Πριν από μερικά χρόνια, ένας άγνωστος έκλεψε την ταυτότητα του Sébastien Tellier. Ο απατεώνας, φορώντας τα χαρακτηριστικά γυαλιά ηλίου και την γενειάδα του μουσικού, παρίστανε τον Γάλλο σε διάφορα πάρτι, άρπαζε δωρεάν ρούχα από την Chanel (ο Tellier ήταν πρέσβης της μάρκας) και είχε συναντήσεις με στελέχη από κινηματογραφικά στούντιο του Hollywood (ο Tellier έχει ασχοληθεί με μουσική για soundtracks). «Έκανε επίσης πολλές ουσίες, όπως κεταμίνη, μπροστά σε πολλούς ανθρώπους», συνεχίζει ο Tellier με απόλυτη αταραξία από το σπίτι του στο Παρίσι, με τα γυαλιά ηλίου και τη γενειάδα του στη θέση τους. Το περιστατικό έγινε αντιληπτό όταν μια μπερδεμένη γυναίκα επικοινώνησε μαζί του για να του πει ότι γιόρταζε με τον «Sébastien Tellier» στη Γαλλία, για να δει στη συνέχεια στο Instagram ότι ο πραγματικός Tellier έδινε συναυλία στο Βέλγιο.

Αυτή η εμπειρία μετατράπηκε σε χρυσό της ποπ μέσω του «Copycat», ενός λαμπερού synthpop κομματιού από το επερχόμενο όγδοο άλμπουμ του, «Kiss the Beast». «Το όνομά μου το κλέβεις / Καπέλο και επιτυχία», τραγουδάει ο Tellier στο ρεφρέν του κομματιού, πάνω από μια στιβαρή γραμμή μπάσου, disco έγχορδα και synths που σκάνε και σπινθηροβολούν σαν πυροτεχνήματα. Είναι τυπικό Tellier, να αναμειγνύει το σοβαρό – τα πράγματα έγιναν τόσο άσχημα με τον απατεώνα που ο Tellier αναγκάστηκε για λίγο να δείξει το διαβατήριό του στις πύλες του σχολείου για να παραλάβει τα δύο μικρά του παιδιά – με το παιχνιδιάρικο, αφελές.

Είναι ένα χαρακτηριστικό που έχει υιοθετήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, είτε συνδυάζοντας το μεγαλειώδες, υποβοηθούμενο από τον Tony Allen ονειρικό «La Ritournelle», ένα «pop classic» σύμφωνα με τον φίλο του Nicolas Godin των Air, με ένα τραγούδι που ονομάζεται «Ketchup vs Genocide» στο «Politics» του 2004· είτε, τέσσερα χρόνια αργότερα, εκτελώντας το κομψό του single «Divine», μια μίξη Beach Boys-meets-electropop, σε συν-παραγωγή με τον θρύλο των Daft Punk, Guy-Manuel de Homem-Christo, στη Eurovision. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάποιον άλλο που συνδέεται με την εξαιρετικά cool σκηνή του French touch να πλησιάζει τον παρεξηγημένο διαγωνισμό τραγουδιού, πόσο μάλλον να φτάνει στη σκηνή του με ένα μικρό καρότσι του γκολφ.

«Δεν θέλω να είμαι ο σκλάβος του καλού γούστου», λέει, καθώς ένας καπνός τσιγάρου σχηματίζει ένα φωτοστέφανο γύρω του, ενώ κρατάει το τηλέφωνο κάτω από το πηγούνι του.

«Το να είμαι απλώς Eurovision, είναι εφιάλτης», συνεχίζει. «Αλλά το να είμαι απλώς [πολυτελές παριζιάνικο ξενοδοχείο] Plaza Athénée, είναι επίσης εφιάλτης. Μερικές φορές είναι υπέροχο να τρως απλώς ένα burger.»

Ο τίτλος και το artwork του «Kiss the Beast», το τελευταίο τραβηγμένο από τον καταξιωμένο Γάλλο φωτογράφο μόδας Jean-Baptiste Mondino, μπορεί να εξερευνούν το «παράδοξο και τη βαθιά δυαδικότητα» του Tellier, αλλά μουσικά περιλαμβάνει επίσης κωμικά κομμάτια με πρόβατα που βέλαζουν (στο «Mouton»), ενώ η lounge jazz του «Loup» (ή «λύκος») διακόπτεται συνεχώς από εκρήξεις ξέφρενων ηλεκτρονικών ξεσπασμάτων. Πρόκειται για την ισορροπία, πιστεύει ο Tellier: «Ξέρεις, είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις άνετα με όλες τις πτυχές της ζωής.»

