Στον κόσμο του κινηματογράφου τρόμου, τα ζόμπι, με την ανθεκτικότητά τους, δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστούν. Ούτε και οι δημιουργοί που προσπαθούν να προσθέσουν τη δική τους πινελιά, πράγμα κατανοητό, δεδομένης της συχνά επαναλαμβανόμενης φόρμουλας. Η ταινία “We Bury the Dead” του Αυστραλού σκηνοθέτη Zak Hilditch, δεν είναι τόσο πρωτότυπη όσο θα μπορούσε να είναι πριν από μια δεκαετία. Η χρήση όρων όπως «στοχαστικό» και «μελαγχολικό» για να περιγράψεις μια ταινία που περιλαμβάνει σκηνές βίαιης δράσης έχει γίνει κλισέ.
Ωστόσο, ο Hilditch καταφέρνει να μην πνίξει την ταινία του σε μια επιφανειακή σοβαρότητα. Πράγματι, πρόκειται για ένα θρίλερ επιβίωσης ζόμπι που πραγματεύεται επίσης τη θλίψη – αλλά είναι, κατά βάση, ένα θρίλερ επιβίωσης ζόμπι, αν και με λιγότερη βία από ό,τι θα περίμενε κανείς. Όσοι περιμένουν άφθονο αίμα, θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν αν περίμεναν κάτι τέτοιο, δεδομένης της ημερομηνίας κυκλοφορίας στις 2 Ιανουαρίου, η οποία συχνά επιφυλάσσεται για τις πιο “ελαφριές” ταινίες τρόμου. Το “We Bury the Dead”, που χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το φεστιβάλ κινηματογράφου της Αδελαΐδας πριν κάνει πρεμιέρα στο SXSW, εστιάζει λιγότερο στον αριθμό των θυμάτων και περισσότερο στον αντίκτυπο που αφήνει σε εκείνους που έχουν χάσει κάποιον, σε αυτή την περίπτωση, ως αποτέλεσμα ενός ατυχήματος από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Σε μια ανατροπή που δεν φαίνεται καθόλου απίθανη, δεδομένης της κατάστασης του στρατού του Trump, ένα καταστροφικό ατύχημα με όπλο μαζικής καταστροφής σκοτώνει περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους στην Τασμανία. Ένας από αυτούς ήταν ο σύζυγος της Ava (Daisy Ridley), ο οποίος ταξίδευε και πλέον έχει πεθάνει. Η Ava έχει πετάξει για να ενταχθεί σε μια ομάδα εθελοντών που βοηθούν στην ανάκτηση σορών, μπαίνοντας στα σπίτια των νεκρών και βοηθώντας στην αναγνώριση και την καταγραφή. Ωστόσο, εκείνη ελπίζει να απομακρυνθεί από την ομάδα και να βρει το σώμα του, το οποίο βρίσκεται σε μια απαγορευμένη περιοχή με φωτιές να μαίνονται ακόμα. Η παρουσία της δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, δεδομένου του πόσοι Αυστραλοί εξακολουθούν να κατηγορούν τους Αμερικανούς (η προφορά της Ridley χρειάζεται χρόνο για να σταθεροποιηθεί), αλλά βρίσκει έναν φίλο στον αψύχιστο παραβάτη κανόνων Clay (Brenton Thwaites), ο οποίος συμφωνεί να την ακολουθήσει σε ανεξερεύνητη περιοχή. Α, και υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: μερικοί από τους νεκρούς έχουν αρχίσει να ξυπνούν…
