Η επιθετική προσέγγιση των Ηνωμένων Πολιτειών, με την αναβίωση της Δόγματος Μονρόε, κινδυνεύει να υπονομεύσει τους ίδιους τους στόχους του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για την προστασία του δυτικού ημισφαιρίου και του δυτικού πολιτισμού, ενώ παράλληλα διαταράσσει τις παγκόσμιες πρωτοβουλίες της Κίνας.
Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας του 2025 προειδοποιούσε ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει «πολιτισμική εξαφάνιση» λόγω της μετανάστευσης, υπονοώντας την ανάγκη για αναβίωση του ευρωπαϊκού εθνικισμού. Αντανακλώντας παρόμοιες ανησυχίες στην εγχώρια σκηνή, οι Αμερικανοί συντηρητικοί –μέσω πρωτοβουλιών όπως το Project 2025– επιδιώκουν να «κάνουν την Αμερική σπουδαία ξανά» επαναβεβαιώνοντας μια χριστιανική εθνική ταυτότητα.
Στη διεθνή σκηνή, μέσω της Global Civilisation Initiative, η Κίνα στοχεύει στην ανταλλαγή των εσωτερικών της εμπειριών, προωθώντας τον διάλογο και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των ποικίλων πολιτισμών του κόσμου. Αυτή η πρωτοβουλία λειτουργεί ως μέρος ενός συντονισμένου συνόλου παγκόσμιων προτάσεων, παράλληλα με την Global Development Initiative, την Global Security Initiative και την Global Governance Initiative. Συλλογικά, αυτά τα πλαίσια ενσωματώνουν την ολοκληρωμένη προσέγγιση της Κίνας για την αντιμετώπιση των πολύπλοκων, διασυνδεδεμένων προκλήσεων που αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα.
Καθώς ο Κινέζος Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ εγκαινιάζει παγκόσμια επαφή, ο Τραμπ αποσύρεται σε μια ημισφαιρική κυριαρχία, έναν βασικό στόχο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας. Αυτόν τον μήνα, οι ΗΠΑ έθεσαν σε εφαρμογή αυτή τη στρατηγική στοχοποιώντας τη Βενεζουέλα, μια κίνηση που η Ουάσινγκτον πλαισίωσε ως διασφάλιση της «αυλής» της Αμερικής.
Σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο, η απόσυρση του Τραμπ σε μια γεωγραφικά καθορισμένη «σφαίρα επιρροής» είναι αντιπαραγωγική. Παγκόσμιες κρίσεις – από πανδημίες έως κλιματική αλλαγή – δεν σέβονται εθνικά σύνορα. Παρόλα αυτά, τον Ιανουάριο, ο Τραμπ διπλασίασε την εσωστρέφεια και απέσυρε τις ΗΠΑ από 66 διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων φορέων των Ηνωμένων Εθνών που δημιουργήθηκαν για την αντιμετώπιση τέτοιων προκλήσεων.
Η πιο άμεση επίπτωση των πολιτικών του Τραμπ ήταν η ενίσχυση της γεωπολιτικής έντασης. Η απειλή του να καταλάβει τη Γροιλανδία έχει αφήσει το ΝΑΤΟ αντιμέτωπο με την άνευ προηγουμένου προοπτική σύγκρουσης που αφορά ένα από τα μέλη του. Η Κίνα έχει αναφερθεί ως βασικός λόγος πίσω από το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία, αντανακλώντας την επιθυμία του Τραμπ για πλήρη στρατηγικό έλεγχο της περιοχής.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Καναδός Πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ συναντήθηκε με τον Σι στο Πεκίνο την περασμένη εβδομάδα για να επαναπροσδιορίσει τη σχέση Καναδά-Κίνας, μια προκλητική διπλωματική χειρονομία καθώς το δυτικό ημισφαίριο εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιάς αβεβαιότητας. Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός αυτή την εβδομάδα, ο Κάρνεϊ δήλωσε ότι η βασισμένη σε κανόνες τάξη που ηγούνται οι ΗΠΑ ήταν ουσιαστικά νεκρή.
Πράγματι, την τελευταία δεκαετία, η Κίνα έχει πραγματοποιήσει σημαντικές οικονομικές διεισδύσεις σε όλη τη Λατινική Αμερική και τον ευρύτερο αναπτυσσόμενο κόσμο. Προγράμματα όπως η Πρωτοβουλία της Ζώνης και του Δρόμου έχουν προσφέρει σημαντικές επενδύσεις, έχουν ενισχύσει τις τοπικές υποδομές και επιδιώκουν να βοηθήσουν στη μείωση του αναπτυξιακού χάσματος μεταξύ του Παγκόσμιου Νότου και του Παγκόσμιου Βορρά.
