Στο θολωτό λόμπι του Μουσείου της Τράπεζας της Αγγλίας, γυναίκες με αέρινα φορέματα από σατέν περιστρέφονται γύρω από άνδρες με αυστηρά κολάρα και μαύρα πανοφλάτια. Ο χώρος γεμίζει από τον ήχο βιολιών και συνομιλιών, ενώ φτερά και λουλούδια στα κεφάλια των χορευτών λικνίζονται καθώς γελούν και ψιθυρίζουν. Αυτή η μπάλα με θέμα την Jane Austen, που διοργανώνεται για τον εορτασμό των 250 χρόνων από τη γέννηση της συγγραφέως, είναι μία από τις πολλές που πραγματοποιούνται από ιστορικές χορευτικές ομάδες σε όλη τη χώρα. Ενθουσιώδεις της Εποχής της Αντιβασιλείας, συμπεριλαμβανομένων των θαυμαστών του Netflix’s Bridgerton, συγκεντρώνονται για να μάθουν και να εκτελέσουν τους χορούς που απολάμβαναν η Austen και οι σύγχρονοί της.

Ο David Symington, 73 ετών, και η Irina Porter, έγιναν φίλοι μέσα από τέτοιες συγκεντρώσεις. «Οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτές τις εκδηλώσεις αποκομίζουν πολλή προσωπική αλληλεπίδραση – και αυτό είναι κάτι που σταδιακά χάνουμε», λέει η Porter. «Συχνά αλλάζουμε παρτενέρ και γνωριζόμαστε με άλλους ανθρώπους. Αυτή η υπέροχη αίσθηση κοινότητας και προσωπικής αλληλεπίδρασης είναι πολύ ιδιαίτερη.» «Είναι ένας πολύ αποτελεσματικός χώρος κοινωνικοποίησης», προσθέτει η Gemima Lodge, 40 ετών. «Βλέπεις τα ίδια πρόσωπα και αρχίζεις να κάνεις συνδέσεις.»

Τα κοστούμια αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο, με τους συμμετέχοντες να αναθέτουν σε ειδικούς ράφτες, να φτιάχνουν μόνοι τους τα φορέματά τους ή να βρίσκουν ρούχα εμπνευσμένα από το Bridgerton στο διαδίκτυο. Η Mary Davidson, 26 ετών, και η Lian Cooper, 37 ετών, ράβουν φορέματα της Εποχής της Αντιβασιλείας χρησιμοποιώντας παλιά σεντόνια, κουρτίνες και μεταχειρισμένα σάρι. Έγιναν φίλες μέσα από την κοινή τους αγάπη για τον ιστορικό χορό και την κατασκευή κοστουμιών. «Ο καθένας είναι τόσο αποκομμένος, κολλημένος πλέον πίσω από τα κινητά του», λέει η Davidson. «Επιστρέφουμε στις παλιές εποχές. Οι άνθρωποι το κάνουν αυτό για εκατοντάδες χρόνια και είναι πραγματικά διασκεδαστικό και κοινωνικό.»

Η διοργάνωση αυτών των εκδηλώσεων απαιτεί προσεκτική ερμηνεία εγχειριδίων του 18ου αιώνα, τα οποία περιέγραφαν πώς να εκτελεστούν διάφοροι κοινωνικοί χοροί (ή contredanses, επειδή οι παρτενέρ στέκονταν απέναντι ο ένας στον άλλον). Ορισμένα, όπως το The Dancing Master του John Playford (1651), περιέχουν γραπτές οδηγίες για τους χορούς κάτω από παρτιτούρες. Άλλα, όπως του Thomas Wilson, είναι γεμάτα με περιστρεφόμενα διαγράμματα γνωστά ως χορευτικές σημειώσεις, που αναπαριστούν τις κινήσεις ενός χορευτή στο χώρο.

