Μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα και μουσική τελειότητα πραγματοποιήθηκε στο Barbican, τιμώντας τη μνήμη του Alfred Brendel, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο. Στην εκδήλωση, που θα σηματοδοτούσε τα 95α του γενέθλια, παρουσιάστηκαν έργα που αντικατόπτριζαν τις μουσικές προτιμήσεις και τις αντιθέσεις του αείμνηστου καλλιτέχνη. Η ορχήστρα, αποτελούμενη από συναδέλφους, προστατευόμενους και φίλους του Brendel, υπό τη διεύθυνση του Simon Rattle, απέδωσε με ενθουσιασμό και ευαισθησία ένα πρόγραμμα που κινήθηκε στον κλασικό ρεπερτόριο, ξεκινώντας με το “Representation of Chaos” από την “Δημιουργία” του Haydn.
Τα έσοδα της συναυλίας διατέθηκαν στο Alfred Brendel Young Musician’s Trust, το οποίο παρέχει στους νέους μουσικούς πρόσβαση σε επαγγελματικού επιπέδου πιάνα. Η απουσία εκτενών ομιλιών δημιούργησε μια ατμόσφαιρα λιγότερο επιτηδευμένη, επιτρέποντας στη μουσική να μιλήσει από μόνη της. Η παρουσία πολλών πιανιστών που θεωρούσαν τον Brendel μέντορά τους, όπως η Imogen Cooper, ο Tim Horton, ο Till Fellner και ο Paul Lewis, προσέθεσε ένα ιδιαίτερο βάθος στην εκδήλωση.
Στη διάρκεια της βραδιάς, υπήρξαν και στιγμές απρόσμενου χιούμορ, όπως το “σόου” με τα πιάνα και τα σκαμπό, καθώς και η στιγμιαία αβεβαιότητα για το αν το χειροκρότημα αφορούσε την άφιξη του András Schiff στη σκηνή ή την επιστροφή του page-turner στην θέση του. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η ερμηνεία του “Ch’io scordi di te” του Mozart, η ντουέτα του Tim Horton με τον Adrian Brendel στο Liszt’s Elégie No 2, και η συνεργασία των Fellner και Lewis στο Schubert’s A minor Allegro, D947.
Η εκδήλωση έκλεισε με τον συγκλονιστικό τρίτο κοντσέρτο για πιάνο του Beethoven, σε μια ερμηνεία του Lewis γεμάτη βαρύτητα και πειστικότητα. Ωστόσο, για πολλούς, η κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν το αργό μέρος από το Quintet σε C major του Schubert, ερμηνευμένο από το Takács Quartet και τον Adrian Brendel. Ένα κομμάτι που, μέσω της αίσθησης της απουσίας της μελωδίας, μιλάει για την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη και την υπέρβαση.
