Στον απόηχο των υποψηφιοτήτων για Όσκαρ, η Γουνούμι Μοσάκου ανακηρύχθηκε σωτήρας της Βρετανίας μετά την υποψηφιότητά της για Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου στα πιο αναγνωρισμένα βραβεία του Χόλιγουντ. Το Ηνωμένο Βασίλειο κινδύνευε να μείνει χωρίς καμία υποψηφιότητα στις κατηγορίες υποκριτικής για πρώτη φορά από το 1986. Ωστόσο, η πρωταγωνίστρια του “Sinners” συνοδεύτηκε από έναν συνάδελφο της ταινίας, τον γεννημένο στο Λιούισχαμ, Ντέλροϊ Λίντο, ο οποίος θα εκπροσωπήσει επίσης τη Βρετανία στη μεγάλη βραδιά στις 15 Μαρτίου.
Ο ηθοποιός, που γεννήθηκε στο νότιο Λονδίνο το 1952, αποτέλεσε μια έκπληξη στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου, ξεπερνώντας τον αναμενόμενο Πολ Μέσκαλ και συμβάλλοντας ώστε το “Sinners” να λάβει τον εντυπωσιακό αριθμό των 16 υποψηφιοτήτων. Ο Λίντο, σύμφωνα με αναφορές, ήταν εξίσου αιφνιδιασμένος με τη βιομηχανία. Το πρωί της Πέμπτης, ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του στο Λος Άντζελες, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον γιο του που του ανακοίνωσε τα νέα. “Πραγματικά; Είσαι σοβαρός;” ρώτησε, πριν ελέγξει το τηλέφωνό του και βρει 179 μηνύματα που επιβεβαίωναν την είδηση.
Στην κινηματογραφική επιτυχία του Ράιαν Κούγκλερ, “Sinners”, ο Λίντο υποδύεται τον Ντέλτα Σλιμ, έναν μουσικό της μπλουζ που καταλήγει οχυρωμένος σε ένα juke joint του Μισισίπι, μάχεται κατά βρικολάκων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τη δυσοίωνη σκιά του ρατσισμού της εποχής του Τζιμ Κρόου. Για πολλούς, αυτό αποτέλεσε τον ιδανικό ρόλο για έναν πολιτιστικό θρύλο Αφροαμερικανών, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη: ο Λίντο είναι παιδί του “Μαύρου Ατλαντικού”.
Σε αντίθεση με τη Μοσάκου, που μπορεί ακόμα να απαγγέλλει ένα μενού από τα Gregg’s και έχει έντονη προφορά από το Μάντσεστερ, ο Λίντο δεν φέρει κανένα ίχνος λονδρέζικης προφοράς, έχοντας μετακομίσει στην Αμερική ως έφηβος. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν ως λοχίας σε μια ταινία του 1979, το “More American Graffiti”, που γυρίστηκε ενώ ήταν ακόμα στη σχολή υποκριτικής. Ωστόσο, ο πρώτος του ρόλος στην υποκριτική, ως ένας από τους τρεις μάγους σε μια θεατρική παράσταση της γέννησης του Χριστού στο δημοτικό σχολείο στο νότιο Λονδίνο, του κέντρισε το πάθος για την υποκριτική. Μια δασκάλα επαίνεσε τον Λίντο, ο οποίος ήταν το μοναδικό μαύρο παιδί στο σχολείο του, λέγοντας στους άλλους ηθοποιούς “να το κάνουν όπως το κάνει ο Ντέλροϊ”.
Αυτή είναι μία από τις λίγες θετικές αναμνήσεις που έχει ο Λίντο από μια χώρα, η οποία, όταν έφυγε, πάλευε με την αυξανόμενη υποστήριξη για ακροδεξιές ομάδες, όπως το Εθνικό Μέτωπο, και τον φανερά ρατσιστικό πολιτικό λόγο του Ένοκ Πάουελ, του οποίου η περίφημη ομιλία “Rivers of Blood” του 1968 είχε στοχεύσει οικογένειες σαν την οικογένεια Λίντο. Θυμάται ότι όταν έμαθε για τη δολοφονία του Στίβεν Λόρενς το 1993, “δεν εξεπλάγην”, είπε. “Δεδομένων των περιστατικών που μου είχαν συμβεί εκεί”.
Ίσως όχι τυχαία, ο Λίντο συχνά περιγράφει τη δική του σχέση με το Ηνωμένο Βασίλειο ως “πολύπλοκη”. Οι γονείς του, από την Τζαμάικα, είχαν μεταναστεύσει ως μέρος της γενιάς Windrush, αλλά ήταν μόνο αφού έφυγε από τη Βρετανία ως έφηβος που έμαθε για την ιστορία των μαύρων Βρετανών μέσω βιβλίων όπως το ορόσημο ιστορικό του Πίτερ Φράιερ “Staying Power” και έργα ακαδημαϊκών, συμπεριλαμβανομένων των Στιούαρτ Χολ και Πολ Γκιλρόι.
