, και ζωηρή στο “Costume de Grande” (Έθιμα των Μεγάλων), τη μελοποίηση από τη Στρότζι ενός ποιητικού σχολίου του πατέρα της για την υψηλή κοινωνία. Η σκηνοθεσία του Ρικάρντο Ντόνι επιτρέπει σε αυτή τη μουσική να αναπνεύσει και, κατά συνέπεια, να μιλήσει.