Πολλοί αναρωτιούνται αν η Κίνα θα μπορούσε να προβεί σε μια εξελιγμένη κρατική απαγωγή, παρόμοια με την επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών για τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, και της συζύγου του. Και δεν είναι μόνο αυτό· υπάρχει κρατικός τρόμος, όπως οι απομακρυσμένες δολοφονίες με drones, που συχνά οδηγούν στον θάνατο άμαχους πολίτες, για να μην αναφέρουμε την παραβίαση της κυριαρχίας άλλων χωρών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μπορούν να κάνουν τέτοια πράγματα οπουδήποτε στον κόσμο.
Αυτός ο “καουμπόικος” μιλιταρισμός, βγαλμένος από το Χόλιγουντ, σίγουρα κάνει τους ηγέτες τους να νιώθουν παντοδύναμοι. Αυτό είναι το πρόβλημα. Όταν είσαι σφυρί, όλα μοιάζουν με καρφί. Αυτό διαστρεβλώνει πλήρως την αίσθηση της πραγματικότητας. Όταν όμως η βία γίνεται η πρώτη ή η κύρια λύση σου, αντί για την τελευταία, καταλήγεις να πληγώνεις όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό σου. Αυτή είναι κατά πολύ η πρόσφατη ιστορία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
“Επαναφέρουμε την αποτροπή, η οποία είναι τόσο απόλυτη και αδιαμφισβήτητη, που οι εχθροί μας δεν θα τολμήσουν να μας δοκιμάσουν”, δήλωσε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, μετά την επιδρομή στο Καράκας.
Προσωπικά, ελπίζω η Κίνα να μην χρειαστεί να αναπτύξει ικανότητες για να απαγάγει ή να σκοτώσει άλλους ηγέτες σε τόσο εξελιγμένο επίπεδο υψηλής τεχνολογίας. Ένα αίσθημα αυτοσυγκράτησης και ορίων είναι αυτό που χρειάζεται ένα κράτος ή ένα άτομο για να παραμένει προσγειωμένο.
Άλλωστε, τι σκοπό θα εξυπηρετούσε, για παράδειγμα, η απαγωγή ή η δολοφονία του ηγέτη της Ταϊβάν, Γουίλιαμ Λάι Τσινγκ-τε; Αυτό δεν θα έφερνε την ένωση πιο κοντά. Στην πραγματικότητα, θα περιέπλεκε δραματικά μια εκρηκτική κατάσταση.
Λυπάμαι, αλλά το Πεκίνο είναι πολύ πιο έξυπνο από αυτό, πολύ πιο έξυπνο από κάποιους σχολιαστές των οποίων η προεπιλεγμένη μέθοδος ανάλυσης της Κίνας φαίνεται να είναι αυτό που μπορεί να ονομαστεί “ό,τι βλέπει ο μαϊμού, κάνει”. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, οπότε μήπως ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ θα έκανε το ίδιο με την Ταϊβάν; Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απήγαγε τον Μαδούρο, οπότε μήπως ο Σι θα δοκίμαζε το ίδιο με τον Λάι;
Αυτή δεν είναι κινεζική πολιτική τέχνη. Η κρατικά οργανωμένη βία είναι ένα μέσο, όχι ο στόχος της πολιτικής τέχνης.
Επιτυχώς ή όχι, οι ηγέτες της Κίνας διδάσκονται εδώ και αιώνες να θέτουν τις σωστές ερωτήσεις για να κατανοήσουν τη μεγάλη εικόνα. Για τους σημερινούς ηγέτες, είναι επιτακτική ανάγκη να το κάνουν αυτό, αν θέλουν αυτοί και η χώρα τους να επιβιώσουν και να ευημερήσουν στον 21ο αιώνα.
Αλλά μην το πάρετε μόνο από εμένα.
“Το Πεκίνο φαίνεται να αναγνωρίζει ότι στην πολιτική τέχνη, η εστίαση των ενεργειών στα σωστά ερωτήματα έχει σημασία”, δήλωσε ο Ρας Ντόσι, ο οποίος ήταν αναπληρωτής ανώτερος διευθυντής για την Κίνα και την Ταϊβάν στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν.