Είχε σοκαριστεί από το σκάνδαλο Windrush, χαρακτηρίζοντάς το “απεχθές και εξοργιστικό”, προσθέτοντας ότι “ο βρετανικός ρατσισμός είναι εξίσου ανεξέλεγκτος και βίαιος με τον αμερικανικό ρατσισμό”. Μιλώντας στην Guardian το 2020, ο Λίντο είπε ότι συνειδητοποίησε ότι πολλά στοιχεία της εμπειρίας των μαύρων Βρετανών δεν είχαν εξερευνηθεί. “Είμαι περίεργος να ξετυλίξω αυτές τις ιστορίες”, είπε. “Έχω έντονο ενδιαφέρον για την περίοδο Windrush, επειδή η μητέρα μου ήταν μέρος της.” Η έρευνά του είχε σκοπό: έχει επίσης συνθέσει ένα σενάριο βασισμένο στην περίοδο που πέρασε η μητέρα του στην Αγγλία, αν και δεν έχει ρόδινη ανάμνηση του χρόνου του στο Ηνωμένο Βασίλειο. “Ό,τι έχω πετύχει στη ζωή μου προέκυψε από την αναχώρησή μου από την Αγγλία”, είπε. “Δεν θα μπορούσα ποτέ, ούτε σε ένα τρισεκατομμύριο χρόνια, να είχα αυτήν την καριέρα στην Αγγλία. Ποτέ.”
Μια ματιά στο βιογραφικό του και είναι δίκαιο να πούμε ότι έχει ένα σημείο. Η φιλμογραφία του Λίντο είναι γεμάτη με ρόλους που οι μαύροι Βρετανοί ηθοποιοί που ασχολούνταν με την τέχνη στο Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσαν μόνο να ονειρεύονται τη δεκαετία του ’80 και του ’90. Ως ταλαντούχος θεατρικός ηθοποιός, ο Λίντο έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ δίπλα στον Ντάνι Γκλόβερ στο δράμα της εποχής του απαρτχάιντ “Master Harold … and the Boys”. Έλαβε την ευκαιρία επειδή ο Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, του οποίου ήταν αναπληρωτής, έπρεπε να πάει στο Χόλιγουντ για να ολοκληρώσει κάποιες φωνητικές εργασίες για το Star Wars.
Ο Λίντο κατάφερε να συνδυάσει μια θεατρική καριέρα με επιτυχίες στην mainstream, όπως ρόλους στην προσαρμογή του Έλμορ Λέοναρντ, “Get Shorty”, και την ταινία δράσης “Gone in 60 Seconds”, όπου πρωταγωνίστησε δίπλα στους Νίκολας Κέιτζ και Βίνι Τζόουνς. Ωστόσο, είναι η σχέση του με τον Σπάικ Λι για την οποία είναι περισσότερο γνωστός. Έχει περιγραφεί ως ο “κρυφός άσσος” του Λι και η σχέση του με τον σκηνοθέτη τον έχει “αναβαθμίσει από αξιομνημόνευτο πρόσωπο σε καθυστερημένο πρωταγωνιστή”, κατά τη γνώμη ενός κριτικού, ο οποίος υποστήριξε ότι δημιουργεί “χαρακτήρες που κανείς άλλος στην τροχιά του Λι δεν θα ήταν κατάλληλος για να παίξει”. Ήταν ένας ισχυρός υποψήφιος για οσκαρική υποψηφιότητα το 2020, για την ερμηνεία του στην ταινία του Λι, “Da 5 Bloods”, όπου υποδύθηκε έναν Αφροαμερικανό βετεράνο του Βιετνάμ που επιστρέφει στη χώρα για να ξεκαθαρίσει παλιές πληγές. Όμως, τελικά “πάγωσε” (η αναγνώριση από το “Sinners” είναι η πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα).
Η τέταρτη συνεργασία του με τον Λι, και η σχέση του έχει αναμφισβήτητα παραγάγει την καλύτερη – ή σίγουρα την πιο επαινετή κριτικά – δουλειά του. Το “Da 5 Bloods” ακολούθησε την τριάδα των ταινιών που έκανε τη δεκαετία του ’90. Υποδύθηκε έναν απειλητικό εγκληματία μέντορα στο “Malcolm X”, στη συνέχεια ακολούθησε μια ερμηνεία ως ένας πατέρας που δυσκολεύεται στο “Crooklyn”, πριν υποδυθεί έναν ακόμη πολεμοχαρή βαρόνο ναρκωτικών στην στοιχειωμένη προσαρμογή του Ρίτσαρντ Πράις, “Clockers”. Όταν η Guardian πήρε συνέντευξη από τον Λίντο το 2000, με αφορμή την κυκλοφορία του “Gone in 60 Seconds”, ρωτήθηκε τι τον ενοχλούσε περισσότερο στο Χόλιγουντ. “Θα ήθελα να δίνεται μεγαλύτερη σημασία στο σύνολο του έργου κάποιου”, είπε. “Πάντα νιώθω ότι οι άνθρωποι θυμούνται μόνο το τελευταίο πράγμα που έκανα, και αυτό είναι ατυχές.” Ίσως την Κυριακή 15 Μαρτίου, όταν το Χόλιγουντ θα τιμήσει τους αστέρες του, ο Λίντο να ελπίζει ότι οι ψηφοφόροι θα επικεντρωθούν στο τελευταίο του έργο και θα δώσουν την ευκαιρία σε ένα από τα πιο συνεπή ταλέντα της βιομηχανίας να κερδίσει ένα Όσκαρ.
