Ο Bill Callahan, γνωστός για τη μακρόχρονη πορεία του στη μουσική βιομηχανία, μοιράζεται πολύτιμες σκέψεις σε μια πρόσφατη συνέντευξη, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τα τραγούδια του, όπως το “Watch Me Get Married” και “Our Anniversary”, μέχρι τις επιρροές και τις φιλοσοφίες που διαμορφώνουν την καλλιτεχνική του ταυτότητα.
Όσον αφορά τη σύνθεση, ο Callahan παραδέχεται ότι η πρόβλεψη του πώς το κοινό θα ενσωματώσει τα τραγούδια του στη ζωή του είναι σχεδόν αδύνατη. “Δεν το σκέφτομαι πολύ”, δηλώνει, “γιατί υπάρχουν 100.000 μέρη όπου θα ζήσει.” Αν και θεωρεί έκπληξη το “Our Anniversary” να χρησιμοποιείται ως τραγούδι γάμου, αναγνωρίζει μια ρεαλιστική διάσταση σε αυτή την επιλογή.
Αναφερόμενος σε μια υποθετική συνεργασία στο στούντιο, ο Callahan εκφράζει θαυμασμό για τους Lee “Scratch” Perry και King Tubby. Τονίζει τον “μοναδικό ενθουσιασμό” του Perry και την “μινιμαλιστική προσέγγιση” του Tubby, την οποία θεωρεί “επενδύοντας τόση δύναμη στα λιγότερα δυνατά στοιχεία”. Αν και η προηγούμενη δουλειά του, “Have Fun With God”, ακολούθησε παραδοσιακές dub τεχνικές, εκφράζει ενδιαφέρον για τη δημιουργία ενός “chopped and screwed” δίσκου στο μέλλον.
Οι παιδικές του αναμνήσεις από το Knaresborough της Βόρειας Yorkshire, όπου έζησε μεταξύ των ηλικιών επτά και δώδεκα ετών, είναι γεμάτες με εξερευνήσεις σε απαγορευμένες εκτάσεις, μηλιές και περιπέτειες δίπλα στο ποτάμι. Η μετάβαση από το Maryland στην Αγγλία της δεκαετίας του ’70 περιέγραψε ως μια μεγάλη πολιτισμική πρόκληση, όπου ως Αμερικανός αισθανόταν σαν “από άλλον πλανήτη”, αναφερόμενος σε δημοφιλή αμερικανικά θεάματα και τη σκληρότητα της εποχής, που θύμιζε ταινίες όπως το “Kes” και το “A Clockwork Orange”.
Σχετικά με την υποστήριξη των μουσικών, ο Callahan τονίζει την αγορά εμπορευμάτων και δίσκων. Για το θέμα του Spotify, αναφέρει ότι οι ανεξάρτητες δισκογραφικές, όπως η Drag City, όπου εργάζεται εδώ και πάνω από 30 χρόνια, αναγκάστηκαν να ενταχθούν στις υπηρεσίες streaming, κάτι που παρομοιάζει με “μαφιόζικες τεχνικές” και “συνεργασία υπό εξαναγκασμό”, παραλληλίζοντας την εμπειρία με την ατμόσφαιρα της σειράς “The Sopranos”.
Η μακροχρόνια συνεργασία του με την Drag City χαρακτηρίζεται από αμοιβαία ανάπτυξη και κατανόηση. “Πιστεύω ότι μεγαλώσαμε μαζί”, δηλώνει, αναφερόμενος στην αίσθηση πλήρους ελέγχου που του προσφέρει η δισκογραφική, γεγονός που τον κάνει να μην επιθυμεί να συνεργαστεί με άλλη.
Ως αγαπημένοι του στιχουργοί αναφέρει τον Randy Newman, θαυμάζοντας την ικανότητά του να ενσωματώνει χιούμορ με κοινωνική κριτική, και τον Stephen Malkmus των Pavement, εκτιμώντας τα “λεκτικά ακροβατικά” του.
Ο Callahan απορρίπτει τον όρο “τεχνίτης” για την προσέγγισή του στη μουσική, προτιμώντας την εικόνα του “μεθυσμένου καθηγητή”, όπου η σύμπτωση, το τυχαίο και τα λάθη παίζουν καθοριστικό ρόλο. “Είμαι περισσότερο ένας δέκτης”, λέει, “και προσπαθώ η λήψη να είναι ακριβής.”
Η πρακτική του διαλογισμού, η άσκηση και η κοινωνικοποίηση είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, απαραίτητες για τη διατήρηση της ροής και την αποφυγή “μπλοκαρίσματος”. Ο διαλογισμός ξεκίνησε μετά τη μετακόμισή του στο Austin γύρω στο 2004, ως μέρος μιας προσωπικής του επανεφεύρεσης.
Επιπλέον, ο Callahan εκφράζει την έντονη αντίθεσή του στην αδειοδότηση της φωνής του για παραγωγή τραγουδιών μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Θεωρεί ότι η AI υποτιμά την αξία της ανθρώπινης δημιουργικότητας και πειραματισμού, υποστηρίζοντας ότι η πραγματική αξία βρίσκεται στην ανθρώπινη προσπάθεια, την εξέλιξη και την πιθανότητα αποτυχίας.
Τέλος, ο Callahan μιλά για τη δύναμη των ονείρων, όπου έχει “ακούσει τις πιο ουράνιες μελωδίες” και “φανταστικές γραμμές” που όμως χάνονται κατά την αφύπνιση. Πιστεύει στη στενή σχέση ονείρων και μουσικής, χαρακτηρίζοντάς τα ως “πράγματα πνευματικά” που έχουν έντονη επίδραση.
Το νέο του άλμπουμ, “My Days of 58”, κυκλοφορεί στις 27 Φεβρουαρίου μέσω της Drag City.