Το σύστημα Beauchamp-Feuillet, που δημοσιεύτηκε αρχικά από τον Raoul-Auger Feuillet στο βιβλίο του Chorégraphie (1700), κατέγραφε τα βήματα των χορών της αυλής σε σπειροειδή και γεωμετρικά μοτίβα. Στο εγχειρίδιό του για contredanses (1706), ο Feuillet παρέλειψε τα μεμονωμένα βήματα και παρουσίασε τα μοτίβα του πώς οι χορευτές θα κινούνταν στο χώρο – ένα σύστημα γνωστό ως Simplified Feuillet. Το βιβλίο μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον John Essex το 1710. «Είναι ο πρώτος οπτικός οδηγός που έχουμε», εξηγεί η Jennifer Thorp, ιστορικός χορού και επίτιμος αρχειονόμος για το New College, Oxford. «Έχεις τη μελωδία στην κορυφή της σελίδας και μετά αυτά τα σχέδια δαπέδου που λένε στους ανθρώπους πού να πάνε. Υπήρχαν περιστασιακά ειδικά σύμβολα, επειδή σε ορισμένα contredanses μπορεί να χειροκροτούσες ή να κουνάς το δάχτυλό σου στον παρτενέρ σου. Και οι άνθρωποι είχαν πραγματικά την επιλογή των βημάτων που θα χρησιμοποιούσαν.»

Η χορευτική σημειογραφία χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα στο μπαλέτο. Η Benesh Movement Notation χρησιμοποιεί πέντε γραμμές, όπως το πεντάγραμμο σε μια παρτιτούρα, για να καταγράψει τις κινήσεις του κεφαλιού, των ώμων, της μέσης, των γονάτων και των ποδιών του χορευτή. Ο Paul Cooper, μέλος των Hampshire Regency Dancers, μετατρέπει γραπτές οδηγίες και διαγράμματα σε κινούμενα σχέδια (animations) χορών της Εποχής της Αντιβασιλείας, διευκολύνοντας την εκμάθηση για άλλους. «Οι οδηγίες, όπως είναι γραμμένες, είναι σχεδόν σαν ένα πρόγραμμα υπολογιστή», λέει ο Cooper. «Υπάρχει επαναληπτική δραστηριότητα και ένα είδος αλγορίθμου σε αυτό. Υπάρχουν αυτές οι μικρές δεσμευτικές δηλώσεις: αν ένας χορευτής κάνει αυτό, ο άλλος κάνει εκείνο. Είναι όλα πολύ μαθηματικά στον τρόπο που εκφράζονται. Κάποιοι από αυτούς τους δασκάλους χορού θα τα πήγαιναν πιθανώς πολύ καλά στον σύγχρονο κόσμο ως προγραμματιστές υπολογιστών.»

Ένα μέρος της δουλειάς του περιλαμβάνει την ερμηνεία ορισμένων ασάφειων που αφήνουν οι γραπτές οδηγίες. «Είναι συχνά πολύ συνοπτικές, και αναπόφευκτα σου αφήνουν τόσες ερωτήσεις όσες και απαντήσεις. Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχει κάτι υπονοούμενο εδώ που δεν λέγεται; Πώς θα ερμηνεύσω αυτό;» Κάποιοι χοροί χρειάζονται επίσης να προσαρμοστούν για τα σύγχρονα γούστα. Το Triple Minor, ένας δημοφιλής χορός της εποχής της Austen, περιλαμβάνει τρία ζευγάρια σε μια γραμμή που εναλλάσσουν αργά θέσεις. Το πρώτο ζευγάρι εκτελεί τα περισσότερα βήματα, ενώ το τρίτο ζευγάρι κάνει λίγα ή τίποτα – μια σπάνια ευκαιρία για νεαρούς άνδρες και γυναίκες να ανταλλάξουν λίγα λόγια, εκτός ακρόασης από τους συνοδούς τους. «Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα στον σύγχρονο κόσμο», λέει ο Cooper. «Μας ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να απολαύσουμε τον χορό. Έτσι, το έχουμε προσαρμόσει σε ένα σετ τριών ζευγαριών, όπου όλοι μας παίρνουμε σειρά να είμαστε το πρώτο ζευγάρι, το ένα μετά το άλλο. Ο καθένας έχει σχεδόν ίση ποσότητα δραστηριότητας.»

