Η περιήγηση στα προφίλ του Tyler Ballgame στο Instagram αποκαλύπτει μια εντυπωσιακή εξέλιξη. Μόλις πριν από ένα χρόνο, οι αναρτήσεις του αποτελούνταν κυρίως από αφίσες και βίντεο από συναυλίες σε μικροσκοπικά μπαρ του Λος Άντζελες. Μια υποστήριξη σε ένα μικρό συγκρότημα ονόματι Eggy θεωρούνταν σημαντική, ενώ η είδηση ότι θα έπαιζε στο Λονδίνο προκαλούσε δυσπιστία.
Τα πράγματα άλλαξαν δραματικά τους επόμενους 12 μήνες. Λίγο μετά το πρώτο του ταξίδι στο Λονδίνο, ένα βίντεο από μια ζωντανή εμφάνισή του σε ένα μπαρ του Λος Άντζελες, το Fable, άρχισε να κυκλοφορεί διαδικτυακά. Μέχρι την επιστροφή του στο Ηνωμένο Βασίλειο για να εμφανιστεί στο Brighton industry showcase The Great Escape, είχε υπογράψει συμβόλαιο με την Rough Trade. Τα διθυραμβικά σχόλια των κριτικών άρχισαν να κατακλύζουν τον Ballgame, με συγκρίσεις σε εμβληματικούς καλλιτέχνες όπως οι Roy Orbison, Elvis Presley, John Lennon, Harry Nilsson, Randy Newman, Jim Morrison και Tim Buckley.
Ο Tyler Ballgame αποδείχθηκε επίσης πόλος έλξης για τον εναπομείναντα μουσικό Τύπο, ως ένας συνεντευξιαζόμενος με μια τάση προς τη φιλοσοφία του Alan Watts και μια συναρπαστική ιστορία. Ως εγκαταλείψας του Berklee College of Music, που πέρασε χρόνια απομονωμένος στο υπόγειο των γονιών του, παλεύοντας με την κατάθλιψη και μια τεράστια κατανάλωση μαριχουάνας, βίωσε μια «πνευματική αφύπνιση» χάρη στο έργο του γερμανού guru Eckhart Tolle και την παρέμβαση μιας διαιτολόγου και συμβούλου, της Courtney Huard, η οποία αργότερα δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της. Επιπλέον, αποκάλυψε ότι το “Tyler Ballgame” δεν ήταν απλώς ένα ψευδώνυμο, αλλά μια περσόνα που ο πρώην Tyler Perry είχε δημιουργήσει, αντλώντας έμπνευση από το υπόβαθρό του στο δράμα: παίζοντας τον ρόλο ενός «εξιδανικευμένου frontman της δεκαετίας του ’60 και του ’70» του έδωσε «την άδεια να δείξει περισσότερα» για τον εαυτό του.
Αυτή η διχοτομία αντικατοπτρίζεται στο φωνητικό του στυλ, το οποίο στο ντεμπούτο άλμπουμ του είναι άμεσα όμορφο – μια βαθιά, μελαγχολική φωνή που ανεβαίνει σε ένα συναισθηματικό falsetto, λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο – και ελαφρώς θεατρικό. Υπάρχει μια αισθητή, ηθοποιική ευχαρίστηση στον συνδυασμό προσεκτικής άρθρωσης και παραμορφωμένων φωνηέντων, και, στις πιο εμφανείς στιγμές Elvis-ικής ή Orbison-ικής επιρροής, η αμυδρή αίσθηση ότι επιδιώκει σκόπιμα τη σύγκριση.
Οι στίχοι τείνουν προς την ειλικρινή, χωρίς φίλτρο εξομολόγηση: «Έμαθα το όνομά σου, αλλά έχασα το νόημά του όταν δεν ήξερα πώς να νιώσω», αναφέρει το ομώνυμο κομμάτι, όχι η τελευταία φορά που το άλμπουμ αναφέρεται στην εμπειρία της ζωής εκ νέου μετά την άρση του σύννεφου της κατάθλιψης, αν και στοιχειωμένος από τον φόβο ότι το σκοτάδι μπορεί να επιστρέψει. Όμως, υπάρχει κάτι συνειδητό στη μουσική, η οποία φέρει την ακουστική υπογραφή ανθρώπων με βαθιά γνώση των τραγουδοποιών-τραγουδιστών της δεκαετίας του ’70 και την ικανότητα να αναδημιουργήσουν τον ήχο τους. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε μεγάλο βαθμό ζωντανά, με παλιομοδίτικες αναλογικές μεθόδους (κάθε κομμάτι παρουσιάζει ακουστικό θόρυβο ταινίας) από τον παραγωγό Jonathan Rado, του οποίου οι πελάτες περιλαμβάνουν την Miley Cyrus, τους Killers και, ίσως πιο εύστοχα εδώ, το δίδυμο που λατρεύει τη δεκαετία του ’70, τους Lemon Twigs. Ο ήχος είναι ζεστός και δυναμικός, με τα φωνητικά να είναι τυλιγμένα σε reverb και slapback echo που δεν παραπέμπει τόσο στο rock ‘n’ roll της δεκαετίας του ’50, όσο σε καλλιτέχνες που αναζητούσαν αυτόν τον ήχο 20 χρόνια αργότερα. Η ελαφρώς Beatles-ική χροιά στη μελωδία του “I Believe in Love (And That’s Fine)” υπογραμμίζεται από την ηχογράφηση των φωνητικών με τρόπο που παραπέμπει σκόπιμα στον John Lennon των “Mind Games” ή “Walls and Bridges”.
Η στιχουργία του Ballgame είναι ένα περίεργο, περιστασιακά ταραχώδες μείγμα ειλικρίνειας – «κοίτα με στα μάτια και θα το δεις αληθινά – μπορώ μόνο να τραγουδήσω πώς νιώθω» – και τεχνητότητας που, όπως το cosplay του Bill Withers στην πρώτη εμφάνιση του Michael Kiwanuka το 2012, είναι ίσως λίγο υπερβολικά πρόθυμο να υποδηλώσει ότι ο δημιουργός του ανήκει σε μια κλασική ροκ γραμμή. Ωστόσο, η ποιότητα του υλικού είναι τέτοια που ο ακροατής παρασύρεται κατά την ακρόαση – η αφθονία πανέμορφων μελωδιών, ιδίως στα “Deepest Blue” και “Waiting So Long”· οι μαγικές αλλαγές ρυθμού στο “You’re Not My Baby Tonight” – και, όσο θεατρικό κι αν είναι, είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς από τη φωνή του Ballgame όταν φτάνει σε μια καταλυτική λέξη-κορύφωση στο “Goodbye My Love”. Είναι κατανοητό γιατί προκάλεσε τόσον ενθουσιασμό τόσο γρήγορα, και μια ορισμένη υπερβάλλοντα ζήλο είναι ένα απολύτως αποδεκτό ελάττωμα σε ένα ντεμπούτο άλμπουμ. Έχεις την αίσθηση ότι το “For the First Time, Again” μπορεί να είναι ένα σημείο εκκίνησης, και ότι, όπως συνέβη με τον Kiwanuka, μπορεί να έρθουν καλύτερα πράγματα όταν ο Tyler Ballgame κάνει ένα βήμα μακριά από τις επιρροές του.
