Στην οθόνη τρία του κινηματογράφου Everyman στο Muswell Hill του βόρειου Λονδίνου, ακούστηκαν γέλια έκπληξης καθώς το “28 Years Later: The Bone Temple” πλησίαζε στο τέλος του. Χωρίς να αποκαλύπτουμε πολλά για όσους δεν έχουν δει την ταινία, ο Ραλφ Φάινς να χορεύει ημίγυμνος ανάμεσα σε σωρούς ανθρώπινων οστών υπό τους ήχους του “The Number of the Beast” των Iron Maiden, δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς από έναν από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς μας.
«Ο Άλεξ Γκάρλαντ επέλεξε αυτό το τραγούδι», λέει η σκηνοθέτης της ταινίας, Νία ΝταΚόστα. «Το έγραψε στο σενάριο. Και δεν μπορείς να έχεις κάτι καλύτερο σε μια ταινία για σατανιστές».
Πράγματι, δεν μπορείς. Από την εισαγωγή του ηθοποιού Μπάρι Κλέιτον – «Ας μετρήσει αυτός που έχει κατανόηση τον αριθμό του θηρίου, διότι είναι ανθρώπινος αριθμός. Ο αριθμός του είναι εξακόσια εξήντα έξι» – μέχρι τον Μπρους Ντίκινσον να καταλήγει με το «Έχω τη φωτιά, έχω τη δύναμη / Έχω τη δύναμη να κάνω το κακό μου να πάρει την πορεία του», πρόκειται για κάτι λιγότερο από πέντε λεπτά αποκλειστικά αφιερωμένα στον σκοτεινό άρχοντα.
Το τραγούδι ήταν ο τίτλος του άλμπουμ των Maiden του 1982, του τρίτου τους, και του πρώτου με τον τραγουδιστή Μπρους Ντίκινσον, και τους ανέβασε στις κορυφές του κόσμου της metal μουσικής – το πρώτο τους άλμπουμ στο Νο 1 του Ηνωμένου Βασιλείου και το πρώτο τους άλμπουμ στο Top 40 των ΗΠΑ. Κυκλοφόρησε ως single, το κομμάτι έφτασε στο Νο 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1990, και παραμένει η υψηλότερη θέση στο βρετανικό chart για ένα τραγούδι για τον Σατανά (στις ΗΠΑ, αυτή η τιμή ανήκει στο “The Devil Went Down to Georgia” των Charlie Daniels Band, επίσης ένα single στο Νο 3).
Είναι ένα ασυνήθιστο κομμάτι: τα drum patterns του Κλάιβ Μπερ τρέμουν άτσαλα και, όπως συνηθίζουν οι Maiden, περιλαμβάνουν πολλαπλές ενότητες. «Αυτό το κάνει τόσο διασκεδαστικό», λέει η ΝταΚόστα, «και σου δίνει τόσες πολλές επιλογές όσον αφορά το πότε και πώς θα κόψεις». Η σκηνή έπρεπε να αντιπαραβάλει τον κόσμο των “Jimmys” – μιας συμμορίας σατανιστών – με αυτόν του ζεστού, ανθρωπιστή χαρακτήρα του Φάινς. «Θέλαμε να νιώθει τόσο ακανόνιστο και τρελό όσο όταν γυρίζαμε τις βίαιες σκηνές των Jimmys, αλλά και με τη ρομαντική αίσθηση του κόσμου του χαρακτήρα του Ραλφ – γι’ αυτό υπάρχει φωτιά και ζεστοί τόνοι. Και αυτό το τραγούδι μας έδωσε πολλά να δουλέψουμε».
Οι Iron Maiden σπάνια αδειοδοτούν τη μουσική τους για χρήση σε ταινίες και τηλεόραση. «Το μεγαλύτερο πράγμα που πρέπει να λάβουμε υπόψη», λέει ο Ντέιβ Σακ, ένας από τους τρεις που διευθύνουν την ομάδα της μπάντας Phantom Music Management, «είναι: θα μας κάνουν να γελοιοποιηθούμε;» Δεδομένης της τάσης της ποπ κουλτούρας να χλευάζει τους metalheads, αυτό αποκλείει μεγάλο αριθμό προτάσεων εξαρχής. Ακόμα μετανιώνει που η μπάντα επέτρεψε σε έναν χαρακτήρα του “Hot Tub Time Machine” να φοράει ένα μπλουζάκι των Iron Maiden καθ’ όλη τη διάρκειά του. «Αυτό ήταν ένα τεστ για το τι συμβαίνει αν παραχωρήσεις την άδεια και πάρεις τα χρήματα. Δεν είμαστε οι Spinal Tap ή οι Steel Panther».
