Η πρώτη σεζόν του “Beast Games“, του φιλόδοξου ριάλιτι παιχνιδιού με μεγάλα χρηματικά έπαθλα, το οποίο δημιουργήθηκε και παρουσιάζεται από τον δημοφιλή προσωπικότητα του διαδικτύου Jimmy Donaldson, γνωστό ως MrBeast, πυροδότησε δικαστικές διαμάχες. Πέντε ανώνυμοι συμμετέχοντες προσέφυγαν κατά των εταιρειών παραγωγής της σειράς, καθώς και του ίδιου του Donaldson, ισχυριζόμενοι ότι τους κρατούσαν “υποσιτισμένους και υπερβολικά κουρασμένους”, και κάνοντας λόγο για ανασφαλές περιβάλλον στα γυρίσματα της σειράς, η οποία περιγράφεται ως ένας συνδυασμός “Gladiators” και “Squid Game”. Παρόλο που οι ισχυρισμοί αυτοί διαψεύδονται κατηγορηματικά από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, οι συμμετέχοντες υποστήριξαν ότι είχαν “ξεδιάντροπα εκμεταλλευτεί” για χάρη της διασκέδασης. Αυτό, ωστόσο, δεν εμπόδισε την επιτυχία του “Beast Games”, το οποίο εξελίχθηκε στην πιο δημοφιλή μη-σεναριακή σειρά του Amazon, προσελκύοντας 50 εκατομμύρια θεατές τον μήνα μετά την πρεμιέρα του.
Ενώ κάποιος μπορεί να προσεγγίσει το “Beast Games” με την αίσθηση ότι πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη, εμπορική προσπάθεια, όπου το μεγάλο έπαθλο των 5 εκατομμυρίων δολαρίων – “κληρονομικός πλούτος!!!!”, όπως αναφέρει ο Donaldson – επισκιάζει πιθανά ηθικά ζητήματα, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το πιθανότερο είναι ότι οι ηθικές ανησυχίες θα αποτελέσουν το λιγότερο απασχόλημα των θεατών. Σε αυτή τη δεύτερη σεζόν, το “Beast Games” είναι, περισσότερο από ποτέ, μια ανούσια τηλεόραση, χωρίς ατμόσφαιρα, με στιγμές “Squiddy” σκληρότητας, αλλά και με έντονες επιρροές από το “Love Island”. Καθώς οι διαγωνιζόμενοι μένουν ξύπνιοι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες χτίζοντας απίθανα ψηλούς πύργους από αφρώδη μπλοκ ή παίζοντας περίπλοκα παιχνίδια ντότζμπολ, ζευγαρώνουν, χωρίζουν και μάλιστα προσπαθούν να εκδικηθούν για τους πεσόντες συμπαίκτες τους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Luisitin, ο οποίος αγωνίζεται για να υπερασπιστεί την τιμή της συζύγου του από την πρώτη σεζόν, κακολογώντας τον πρώην αντίπαλό της, Karim, σε όποιον θέλει να ακούσει (“αυτός και ο αδερφός του έκαναν gaslighting στη γυναίκα μου στην τηλεόραση!”). Ακούγονται δηλώσεις όπως “πρόσεχε ποιον εμπιστεύεσαι!” και “είναι ο backpack boy… η κοπέλα του τον κουβαλάει μέχρι τον τερματισμό”. Αυτοί οι τύποι ίντριγκας δεν θα τους βρεις στο “Ninja Warrior”, αυτό είναι σίγουρο.
