Η Megan Jayne Crabbe, 31 ετών, διηγείται μια συγκλονιστική ιστορία μεταμόρφωσης που ξεπερνά τα φυσικά όρια. “Στο ‘πριν’ προσπαθούσα να γίνομαι όσο πιο μικρή γινόμουν σε κάθε πιθανό τρόπο: στο σώμα μου, στη φωνή μου, στα συναισθήματά μου, στις απόψεις μου”, εξομολογείται. “Στο ‘μετά’, επιτρέπω στον εαυτό μου να γίνει ο μεγαλύτερος εαυτός μου, όπως κι αν φαίνεται αυτό.”
Η συνειδητοποίηση των δίαιτων εμφανίστηκε στην Crabbe πριν καν κλείσει τα 10 της χρόνια. Καθώς εισερχόταν στην εφηβεία, η εμμονή της με άρθρα περιοδικών που υπόσχονταν αλλαγή σώματος, σε συνδυασμό με τη σκόπιμη κατανάλωση ελάχιστης τροφής, έγινε ο τρόπος της να διαχειρίζεται το άγχος της για το σχολείο και την ενηλικίωση.
Στην ηλικία των 14 ετών, η Crabbe διαγνώστηκε με νευρική ανορεξία και σωματική δυσμορφοφοβία. “Ήμουν πεπεισμένη ότι ήμουν χοντρή και αηδιαστική και χρειαζόμουν να χάσω κι άλλο βάρος”, περιγράφει. Για χρόνια, έκρυβε πόσο άρρωστη ήταν, μέχρι που τα σωματικά συμπτώματα έγιναν αδύνατο να αγνοηθούν. Το σώμα της άρχισε να καταρρέει: σοβαρή κόπωση, χαμηλή αρτηριακή πίεση, απώλεια ακοής και ζάλη. “Υπήρχε μια τρίχα που φύτρωνε σε όλο μου το σώμα, γιατί προσπαθούσε να διατηρήσει τη θερμότητά του.”
Πέρασε αρκετούς μήνες μεταξύ ψυχιατρικών δομών και νοσοκομείων. Στο χαμηλότερο σημείο της, αφού οι γονείς της είχαν προειδοποιηθεί ότι το σώμα της θα μπορούσε να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, νοσηλεύτηκε και τρεφόταν μέσω σωλήνα. “Σε εκείνη την περίοδο, όπου η διατροφική διαταραχή σου λέει, ‘Πρέπει να έχεις τον έλεγχο’, η απώλεια αυτού του ελέγχου ήταν βασανιστική.”
Η πρώτη αλλαγή προς την ανάρρωση ήρθε όταν ο πατέρας της, συνήθως συγκρατημένος, λύγισε κλαίγοντας. “Το να βλέπω τον πόνο που η διατροφική μου διαταραχή του είχε προκαλέσει, ήταν ένα τεράστιο σοκ για μένα”, λέει. Αφοσιώθηκε στην ανάρρωσή της με την ίδια νοοτροπία “όλα ή τίποτα” που κάποτε τροφοδοτούσε την ανορεξία της. “Κάλυψα όλους τους καθρέφτες στο σπίτι γιατί δεν ήθελα να βλέπω το σώμα μου να αλλάζει, και δεν μπορούσα ακόμη να φάω μπροστά σε άλλους, οπότε έτρωγα μόνη μου.”
Στα 17, κηρύχθηκε αναρρωμένη. “Κάτι τέτοιο δεν ισχύει”, παραδέχεται. “Επιστρέψαμε στον κόσμο με αυτό το νέο, μαλακό, μεγαλύτερο σώμα, και δεν ήξερα τι να κάνω με αυτό. Έπεσα κατευθείαν ξανά στην παγίδα της κουλτούρας της δίαιτας.”
Η καμπή ήρθε στα 21. “Έκανα αυστηρές δίαιτες όλο το καλοκαίρι, είχα φτάσει στο ανέφικτο ‘βάρος στόχο’ μου και ακόμα μισούσα τα πάντα για την εμφάνισή μου. Κάτι άρχισε να μου στρίβει στο μυαλό: ‘Περίμενε, αυτό δεν δουλεύει.'”
Ανακάλυψε την διαδικτυακή κοινότητα του body positivity – “Άνθρωποι όλων των σχημάτων και μεγεθών που έλεγαν, δεν κάνω δίαιτα, δεν μισώ το σώμα μου, φοράω ό,τι θέλω, ζω τη ζωή μου” – και μια δεκαετία μετά, είναι μία από τις κορυφαίες φωνές της. Την έχουμε δει να χαμογελά με μαγιό στο βίντεο “Strip” των Little Mix, να γιορτάζει την απαλότητα του σώματός της στο Instagram και έχει γράψει βιβλία για την αυτο-ενδυνάμωση. Η πορεία προς εδώ απαιτούσε την αναδιαμόρφωση του πολιτισμικού της περιβάλλοντος: έθεσε όρια με φίλους που μιλούσαν για απώλεια βάρους, αποστασιοποιήθηκε από influencers που προκαλούσαν ντροπή, και διάβασε βιβλία όπως “The Beauty Myth” και “Health at Every Size”.
“Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το πρόβλημα δεν ήμουν εγώ. Το πρόβλημα ήταν ο τρόπος που μας διδάσκουν να βλέπουμε τον εαυτό μας.” Η επανασύνδεση με το σώμα της έγινε κεντρική για την επούλωση: επανέμαθε τα σήματα πείνας και κορεσμού και κινήθηκε για απόλαυση. “Τα χρόνια της διατροφικής διαταραχής προσπαθούσα να αποσυνδεθώ από το σώμα μου και να μη νιώθω τίποτα. Και τώρα ο στόχος είναι να είμαι με το σώμα μου και να την ακούω. “Αν κοιτάξω πίσω στους προγόνους μου, αυτό ήταν το σώμα που είχαν. Είμαι δυνατή. Είμαι ευδιάθετη. Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, και μπορώ επίσης να απολαμβάνω το φαγητό ως ένα ωραίο μέρος της ζωής μου που δεν το προσκυνάω.”
Το βιβλίο της Megan Jayne Crabbe, “We Don’t Make Ourselves Smaller Here”, κυκλοφορεί τώρα.