Ακόμη και με ένα εξαιρετικό σενάριο, φανταστικό καστ και συνεργείο, και έναν καταπληκτικό σκηνοθέτη, όλα μπορούν να πάνε στραβά, λέει. «Αυτό που συμβαίνει την ημέρα των γυρισμάτων μπορεί να το καταστρέψει εντελώς – όλοι αποδεχόμαστε αυτόν τον κίνδυνο». Αυτή τη φορά, όμως, όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο. Μετά την προβολή στο BFI Imax, η ΝταΚόστα πλησίασε τον Σακ και τον ρώτησε αν ήταν ευχαριστημένος. «Είμαι ευχαριστημένος; Με κοροϊδεύεις; Άνθρωποι σηκώθηκαν στον κινηματογράφο και ζητωκραύγασαν!». Η ίδια η σκηνή μπορεί να είναι συγκλονιστική, αλλά οι Maiden δεν βγαίνουν καθόλου γελοίοι από αυτήν.
Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες που οι Maiden βρίσκονται στο επίκεντρο μιας στιγμής της ποπ κουλτούρας στην οθόνη. Το κομμάτι τους του 1983, “The Trooper”, εμφανίστηκε στο φινάλε του “Stranger Things”, και μέσα σε επτά ημέρες οι αριθμοί streaming σε όλες τις πλατφόρμες αυξήθηκαν κατά 252%.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο το “28 Years Later: The Bone Temple” όσο και το “Stranger Things” ήταν παραγωγές μεγάλου προϋπολογισμού, υψηλής ποιότητας, και οι δύο χρησιμοποίησαν μουσική ως αναπόσπαστο μέρος της πλοκής και του χαρακτήρα. Οι Maiden, μια μπάντα που αρνιόταν να κάνει πράγματα «για την έκθεση» πολύ πριν το διαδίκτυο το κάνει συνηθισμένο, διατηρούν πάντα την αίσθηση της αξίας τους.
«Ο προϋπολογισμός για τη μουσική είναι συνήθως το τελευταίο πράγμα», λέει ο Σακ. «Αυτός είναι ένας μεγάλος λόγος για τον οποίο, ιστορικά, οι Maiden έχουν αρνηθεί. Αν κάνετε μια ταινία 10 εκατομμυρίων δολαρίων, γιατί δεν αφήνετε μισό εκατομμύριο για μουσική και άδειες χρήσης; Θα σας πουν ότι είναι ζωτικής σημασίας για τη σκηνή, ότι είναι το μόνο τραγούδι που θέλει ο σκηνοθέτης. Μετά πληρώστε κάτι για αυτό».
Η ΝταΚόστα συνειδητοποίησε γρήγορα ότι αυτή η σκηνή θα είχε αντίκτυπο. Γυρίστηκε σε τρεις νύχτες, και μέσα σε λίγες ημέρες ο μοντέρ της είχε ετοιμάσει ένα μοντάζ. «Ήταν τόσο καταπληκτικό, και εκείνη τη στιγμή ένιωσα: Ω, τα καταφέραμε. Δεν θα μπορούσα να προβλέψω ότι οι άνθρωποι θα ζητωκραύγαζαν ή θα σηκώνονταν από τις θέσεις τους και θα χόρευαν. Αλλά ένιωσα τον αντίκτυπο από το πρώτο μοντάζ. Αν έχεις μια “βελόνινη πτώση” σε μια ταινία, καλό είναι να είναι σπουδαία, γιατί μερικές φορές χρησιμοποιείται για να καλύψει μια σκηνή που δεν είναι τόσο καλή. Αλλά όταν τη χρησιμοποιείς σωστά, μπορεί να είναι εκπληκτική».
Είναι άλλη μια ημι-γυμνή, εντυπωσιακή εμφάνιση για τον Φάινς, μετά τον χορό του στο “Emotional Rescue” των Rolling Stones στο “A Bigger Splash” του Λούκα Γκουαντανίνο, και όλα έχουν αποδειχθεί πολύ καλά και για τους Maiden, αν και ακούσια. Η μπάντα βρίσκεται αυτήν τη στιγμή εν μέσω της παγκόσμιας περιοδείας της για την 50ή επέτειο. Τόσο το “Stranger Things” όσο και το “28 Years Later” είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από αυτό. Ο Σακ γνωρίζει ότι ήταν τυχαίο, αλλά παρόλα αυτά λέει: «Ίσως ήταν επικυρώσεις. Αλλά η ευρύτερη εικόνα είναι ότι πάντα αναζητάς επικύρωση από ένα νέο κοινό. Και οι Iron Maiden δεν διαφέρουν σε αυτό».