Ο Cooper γνώρισε την παρτενέρ του και συνάδελφό του μέλος των Hampshire Regency Dancers, Jorien van der Bor, σε μια εκδήλωση ιστορικού χορού. «Χορεύαμε, και εγώ έμπαινα συνεχώς πάνω στο χαλί, και εκείνος με κρατούσε σταθερή», γελάει. «Θυμάμαι που τον κοίταξα και είπα: ‘Ω, είναι χαριτωμένος!’» Η Van der Bor είναι έμπειρη caller – ένας όρος στον country dancing για ένα άτομο που διδάσκει τον χορό σε μια ομάδα, και ανακοινώνει τις διαφορετικές κινήσεις καθώς παίζει η μουσική. «Ενορχηστρώνεις τον χώρο», λέει. «Μερικές φορές, δίνεις τις οδηγίες σαν μετρονόμος καθ’ όλη τη διάρκεια. Αλλά είχα και ομάδες όπου οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουν, και το ανακοινώνεις μια ή δύο φορές, και μετά γίνεσαι όλο και πιο σιωπηλή καθώς όλοι προχωρούν.»

Αυτές οι ομάδες προσφέρουν στους λάτρεις της ιστορίας την ευκαιρία να αναβιώσουν χορούς που ίσως δεν είχαν λάβει αρκετή εκτίμηση εκείνη την εποχή. Το The Duke of Kent’s Waltz, με χρονολογία γύρω στο 1802, είναι ένας «πολύ αέρινος» χορός για τους Hampshire Regency Dancers, σύμφωνα με την Van der Bor. «Πιθανότατα δεν ήταν πολύ γνωστός εκείνη την εποχή, αλλά έχει γίνει αγαπημένος στην σύγχρονη κοινότητα.» «Από αυστηρά ιστορική άποψη, μάλλον δεν θα έπρεπε να το κάνουμε», λέει. Ένας άλλος αγαπημένος είναι το Mr Beveridge’s Maggot, ο αργός, μεγαλοπρεπής χορός που εκτελούν ο Mr Darcy και η Elizabeth Bennet στην τηλεοπτική μεταφορά του Pride and Prejudice του 1995. «Από αυστηρά ιστορική άποψη, μάλλον δεν θα έπρεπε να το κάνουμε», λέει. «Προέρχεται από πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα. Αλλά πολλοί άνθρωποι στην κοινότητά μας απλά αγαπούν αυτή τη συγκεκριμένη προσαρμογή.»

Η Helen Davidge, η caller στην μπάλα του Μουσείου της Τράπεζας της Αγγλίας, θεωρεί αγαπημένο της το The Duchess of Devonshire’s Reel. Χορογραφήθηκε από τον Charles Ignatius Sancho, ο οποίος πωλήθηκε ως σκλάβος ως παιδί και αργότερα έγινε διακεκριμένος συνθέτης και υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας. «Είναι πολύ διαισθητικό», λέει η Davidge. «Κάνεις μια κίνηση και έχεις το δεξί χέρι του παρτενέρ σου, και το επόμενο κομμάτι χρειάζεται επίσης το δεξί χέρι του παρτενέρ σου. Οπότε είναι ήδη έτοιμο.» Η Davidge ίδρυσε την χορευτική ομάδα Georgettes of Oxford το 2023. Το ενδιαφέρον της για τον ιστορικό χορό ξεκίνησε ως ένας τρόπος να χτιστεί κοινότητα, να συνδυάσει την αγάπη της για την ιστορία και το μπαλέτο, και να απολαύσει λίγη απόδραση. «Ο κόσμος είναι τόσο πολυάσχολος, και μερικές φορές αρκετά τρομακτικός», λέει. «Το να έχεις έναν χώρο για να εστιάσεις απλώς στο σώμα σου, στον χορό και να το μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους – είναι ένα μικρό διάλειμμα από την πολυάσχολη ζωή.»