Ένας από τους πέντε ειδικούς που ερωτήθηκαν από τους New York Times σχετικά με τις προβλέψεις τους για τον κόσμο, παρατηρεί ότι η κινεζική οικονομία είναι ήδη περίπου 30% μεγαλύτερη από αυτήν των Ηνωμένων Πολιτειών, αν μετρηθεί με βάση την αγοραστική δύναμη, η βιομηχανική της βάση είναι διπλάσια και η παραγωγή ενέργειας διπλάσια.
Η Κίνα προηγείται επίσης σε νέες τεχνολογίες, όπως τα ηλεκτρικά οχήματα και οι πυρηνικοί αντιδραστήρες επόμενης γενιάς, ενώ οι ΗΠΑ έχουν καταστεί ιδιαίτερα εξαρτημένες από τις κινεζικές αλυσίδες εφοδιασμού, από τα αντιβιοτικά έως τις σπάνιες γαίες.
“Για την Ουάσινγκτον, το κεντρικό στρατηγικό ερώτημα του 21ου αιώνα δεν είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να χτίσουν ένα οχυρό στο Δυτικό Ημισφαίριο”, δήλωσε ο Ντόσι. “Είναι αν η Αμερική, μετά από έναν αιώνα ως η πιο ισχυρή, προηγμένη και εύπορη χώρα του κόσμου, θα ανανεώσει τις πραγματικές πηγές ισχύος της ή θα περάσει τη σκυτάλη στην Κίνα.”
Ένας άλλος στην σειρά των New York Times ήταν ο Άνταμ Τουζ, ιστορικός στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. “Αν ο παγκόσμιος ανταγωνισμός είναι άρρηκτα συνυφασμένος με την τεχνολογία και την ενέργεια, ο τρόπος που τα κράτη τροφοδοτούνται μπορεί να προβλέψει πώς θα διαμορφωθεί η επόμενη παγκόσμια τάξη”, είπε.
“Σήμερα, η Κίνα είναι ένα κλασικό παράδειγμα κράτους-ισχύος. Επιδιώκει ενέργεια προς κάθε κατεύθυνση, αξιοποιώντας έναν στρατό επιστημόνων και βιομηχανικής Ε&Α”, δήλωσε, προσθέτοντας επίσης ότι “με την ακατανόητη καρικατούρα που παρουσιάζουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι δελεαστικό να ζωγραφίσουμε την Κίνα ως ένα λιμάνι φωτός: καθαρά νερά και πράσινα βουνά, όπως αρέσει στον πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ να λέει”.
Υπάρχουν και άλλες τεχνολογικές εξελίξεις που μπορεί να είναι εξίσου κρίσιμες. Η Κίνα έχει αναπτύξει απαράμιλλες δυνατότητες εξερεύνησης και εξόρυξης βαθέων υδάτων. “Ο Σι έχει ορίσει τον πυθμένα των βαθιών υδάτων ως περιοχή προτεραιότητας για την κινεζική ηγεσία”, έγραψε η Ελίζαμπεθ Οικονομία, ανώτερη ερευνήτρια στο Hoover Institution του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, στο Foreign Affairs.
Ήδη πρωτοπορεί στην τεχνολογία προηγμένων αισθητήρων. Σύμφωνα με το Australian Strategic Policy Institute, το οποίο συνήθως δημοσιεύει ερευνητικό υλικό επικριτικό προς την Κίνα, το Πεκίνο ηγείται της έρευνας σε σχεδόν το 90% των 74 τεχνολογιών που θεωρούνται κρίσιμες για τα εθνικά συμφέροντα.
Αν έχουν δίκιο, φαίνεται ότι εισερχόμαστε στον κινεζικό αιώνα. Αλλά ακόμα κι αν όχι – και ειλικρινά, αυτό μου είναι εντάξει – δεν θα υπάρξει άλλος αμερικανικός αιώνας.
