Η χρονιά 2025 πέρασε, αφήνοντας πίσω της αναμνήσεις, είτε χαρούμενες είτε απογοητευτικές. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να παρασύρεται από την τεχνητή νοημοσύνη και την ψηφιακή τελειότητα, η αλήθεια μπορεί να κρύβεται πίσω από τις οθόνες. Η οικογένεια Diamond, με αφορμή τα video games, κάνει μια αναδρομή στην πιο σημαντική πτυχή κάθε χρονιάς: στα παιχνίδια που αγάπησαν περισσότερο.
Η μεγαλύτερη κόρη, παρά τις δυσκολίες στην εύρεση «αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης» (στην πραγματική ζωή, όχι στο παιχνίδι), μοιράστηκε την προτίμησή της ανάμεσα στα Just Dance 2024, Horizon Zero Dawn και Pikmin. Παράλληλα, στο κινητό της, αναζητούσε το ιδανικό παιχνίδι Cityscapes.
Ο μεσαίος γιος, με απόλυτη αφοσίωση στα παιχνίδια υπολογιστή, αποκάλυψε ότι το Overwatch ήταν η αγαπημένη του ενασχόληση, αρνούμενος πεισματικά να ασχοληθεί με παιχνίδια για κινητά.
Η μικρότερη κόρη, ενώ προετοιμάζεται για τη σχολή θεάτρου, βρήκε καταφύγιο στον κόσμο του Resident Evil Biohazard. Ειδική μνεία έγινε στις επιτυχίες της στο The Sims, όπου κατάφερε να δημιουργήσει μια «ουτοπία με αρκούδες» και υγειονομική περίθαλψη ανώτερη από αυτήν της αδερφής της.
Η σύζυγος, μεθοδικά, συνέχισε την πορεία της στο Crash Bandicoot: It’s About Time, αυξάνοντας την ολοκλήρωσή του από 60% σε 82%. Στον ελεύθερο χρόνο της, επιδιδόταν στο Woodle, ένα παιχνίδι όπου απαιτείται η αφαίρεση πιν.
Εγώ, ο πατέρας, δεν μπορούσα παρά να παρακολουθώ με ένα μίγμα χιούμορ και υπερηφάνειας τον 21χρονο γιο μου να συνεχίζει να απολαμβάνει το Minecraft. Για εμένα, αυτή η αφοσίωση στην «παιδική» αυτή ενασχόληση αποτελεί μια ελαστική, σκωπτική προσέγγιση στη «σκωτική» πατρική σχέση, με σκοπό την «σκλήρυνση» του για παιχνίδια «για μεγάλους».
Η πιο εντυπωσιακή gaming στιγμή για την οικογένεια το 2025 ανήκει αναμφίβολα στην μεγαλύτερη κόρη, με την απόδοσή της στο Just Dance 2024, μια «μηχανή» που ξεπερνά ακόμη και τις δικές μου νιάτες στο Dancing Stage MegaMix.
Όσον αφορά εμένα, το Marvel Snap κατέκτησε τις περισσότερες ώρες μου, με την έξυπνη σχεδίαση καρτών και τις ποικίλες παραλλαγές του. Ωστόσο, η αγάπη αυτή μετατράπηκε σε αποστροφή, καθώς συνειδητοποίησα τον εκβιασμό για μικροσυναλλαγές. Αντίθετα, το Doom: The Dark Ages με μάγεψε με την ατμόσφαιρά του, προσφέροντας μια ελπιδοφόρα επανεκκίνηση ενός κλασικού τίτλου.
Ακόμη, το Blue Prince με εντυπωσίασε με τη μοναδικότητα και την ομορφιά του, αν και δεν μπόρεσα να του αφιερώσω τον χρόνο που του άξιζε. Τέλος, το Balatro, αν και καθυστερημένα, με «έσωσε», προσφέροντας μια εξαιρετική εμπειρία παιχνιδιού με ευρηματικούς μηχανισμούς.
Αντιθέτως, το Hollow Knight: Silksong, παρά την ευρεία αναγνώρισή του, δεν κατάφερε να με κερδίσει, θυμίζοντάς μου δυσάρεστα παιχνίδια της νεανικής μου ηλικίας.
Το 2025, η gaming κοινότητα συγκλονίστηκε από σκάνδαλα, όπως η συνεργασία της EA με τον Jared Kushner και τους Σαουδάραβες, καθώς και την τιμή των 70 λιρών για το Outer Worlds 2.
Αν αναγκαστώ να ονομάσω τα παιδιά μου από παιχνίδια, οι επιλογές μου θα ήταν Clair Obscur, Despelote και Bananza.
Το μέρος του σώματός μου που πονάει περισσότερο από το gaming είναι η δεξιά άρθρωση του αντίχειρα, μια αίσθηση που θυμίζει «ορυχεία θείου».
Το παιχνίδι που περιμένω με ανυπομονησία το 2026 είναι το GTA 6, ενώ για το 2036, ελπίζω στο The Witcher 4.