Ο Tellier έκλεισε τα 50 πέρυσι, μια κομβική ηλικία που φάνηκε να ξεκλειδώνει κάτι μέσα του. Συνειδητοποιώντας ότι «ο υπόλοιπος δρόμος μέχρι τον θάνατο δεν είναι πολύς», ήθελε αυτό το άλμπουμ να φτάσει σε ένα ευρύτερο κοινό. Γι’ αυτό το «Kiss the Beast» περιλαμβάνει συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Nile Rodgers και ο Kid Cudi, καθώς και παραγωγή από τον Oscar Holter, τον συνεργάτη του Max Martin, του οποίου το εντυπωσιακό pop βιογραφικό περιλαμβάνει το «Blinding Lights» του The Weeknd. Η παρουσία του Holter μοιάζει με μια ενδιαφέρουσα mainstream κίνηση για έναν καλλιτέχνη που φαινόταν να βολεύεται στην περιφέρεια της pop, του προτείνω στον Tellier.

«Είναι δύσκολο να εξηγηθεί, αλλά κατά κάποιον τρόπο θέλω να σεβαστώ την ηλικία μου», λέει. «Το αγαπημένο μου άλμπουμ όταν ήμουν 20 ήταν το ‘Rock Bottom’ του Robert Wyatt. Ξέρεις, αυτό το είδος ‘Είμαι τρελός, νιώθω άσχημα, μισώ τον κόσμο’.» Ρουφάει βαθιά το δεύτερο τσιγάρο του μέχρι εκείνη τη στιγμή. «Αλλά σιγά σιγά, στα 50 μου, τώρα μου αρέσει πολύ να ακούω Lionel Richie ή Barbra Streisand.»

Η πρώιμη αγάπη του Tellier για τον Wyatt αντανακλούσε τη νοοτροπία του μεγαλώνοντας στην «σκληρή» περιοχή Cergy-Pontoise, βορειοδυτικά του Παρισιού. «Φοβόμουν να βλέπω κακοποιούς. Φοβόμουν στο λεωφορείο. Φοβόμουν στο σταθμό του τρένου και όλη αυτή την βλακεία», λέει, σηκώνοντας και περπατώντας μέσα στο σπίτι του. Μια νεόδμητη πόλη, η Cergy-Pontoise προσέφερε μόνο μια ζωή από σκυρόδεμα. «Λοιπόν, καμία κουλτούρα, καμία ψυχή. Ήμουν πολύ λυπημένος. Αν είσαι στην πόλη αλλά κοντά στη θάλασσα, για παράδειγμα, μπορείς να ονειρεύεσαι με τη θάλασσα. Αλλά σε αυτή τη νέα πόλη, στα περίχωρα του Παρισιού, δεν υπήρχαν βουνά, ούτε όμορφο ποτάμι, ούτε ωκεανός, τίποτα τέτοιο.»

Λέει ότι ένιωθε σαν μόνο αυτός και ο πατέρας του να άκουγαν μουσική, απομονώνοντάς τον σαν ένα παράξενο μικρό «νησί πολιτισμού». Αφού μετακόμισε, στο πρώτο του «άθλιο» διαμέρισμα στο Παρίσι, άρχισε να δημιουργεί τη δική του μουσική σε ένα τετρακάναλο κασετόφωνο. Επίσης, έπινε πολύ. «Είχα μια πολύ άγρια ζωή», λέει. «Πήγαινα πολύ σε πάρτι και δεν φρόντιζα καθόλου τον εαυτό μου.» Μια νύχτα, όλα άλλαξαν αφού είδε στο TV το μουσικό βίντεο του «Kelly Watch the Stars» των Air. «Ένιωσα μια σύνδεση μεταξύ εμένα και της μουσικής τους», εξηγεί. «Σαν ποπ, ηλεκτρονικό, και ταυτόχρονα διεθνές, αλλά γαλλικό.»

Παρατηρώντας ότι το όνομα της τότε δισκογραφικής των Air, Source, εμφανιζόταν στην οθόνη, λίγες μέρες μετά ο Tellier πήγε την κασέτα του στα γραφεία τους. Μετά από μια σύντομη συνάντηση, το σκοτεινό ορχηστρικό του κομμάτι «Fantino» προστέθηκε σε μια συλλογή που κυκλοφόρησε η εταιρεία, δίπλα στους Phoenix και διάφορους άλλους «cool Γάλλους τύπους». Λίγο αργότερα, οι Air ξεκίνησαν τη δική τους δισκογραφική, την Record Makers, και υπέγραψαν τον Tellier. Επίσης, τους υποστήριξε στην περιοδεία τους το 2001. «Παίξαμε σχεδόν 2.200 φορές», λέει, ακόμα με δέος. «Αυτό το κομμάτι της ζωής μου ήταν πολύ σημαντικό, γιατί μαζί τους ανακάλυψα τον κόσμο και μαζί τους δραπέτευσα από τον παλιό, θλιβερό μου κόσμο.»

