Με αφορμή την 40η επέτειό του, το Labyrinth επανέρχεται, αναδεικνυόμενο ως μία από τις πιο εκκεντρικές και γοητευτικές οικογενειακές ταινίες που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Η φανταστική περιπέτεια του Jim Henson συνδυάζει ανθρώπινους ηθοποιούς, αναμφισβήτητα Hensonian μαριονετο-πλάσματα, και έναν αυθεντικό θρύλο που ξεπερνά κάθε κατηγορία: τον David Bowie.
Ο David Bowie, ως Jareth, ο βασιλιάς των καλικαντζάρων με το αιχμηρό χτένισμα, δεσπόζει ανάμεσα στις μικροσκοπικές φιγούρες, σαν να ήταν καλεσμένος στο The Muppet Show. Ο ρόλος αυτός, παρά την ιδιορρυθμία του, αποδίδεται με απόλυτη αφοσίωση και χιούμορ.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί επίσης η αθώα έφηβη Jennifer Connelly ως Sarah, ένα κορίτσι που εξοργίζεται όταν αναγκάζεται να προσέχει τον νεογέννητο ετεροθαλή αδελφό της Toby, ενώ οι γονείς της λείπουν. Σε μια στιγμή μοναξιάς και πείσματος, επηρεασμένη από ένα παραμύθι με τίτλο The Labyrinth, και ίσως ανίκανη να επεξεργαστεί τους ψυχολογικούς λόγους της δυσαρέσκειάς της προς τον μικρό Toby, η Sarah κάνει μια κακόβουλη ευχή να μακριά τους καλικάντζαρους να πάρουν το βρέφος. Εκείνοι ανταποκρίνονται, αφήνοντας τη Sarah αντιμέτωπη με μια τρομακτική αποστολή: πρέπει να διασχίσει τον λαβύρινθο που περιβάλλει το κάστρο του Jareth και να αποσπάσει το άτυχο παιδί από την τρομερή του αρπαγή.
Το Labyrinth φέρει εμφανείς επιρροές από τον Lewis Carroll, με την Sarah να βιώνει συναντήσεις τύπου Alice με αυτάρεσκα και φλύαρα πλάσματα που της θέτουν γλωσσοδέτες και αινιγματικές απαιτήσεις, ενώ πέφτει αβαρής μέσα σε τρύπες. Η ταινία αντλεί επίσης στοιχεία από το Where the Wild Things Are του Maurice Sendak, ένα βιβλίο που διακρίνεται σε μια πρώιμη σκηνή, και ο Sendak αναφέρεται ρητά στους τίτλους. Υπάρχει μια εκπληκτική παραισθησιογόνος ακολουθία στο τέλος, όπου η Sarah αντιμετωπίζει άμεσα τον Jareth, εμπνευσμένη από τον MC Escher. Ωστόσο, παρακολουθώντας την ξανά, μπορούμε ίσως να δούμε πώς το Labyrinth θα μπορούσε να έχει υποσυνείδητα επηρεάσει κάποιον άλλο, έναν συγγραφέα που είχε συγκρατήσει αμυδρά κάποιες λεπτομέρειες: μαζί με τους καλικάντζαρους, πετούν μυστηριωδώς κουκουβάγιες, και ένας συγκεκριμένος καλικάντζαρος ονόματι Hoggle, παρεξηγείται ως “Hogwart”.
Πρόκειται για μια ταινία της αναλογικής εποχής, με αναλογική αφήγηση και διάλογο. Δεν χαρακτηρίζεται από την ίδια υπερκινητική, εστιασμένη ενέργεια που έχουν οι σύγχρονες ταινίες της Pixar/Disney. Η δράση συχνά ελίσσεται και αργοπορεί, ενώ οι διάλογοι, γραμμένοι από τον Terry Jones, διαθέτουν ένα χαλαρά δομημένο, αλλά συχνά πολύ αστείο χιούμορ. Ένα χρόνο αργότερα, ο Rob Reiner θα μας χάριζε το The Princess Bride, μια ταινία συγκρίσιμη κατά κάποιον τρόπο. Όμως, το Labyrinth είναι ένα έργο απόλυτης, μοναδικής ιδιορρυθμίας και διασκέδασης.
Το Labyrinth προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 9 Ιανουαρίου και στην Αυστραλία από τις 22 Ιανουαρίου.