Όπως είναι αναμενόμενο, οι συμμετέχοντες θυσιάζονται για τις προσωπικές τους τραγωδίες. Μέσα σε λίγα λεπτά, μαθαίνουμε ότι ένας συμμετέχων επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τα χρήματα του επάθλου για τη θεραπεία ενός συγγενή του από καρκίνο. Αργότερα, ακούμε ανθρώπους που θέλουν μια καλύτερη ζωή για τις οικογένειές τους, ή που αναζητούν κονδύλια για τη θεραπεία σπάνιων ασθενειών. Ωστόσο, το “Beast Games” δεν προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση, ούτε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σειρά του είδους, ούτε καν από τις προσπάθειες του ίδιου του Donaldson στο διαδίκτυο για να βοηθήσει ακρωτηριασμένους να περπατήσουν ξανά, ή να θεραπεύσει την τύφλωση 1.000 ατόμων. Παραδόξως, όμως, διατρέχεται από μια αμηχανία που μου θυμίζει αμέσως τα εφηβικά μου χρόνια. Δύο παίκτες, ο Jim και η Monika, γίνονται αμέσως ζευγάρι (“θα το κάνουμε επίσημο;!”), ενώ ο Luisitin βάζει ως αποστολή του να απομακρύνει έναν άλλο παίκτη από το παιχνίδι όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ζητώντας από τους άλλους να τον αγνοήσουν κατά τη διάρκεια μιας πρόκλησης που ονομάζεται “Bluff”, όπου οι παίκτες πρέπει να μαντέψουν τι χρώμα δίσκο έχουν κολλημένο στην πλάτη τους. Αρχικά, νόμιζα ότι το “Beast City”, ο καλά φωτισμένος χώρος όπου ζουν και ανταγωνίζονται οι 200 συμμετέχοντες, ήταν λίγο σαν φυλακή, αν και οι φυλακές είχαν δικές τους 24ωρες καφετέριες Starbucks. Σιγά σιγά, συνειδητοποιώ ότι μοιάζει περισσότερο με λύκειο.
Αυτή τη σεζόν, ο MrBeast και οι φίλοι του χώρισαν τους συμμετέχοντες σε δύο ομάδες, την “Ισχυρή” και την “Έξυπνη”, παίζοντας για άλλη μια φορά με μια εφηβική αντίληψη του κόσμου. Ίσως όχι και τόσο περίεργα, καθώς οι προκλήσεις γίνονται πιο σωματικές, περισσότεροι από την “έξυπνη” ομάδα (μεταξύ των οποίων η Trina, η οποία – όπως μας λένε – έχει το ίδιο IQ με τον Αϊνστάιν) αρχίζουν να αποτυγχάνουν. Το τι ακριβώς υποτίθεται ότι αποδεικνύει αυτή η διαίρεση, κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά (άτομα που αυτο-επιλέγονται ως “ισχυρά” είναι καλύτερα σε αθλητικές προκλήσεις;!), αν και στο “Beast City” ο στόχος μπορεί να είναι απλώς η διαίρεση και η κατάκτηση. Προσφέρονται στους παίκτες χρηματικά δωροδοκίες για να εγκαταλείψουν το παιχνίδι, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι μπορεί επίσης να έχουν ως αποτέλεσμα την αποβολή άλλων ατόμων.
Ο MrBeast προσελκύει μεγάλη προσοχή για τις αμφιλεγόμενες διαδικτυακές του ενέργειες: πρόκειται για έναν άνθρωπο που έκανε όνομα κάνοντας πράγματα όπως το να κλείνει ανθρώπους σε απομόνωση για 100 ημέρες. Με αυτή την έννοια, το “Beast Games” δεν είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο. Είναι, ωστόσο, εξαιρετικά παιδαριώδες. Εκτός από ένα αμήχανο χαμόγελο, ο Donaldson φοράει ένα σακάκι πάνω από ένα φούτερ καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, κάτι που είναι βαθιά αντιαισθητικό και αποτελεί επίσης μεταφορά για τον διαγωνισμό του. Όσο και αν ελπίζει να βελτιώσει την εικόνα του, το “Beast Games” μοιάζει με την τηλεοπτική εκδοχή του θλιβερού χριστουγεννιάτικου λούνα παρκ, όπου ένα άρρωστο άλογο του βάζουν κέρατα ελαφιού και του λένε να ζωντανέψει. Είναι αρκετά σκληρό, σίγουρα, αλλά είναι και απίστευτα βαρετό – και ίσως αυτό να είναι χειρότερο.
Το “Beast Games” προβάλλεται τώρα στο Prime Video.
