Ο Ρένταν Φρέιζερ δίνει μια αδιάφορη και αδιάκριτη ερμηνεία σε αυτή την επιφανειακή, ανόητη και ανούσια ταινία του Ιάπωνα ηθοποιού και πλέον σκηνοθέτη Χικάρι. Η ταινία χαρακτηρίζεται από μια εκπληκτικά αυτάρεσκη διάθεση όσον αφορά τον συναισθηματισμό της και την κατάφωρη, ανόητη απιθανότητά της, γεγονός που την καθιστά άνευ αξίας και νοήματος τόσο ως δράμα όσο και ως κωμωδία.
Ο Φρέιζερ υποδύεται τον Φίλιπ, έναν άτυχο άνεργο ηθοποιό από τις ΗΠΑ, ο οποίος είχε έρθει στο Τόκιο λίγα χρόνια νωρίτερα για μια αστεία διαφήμιση οδοντόκρεμας και, όντας χωρίς φίλους ή οικογένεια στην πατρίδα του, απλώς παρέμεινε. Έχει την τύχη να βρει μια παράξενη νέα πηγή εισοδήματος: να εργάζεται για μια “ενοικιαζόμενη οικογένεια”, βασισμένη σε εταιρείες στην Ιαπωνία, οι οποίες πράγματι προσφέρουν εξειδικευμένες υπηρεσίες θεραπευτικού ρόλου, όπως ατασθαλείς σύζυγοι, αποθανόντα αγαπημένα πρόσωπα ή μη ικανοποιητικοί συνάδελφοι – άνθρωποι με τους οποίους μπορεί κανείς να συνομιλήσει, να θρηνήσει ή να φωνάξει για εκτόνωση.
Ο Φίλιπ, ο οποίος έχει τα δικά του προβλήματα με έναν πατέρα που εγκατέλειψε την οικογένειά του όταν ήταν παιδί, αναγκάζεται να γίνει πατέρας για ένα μικρό κορίτσι, η μονή μητέρα του οποίου χρειάζεται μια αξιοπρεπή πατρική φιγούρα για μια συνέντευξη σε ένα ελίτ ιδιωτικό σχολείο. Το παιδί ενημερώνεται ότι πρόκειται για τον άντρα που εξαφανίστηκε όταν εκείνη ήταν μωρό. Επιπλέον, ο Φίλιπ αναλαμβάνει ουσιαστικά το ρόλο του ψεύτικου γιου για έναν ηλικιωμένο ηθοποιό, του οποίου η ενήλικη κόρη ανησυχεί ότι είναι καταθλιπτικός. Αυτή προσλαμβάνει τον Φίλιπ ως ψεύτικο συνεντευξιαστή, με αποστολή να γράψει ένα κολακευτικό, σε βάθος πορτρέτο.
Στην πραγματικότητα, ο Βέρνερ Χέρτσογκ έχει ήδη γυρίσει μια ταινία με αυτό το θέμα, το “Family Romance, LLC” του 2019, στο οποίο ο Χέρτσογκ προσπάθησε να αναγνωρίσει, έστω και λίγο, πόσο παράξενη, δυσλειτουργική και θεμελιωδώς ανεύθυνη είναι όλη αυτή η επιχείρηση και πόσο πιθανό είναι να επιδεινώσει τα πράγματα μόλις αποκαλυφθεί η απάτη.
Η σουρεαλιστική σάτιρα του Γιώργου Λάνθιμου “Alps” είχε θίξει παρόμοιο θέμα. Και οι δύο αυτές ταινίες μου φάνηκαν αβέβαιες, ίσως επειδή υπάρχει κάτι άβολο στο να προσθέτεις ένα επίπεδο ρόλων στο ήδη υπάρχον υποκριτικό παιχνίδι των ταινιών μυθοπλασίας.
Ωστόσο, αυτή η ταινία έχει ένα σοβαρό πρόβλημα ύφους, καθώς θέλει να τα μετατρέψει όλα σε γλυκανάλατο ρομαντισμό με μερικές κενές παροιμίες για το πώς όλοι παίζουμε ρόλους. (Όχι έτσι, τουλάχιστον.) Ο Φίλιπ πρέπει να υποδυθεί έναν ψεύτικο γαμπρό σε μια ψεύτικη γαμήλια τελετή για μια νεαρή γυναίκα που θέλει να κρύψει μια συγκεκριμένη αλήθεια από τους γονείς της, και υποτίθεται ότι υπάρχει χιούμορ στην ανατροπή. Είναι μια συντηρητική πατριαρχική κοινωνία, σίγουρα, αλλά θα έπρεπε αυτή η γυναίκα να λέει ψέματα στους ηλικιωμένους γονείς της έτσι; Και αν το ψέμα είναι ο μόνος τρόπος μπροσ, τότε ο τόνος δεν θα έπρεπε να είναι κάτι άλλο από ιδιόρρυθμη φάρσα;
Έπειτα, υπάρχει το μικρό κορίτσι της οποίας την καρδιά φαίνεται πρόθυμος να ρισκάρει να σπάσει, προσποιούμενος ότι είναι ο πραγματικός της πατέρας. Τελικά, τον βλέπουμε να εξηγεί και να ζητά συγγνώμη από εκείνη – αλλά όχι από τον άτυχο μεγαλύτερο ηθοποιό. Υπάρχει κάτι θεμελιωδώς λανθασμένο σε αυτή την αυτάρεσκη, ζαχαρωμένη ταινία.
Το “Rental Family” προβάλλεται τώρα στους κινηματογράφους της Αυστραλίας, και στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 16 Ιανουαρίου.
