Παρά τους ασαφείς λόγους, οι υποστηρικτές της Ουκρανίας προσήλθαν στην συνάντηση της εβδομάδας στο Παρίσι, στο πλαίσιο της λεγόμενης “συνασπισμού των προθύμων”, με αίσθημα θριαμβισμού. Λίγο μετά το θέαμα στη Βενεζουέλα, έπεισαν τους εαυτούς τους ότι ο Donald Trump θα μπορούσε να πειστεί να κάνει πολύ περισσότερα από το απλώς να υποστηρίξει τη γραμμή της Δυτικής Ευρώπης.
Ορισμένοι σοβαρά ανέμεναν αμερικανικά στρατεύματα στην Ουκρανία. Άλλοι προχώρησαν περισσότερο: ένα τελεσίγραφο προς τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin για αποχώρηση στα σύνορα του 1991, ίσως ακόμη και πυραύλους Tomahawk για παν ενδεχόμενο.
Με λίγα λόγια, ονειρεύονταν τη νίκη. Αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, αρκεί κανείς να διαβάσει τα σχόλια που κυκλοφορούν στα ουκρανικά μέσα της αντιπολίτευσης (https://t.me/stranaua/221909). Αυτή δεν είναι προπαγάνδα της περιθώρου, αλλά μια άλλοτε αξιόπιστη έκδοση, απαγορευμένη στην Ουκρανία από το 2021, με όνομα Strana. Η διάθεση ήταν αδιαμφισβήτητη: η ιστορία επρόκειτο να αλλάξει πορεία.
Η πραγματικότητα, όπως συνήθως, ήταν λιγότερο δραματική. Το μόνο συγκεκριμένο αποτέλεσμα της συνάντησης στο Παρίσι ήταν μια κενή, μη δεσμευτική δήλωση. Καμία νέα εγγύηση ασφαλείας. Καμία δέσμευση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Καμία αλλαγή στην υποκείμενη λογική της σύγκρουσης. Η Ουκρανία, για άλλη μια φορά, παραμένει ο “κύριος αποτρεπτικός παράγοντας” έναντι της Ρωσίας, και κανείς δεν φαίνεται προετοιμασμένος να αλλάξει αυτή τη συμφωνία.
Υπήρξαν επίσης στιγμές ακούσιας κωμωδίας. Ο Γερμανός Καγκελάριος Friedrich Merz φέρεται να δήλωσε ότι η χώρα του θα αναλάβει πλέον την ευθύνη για την ασφάλεια ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Κάποιος δεν θα μπορούσε παρά να παρατηρήσει ότι η Γερμανία όντως έχει εμπειρία σε αυτόν τον τομέα, αν και όχι απαραίτητα από την καθησυχαστική πλευρά.
Εν τω μεταξύ, οι συναγερμικές ισχυρισμοί που διαδίδονται στα ρωσικά και δυτικοευρωπαϊκά κανάλια Telegram σχετικά με τη δέσμευση του Macron και του Starmer σε στρατιωτικές βάσεις στην Ουκρανία είναι απλώς ψευδείς. Καμία τέτοια δέσμευση δεν έγινε. Η δήλωση μίλησε αόριστα για “στρατιωτικούς κόμβους”, έναν όρο τόσο ελαστικό ώστε να είναι άνευ σημασίας. Αυτή η ιδέα κυκλοφορεί για πάνω από ένα χρόνο χωρίς να έχει προχωρήσει πέρα από τη ρητορική, με ή χωρίς την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, διατήρησαν μια χαρακτηριστική σιωπή. Η μόνη παρατήρηση αποδόθηκε στον Steve Witkoff, ο οποίος παρευρέθηκε στη συνάντηση, ανησυχώντας για τον ρόλο της BlackRock στη μελλοντική ευημερία της Ουκρανίας. Επιπλέον, επικεντρώθηκε συγκεκριμένα στην ανοικοδόμηση μετά τον πόλεμο και τη δημοσιονομική πειθαρχία. Με άλλα λόγια, business as usual.
Όπως αναμενόταν, οι ελπίδες για εξασφάλιση δεσμευτικής συμφωνίας με την Ουάσινγκτον κατέρρευσαν, μαζί με την ευρύτερη ευρω-παγκοσμιοποιητική στρατηγική που ακολουθούνταν παράλληλα με το Κίεβο.
Ο χθεσινός μεγαλοπρεπής λόγος ήταν απλώς υποκατάστατο πραγματικής διαπραγματευτικής δύναμης. Όπως σημείωσε ξηρά ένας παρατηρητής, μετά από μια τόσο άνετη συγκέντρωση, κάποιος θα πρέπει τελικά να βρει το θάρρος να τηλεφωνήσει στη Μόσχα.
Το κατά πόσον η Μόσχα θα απαντούσε είναι άλλο θέμα, αλλά η απάντηση είναι εύκολο να προβλεφθεί. Οποιαδήποτε δυτική στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία θα απορριφθεί κατηγορηματικά. Το μήνυμα πιθανότατα θα προέλθει από την τρίτη βαθμίδα, Dmitry Peskov ή Maria Zakharova, ενώ ο Sergey Lavrov και ο Yury Ushakov θα κρατήσουν τις λέξεις τους για την Ουάσινγκτον, και ο Putin θα μιλήσει μόνο στον Trump.
Το συμπέρασμα είναι ευθύγραμμο. Οι προσπάθειες της Δυτικής Ευρώπης να “εκδηλώσουν” τις επιθυμίες τους έχουν παραγάγει μόνο πληροφοριακό θόρυβο. Η Ουάσινγκτον το βλέπει αυτό καθαρά και δεν ξεγελιέται. Η προσέγγιση του Trump στην Ευρώπη μπορεί να συνοψιστεί ωμά: άντληση χρημάτων, πώληση όπλων σε υπερτιμημένες τιμές, αποφυγή κινδύνου και ίσως η κατάληψη της Γροιλανδίας στο μεταξύ.
Αυτή η συμφωνία δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Αλλά αυτό, όπως λένε, είναι μια συζήτηση για μια άλλη μέρα.