Μετά από μια δωδεκαετία δισκογραφικής παρουσίας, οι Sleaford Mods, με τον Jason Williamson στους στίχους και τον Andrew Fearn στη μουσική, έχουν διανύσει μια πορεία από τις DIY παραγωγές έως την είσοδο στο Top 5 του album chart. Το ντουέτο προσφέρει μια ωμή, γεμάτη χιούχ και αστείο παραλογισμό, κοινωνική παρατήρηση για την οικονομική κρίση, την λιτότητα, το Brexit και την άνοδο της ακροδεξιάς. Στο 13ο τους άλμπουμ, ο Williamson πείθει για άλλη μια φορά στον ρόλο του αθυρόστομου παρατηρητή, μπερδεμένος και εξοργισμένος από όσα συμβαίνουν γύρω του, είτε πρόκειται για την κενότητα της ψηφιακής εποχής (“Weights and wanking / Hard bodies and phone lights / That’s all we got”), την Αμερική του Trump (“Maga’s off their tits”), είτε για μικροενοχλήσεις της καθημερινότητας: “Lazy dog walkers on short walks, mate, wanker!”.
Ωστόσο, οι εξελίξεις σε αυτό το άλμπουμ αναμένεται να διευρύνουν ελαφρώς την απήχησή τους. Ο Williamson αποκαλύπτει μια ευπρόσδεκτη νέα ευαλωτότητα στο συγκλονιστικό “Gina Was”, ένα τραγούδι που αφορά ένα παιδικό περιστατικό. Παράλληλα, ο Fearn αναπτύσσει διακριτικά την παραγωγή του, υπερβαίνοντας το electro-punk για να χρησιμοποιήσει κλασικές χορδές στο “Double Diamond” και ένα ευρύτερο φάσμα συνεργατών. Ο συνδυασμός του Williamson, της ηθοποιού του Game of Thrones Gwendoline Christie με το οργισμένο rap της και του David Bowie-esque crooning του Big Special στο “The Good Life” δημιουργεί ένα από τα πιο στοιχειωτικά πιασάρικα κομμάτια που έχουν κυκλοφορήσει. Και στο απροσδόκητα γοητευτικό highlight του άλμπουμ, το “No Touch”, ο Williamson και η πρώην τραγουδίστρια των Life Without Buildings, Sue Tompkins, ακούγονται σαν ένα κωμικά τσακωμένο ζευγάρι σαπουνόπερας, καθώς εκείνη διεισδύει με χιούμορ στην ανθρώπινη πλευρά πίσω από την γκρινιάρικη όψη του Williamson. “Δεν είσαι δυστυχισμένος, είσαι καλός”, του λέει, ενώ εκείνος διαμαρτύρεται – ανεπιτυχώς – “Δεν είμαι”.