Δεν είναι σαφές γιατί συμβαίνει αυτό ή γιατί συγκεκριμένα πτώματα αρχίζουν να κινούνται ενώ άλλα παραμένουν ακίνητα, κάτι που μπορεί να εξηγήσει την αξιοσημείωτη έλλειψη φόβου. Τα απέθαντα αντιμετωπίζονται περισσότερο ως περίεργο φαινόμενο, σαν κανείς σε αυτό το σύμπαν να μην έχει δει ποτέ ταινία με ζόμπι, και μόνο όταν συμβαίνει “διέγερση” στα μεταγενέστερα στάδια του μετασχηματισμού, κάποιοι αρχίζουν να τρέχουν και να αρπάζουν κάτι μυτερό. Αντ’ αυτού, η Ava της Ridley επικεντρώνεται περισσότερο στην απερισκεψία αυτού που έχει χάσει, τα μεγάλα της μάτια πάντα έτοιμα για δάκρυα, και αν η εύρεση του σώματος του συζύγου της θα φέρει κάποιο είδος κλεισίματος. Τι θα γινόταν αν είχε ξυπνήσει; Θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο;
Μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών της στο “Star Wars”, ίσως ήταν καλύτερο που η προσπάθεια της Ridley να γίνει “multiplex mainstay” με τον δικό της τρόπο δεν απέδωσε ιδιαίτερα καλά. Απομακρύνθηκε από το καταραμένο YA mess “Chaos Walking” και βρήκε περισσότερη χαρά σε μικρότερες παραγωγές. Ήταν υπέροχα συγκεκριμένη στην απεικόνιση μιας αγχώδους υπαλλήλου γραφείου στην αδιάφορη κωμωδία του Sundance “Sometimes I Think About Dying” και αποτελεσματικά ανήσυχη στο ελάχιστα γνωστό βρετανικό θρίλερ του 2024 “Magpie” (μια ταινία με μια λαμπρά κακόβουλη τελική ανατροπή) και τώρα είναι εξαιρετική και πάλι σε ένα μικρότερο καμβά. Προσδίδει πραγματικό συναισθηματικό βάθος σε μια ελαφρώς υπο-γραμμένη πρωταγωνίστρια, περιηγούμενη σε έναν τρομακτικό κόσμο ενώ επεξεργάζεται μια τρομακτική αλήθεια: ότι ο άνθρωπος στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή της δεν θα επιστρέψει ποτέ. Είναι εξίσου αποτελεσματική στη σωματικότητά της καθώς τα πράγματα χειροτερεύουν, όσο και στην απόδοση του βασανιστικού τρόμου της θλίψης, ένας χαρακτήρας με λίγο διάλογο που βασίζεται στις εντυπωσιακά ελεγχόμενες εκφράσεις του προσώπου της Ridley.
Ο Hilditch, ο οποίος μας έδωσε ένα καλό Netflix horror (“1922”) και ένα αληθινά τρομερό (“Rattlesnake”), είναι πιο σίγουρος με την οπτική γωνία, αποτυπώνοντας την ομορφιά του φυσικού τοπίου με μερικά πραγματικά απίστευτα πλάνα και τεντώνοντας τον προϋπολογισμό του για να κάνει μια μικρή ταινία να φαίνεται συχνά τεράστια, παρά με τον τόνο. Υπάρχουν μερικές αλλαγές που λειτουργούν (υπάρχει μια σκηνή που αφορά έναν θρηνούντα στρατιώτη και έναν ασυνήθιστο χορό που ομαλά περνά από τη θλίψη στην αγωνία), αλλά πολλές που δεν λειτουργούν, ήρεμες στιγμές περισυλλογής που ακολουθούνται από μεγάλες σκηνές “διασκέδασης” με soundtrack “needle drop” ή οικεία μετριότητες δράσης ζόμπι.
Καθώς το ταξίδι της Ava φτάνει στο τέλος του, συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά νέο εδώ όσον αφορά τους περιπατητές νεκρούς και το πώς οι άνθρωποι θα επεξεργάζονταν πραγματικά την ύπαρξή τους (ένα γεγονός που καθίσταται σαφέστερο από ένα απογοητευτικό φινάλε που θέτει ένα ερώτημα που ήδη τέθηκε από το περσινό “28 Years Later”). Αλλά σε ένα είδος που μαστίζεται από έλλειψη προσπάθειας, θα δεχτώ μια σταθερή προσπάθεια. Το “We Bury the Dead” κυκλοφορεί τώρα στους κινηματογράφους στις ΗΠΑ και για ενοικίαση ψηφιακά στο Ηνωμένο Βασίλειο και θα κυκλοφορήσει στις 5 Φεβρουαρίου στην Αυστραλία.