Σε μια καριέρα που τώρα εκτείνεται σε ένα τέταρτο του αιώνα, δεν κοίταξε ποτέ πίσω, διασχίζοντας παιχνιδιάρικα τα είδη και εξερευνώντας έννοιες. Είναι πρόθυμος να διευκρινίσει το τελευταίο. «Όχι ‘Είναι μια ιδέα, ω, θα είναι βαρετό’», χαμογελάει. «Όχι, όχι, όχι. Για μένα, είναι πολύ σημαντικό να προσφέρω λίγη λάμψη στις ιδέες μου, γιατί μόνο η ιδέα, είναι πολύ βαρετή! Εννοώ, η εννοιολογική ταινία, το εννοιολογικό οτιδήποτε, είναι βαρετό!» Στο «My God Is Blue» του 2012, για παράδειγμα, εναρμονίστηκε με τη θρησκεία ντυμένος σαν αρχηγός λατρείας, ενώ το «Domesticated» του 2020 – του οποίου τον τίτλο πρότεινε η φίλη του, η σκηνοθέτις Sofia Coppola – γιόρταζε τη ζωή του με τη σύζυγό του, Amandine Martinon de La Richardière, και τα παιδιά του μέσω του πρίσματος τραγουδιών όπως το υπνωτικό sci-fi έπος «Domestic Tasks».

Η μεγαλύτερη WTF στιγμή του παραμένει, ωστόσο, εκείνη η εμφάνιση στη Eurovision. Όχι ότι ο Tellier νιώθει ντροπή. Ήξερε ότι δεν θα κέρδιζε (τερμάτισε 19ος) και το έκανε μόνο επειδή «πολλοί άνθρωποι παρακολουθούν την τηλεοπτική εκπομπή». Αντιθέτως, ήθελε η εμφάνισή του να είναι πιο περίεργη· το αρχικό του σχέδιο ήταν να οδηγήσει το καρότσι του γκολφ κατευθείαν από τη σκηνή.

«Είχα την ευκαιρία να δημιουργήσω κάτι τεράστιο, σαν ατύχημα στη Eurovision. Σκέφτηκα: ‘Θα γίνω τόσο διάσημος με αυτή τη συντριβή που θα είναι υπέροχο μπροστά σε εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπους.’» Όπως ήταν αναμενόμενο, κρίθηκε πολύ επικίνδυνο από τους παραγωγούς του σόου. Αντ’ αυτού, έφτασε με το καρότσι του γκολφ μεταφέροντας μια φουσκωτή υδρόγειο γεμάτη ήλιο, την οποία εισέπνευσε αμέσως. «Αλλά κανείς δεν το πρόσεξε· δεν ήταν αρκετά οπτικό», λέει. «Κανείς δεν το είδε. Κανείς δεν μίλησε γι’ αυτό.»

Είναι αυτή η απόσταση μεταξύ ιδέας και εκτέλεσης, καλλιτέχνη και κοινού, που ο Tellier δεν ανέχεται. Τον ρωτώ αν συμφωνεί με την εκτίμηση του Godin για το «La Ritournelle», ένα τραγούδι που έχει συνοδεύσει τα πάντα, από αθλητικά μοντάζ μέχρι διαφήμιση της L’Oréal, μέχρι ένα επεισόδιο του «Come Dine With Me» – και, με 63 εκατομμύρια αναπαραγωγές μόνο στο Spotify, το μεγαλύτερο hit του μέχρι τώρα. «Ναι, [είναι ένα κλασικό] κατά κάποιον τρόπο, επειδή είναι ένα σημαντικό τραγούδι για πολλούς ανθρώπους», λέει, αλλάζοντας στιγμιαία τη νικοτίνη με την καφεΐνη. «Παίζουν αυτό το τραγούδι σε γάμους, ή σε κηδείες. Ξέρεις, για σημαντικές στιγμές της ζωής. Έτσι, έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κοινού.»

Η δημιουργία μιας γέφυρας μαζί τους είναι αυτό που πάντα προσπαθούσε να κάνει. Μόνο που τώρα γίνεται μέσω μεγάλων pop τραγουδιών για απατεώνες, λύκους και πρόβατα.