Αυτή η μετατόπιση υπογραμμίζει τον πιθανό ρόλο της Κίνας στην αντιμετώπιση της παγκόσμιας πρόκλησης της μετανάστευσης. Η επίμονη ροή μεταναστών προς τα βόρεια, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανισότητα, αποτελεί κεντρική πρόκληση για τις δυτικές κοινωνίες. Η προσέγγιση της Κίνας με επίκεντρο την ανάπτυξη στον Παγκόσμιο Νότο συμβάλλει στην άμβλυνση των ριζικών αιτιών. Υπό αυτό το πρίσμα, οι πολιτικές που στοχεύουν στην αντιμετώπιση της κινεζικής επιρροής στη Λατινική Αμερική, όπως αυτές που ακολουθεί ο Τραμπ, είναι αυτοκαταστροφικές, καθώς διαβρώνουν την αναπτυξιακή πρόοδο που απαιτείται για την επίτευξη του μακροπρόθεσμου στόχου των ΗΠΑ για μείωση της μετανάστευσης.
Εν τω μεταξύ, στη Μέση Ανατολή, η Ουάσινγκτον έχει απειλήσει με στρατιωτική δράση κατά του Ιράν. Παρά την αυτοαποκαλούμενη εικόνα του ως ειρηνοποιού, από τότε που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ έχει εγκρίνει στρατιωτικές επιχειρήσεις σε πολλές χώρες, όπως η Συρία, η Υεμένη, η Σομαλία και η Νιγηρία. Αυτό το μοτίβο παρεμβάσεων είναι ένας ακόμη παράγοντας που περιπλέκει το αμερικανικό μεταναστευτικό ζήτημα.
Οι προκλήσεις της μετανάστευσης αποτελούν ένα επώδυνο κληροδότημα της δυτικής αποικιακής ιστορίας. Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, οι μετανάστες υπήρξαν παράπλευρα προϊόντα ξένων στρατιωτικών εκστρατειών των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Βιετνάμ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Η βία στο εξωτερικό συχνά αντηχεί εγχώρια, ενισχύοντας την τοπική εθνο-θρησκευτική ένταση. Η υποστήριξη των ΗΠΑ στον πόλεμο στη Γάζα, για παράδειγμα, έχει συνδεθεί με μια τεκμηριωμένη αύξηση εγκλημάτων μίσους κατά μουσουλμάνων και Εβραίων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η τραγωδία στη Γάζα έχει δημιουργήσει μια έντονη ιδεολογική ρήξη στον αμερικανικό διάλογο, η οποία επεκτείνεται και στο ίδιο το συντηρητικό κίνημα. Σχήματα όπως ο επιδραστικός σχολιαστής Τάκερ Κάρλσον έχουν αποστατήσει για να χαρακτηρίσουν τη σύγκρουση απάνθρωπη, θέτοντας ένα σκληρό ηθικό ερώτημα: «Αν ένας άνθρωπος διαπράξει έγκλημα, σκοτώνουμε τα παιδιά του; Δεν με νοιάζει αν είναι στη Μινεάπολη ή στην Πόλη της Γάζας. Όχι, δεν το κάνουμε». Έχει επίσης περιγράψει την τρέχουσα βία ως αντικριστιανική.
Πράγματι, γεγονότα όπως η θανατηφόρα πυροδότηση της Ρενέ Νικόλ Γκουντ από έναν πράκτορα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής και η συνεχιζόμενη σκληρή καταστολή των αδήλωτων μεταναστών αποκαλύπτουν τις βαθιά ριζωμένες ρωγμές του έθνους.
Η σκληρή προσέγγιση της Ουάσινγκτον δικαιολογείται ανοιχτά από τον σύμβουλο του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ, ο οποίος δήλωσε ότι «ζούμε σε έναν κόσμο που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από την εξουσία». Και όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξη για πιθανούς περιορισμούς στην παγκόσμια δύναμή του, ο Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει, και αυτό είναι πολύ καλό».
Η προσφυγή της κυβέρνησης Τραμπ στην ωμή βία για την εκτέλεση της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας έχει εντείνει τη βία και έχει βαθύνει την εθνική διαίρεση. Επικίνδυνα, κανονικοποιεί τη σκληρότητα και θολώνει τη διάκριση μεταξύ σωστού και λάθους. Αυτό τροφοδοτεί την ηθική παρακμή, απειλώντας τελικά την ίδια τη χριστιανική κληρονομιά που ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται.
Ο κόσμος μάρτυρας μιας έντονης απόκλισης: η Κίνα προωθεί ένα εκτεταμένο παγκόσμιο όραμα, ενώ οι ΗΠΑ συρρικνώνονται σε μια περιοριστική σφαίρα επιρροής. Ωστόσο, η εφαρμογή του δόγματος «η ισχύς είναι δικαίωμα» από τον Τραμπ καθιστά αυτή την επανατοποθέτηση επικίνδυνη. Αυτή η προσέγγιση όχι μόνο διαταράσσει τις παγκόσμιες πρωτοβουλίες της Κίνας, αλλά υπονομεύει και τους ίδιους τους δηλωμένους στόχους της Αμερικής να προστατεύσει το δυτικό ημισφαίριο και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού.
