Ο ηθοποιός και κωμικός Νικ Μοχάμεντ (Nick Mohammed) βρίσκεται αυτόν τον καιρό στα γυρίσματα του “War”, μιας νέας σειράς του HBO, γεμάτης νομικές διαμάχες, επιτυχημένους επιχειρηματίες της τεχνολογίας και δυσάρεστα διαζύγια. Παρόλο που η σειρά διαφέρει σε ύφος από το “The Celebrity Traitors”, μοιράζεται μαζί του το υψηλό δράμα, την αβάσταχτη ένταση και την επανένωση του Μοχάμεντ με την Σίλια Ίμρι (Celia Imrie).

Το “Traitors” ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο και Μάιο, ενώ η νέα του σειρά ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο. Και οι δύο ηθοποιοί, λοιπόν, είχαν πλήρη επίγνωση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στο κάστρο, διατηρώντας παράλληλα την άκρα μυστικότητα. Ωστόσο, για τον Μοχάμεντ, η μεγαλύτερη χαρά ήταν η ευκαιρία να συνεργαστεί ξανά με την Ίμρι. «Είναι υπέροχη», λέει. «Είναι ακριβώς όπως φαντάζεστε, απλά εκπληκτική.»

Αυτό μας φέρνει στην καρδιά του ζητήματος, στην απάντηση στην ερώτηση: «Νικ, τι στο καλό συνέβη;» Προειδοποίηση για spoilers: σκοπεύουμε να αναλύσουμε λεπτομερώς τι συνέβη στον πιο εκνευριστικό τελικό του “Traitors” από, καλά, τον τελευταίο μη-celebrity “Traitors”. Αν ο Τζο Μάρλερ (Joe Marler) είχε τον τρόπο του, εκείνος και ο Νικ θα είχαν θριαμβευτικά οδηγηθεί στην νίκη, με την επιδέξια παραπλάνηση του Άλαν Καρ (Alan Carr) να αποκαλύπτεται επιτέλους. Αντ’ αυτού, οι ενοχλητικές αμφιβολίες του Νικ οδήγησαν στην κατάρρευση.

Ο Μοχάμεντ αμύνεται σθεναρά: «Πιστεύω ότι ήμουν αρκετά εύστροφος καθ’ όλη τη διάρκεια», δηλώνει. «Όμως, τις τελευταίες δύο-τρεις ημέρες, με τον Τζο, έπειθα τον εαυτό μου ότι με χειραγωγούσε. Το ότι έλεγε συνεχώς, ‘Θέλω να μείνουμε μόνο εγώ κι εσύ στον τελικό’ – ίσως αυτό ήταν ο τρόπος του να με κρατάει σε αναμονή, επειδή ήταν προδότης και ήθελε να κερδίσει. Και μετά, όλα γίνονται επιβεβαίωση της προϋπάρχουσας πεποίθησης.» Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, είναι τόσο ευγενικός τύπος που με εκπλήσσει που δεν προσπάθησε να ψηφίσει τον εαυτό του παρά να δυσαρεστήσει κάποιον άλλον.

Ο Μοχάμεντ και ο Μάρλερ είχαν πρόσφατα μια επανένωση μετά το “Traitors” στο επεισόδιο του Gogglebox για το Stand Up to Cancer, το οποίο πρέπει αναμφίβολα να ήταν λίγο άβολο, με την προδοσία της χρονιάς να κρέμεται στον αέρα. «Όχι, σίγουρα δεν ήταν ενοχλημένος. Ξέρεις πώς είναι…» (Παραδόξως, στην πραγματικότητα – λίγοι από τους πιστούς θα μπορούσαν να νιώσουν πιο αυθεντικά ο εαυτός τους από τον Τζο Μάρλερ.) «Είπε, ‘Είναι απλώς ένα παιχνίδι, έτσι δεν είναι;’ Προφανώς ήταν σοκαρισμένος εκείνη τη στιγμή, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά, μόλις βγήκα από το κάστρο και ήπιαμε ένα ποτό μαζί, όλα ήταν μια χαρά.»

Πριν από φέτος, ο Νικ Μοχάμεντ δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στην τηλεόραση ως ο εαυτός του. «Έχω κάνει το Taskmaster, αλλά ακόμη και τότε ήμουν ντυμένος ως Δράκουλας. Πάντα έπρεπε να κρύβομαι πίσω από κάτι.» Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην επιθυμία του να παίζει, οπότε έπρεπε να σκεφτεί τη διατήρηση του μυστηρίου, «χωρίς να ακούγεται υπερβολικά σνομπ».

Όμως, λάτρευε τόσο πολύ το κανονικό “Traitors” που, όταν ήρθε η πρόσκληση, είπε ένα κατηγορηματικό ναι. Ο Στίβεν Φράι (Stephen Fry) είχε ήδη συμφωνήσει, «και αν το έκανε αυτός, ποιος ήμουν εγώ για να αρνηθώ;» Επιπλέον: «Πότε αλλιώς θα είχατε την ευκαιρία να κάνετε προσανατολισμό στις Υψίπεδες της Σκωτίας με όλους αυτούς τους ανθρώπους;» Χμ. Προσανατολισμός. Ενδιαφέρων λόγος – αν και όχι τόσο ασυνήθιστος όσο νόμιζα. Ο Τομ Ντέιλι (Tom Daley) επίσης πίστευε ότι θα τα πήγαινε περίφημα στις υπαίθριες δραστηριότητες, αλλά δολοφονήθηκε πολύ νωρίς για να το αποδείξει. «Μου αρέσει ένα καλό παζλ και μια καλή υπαίθρια δραστηριότητα. Ποιος δεν θέλει;» λέει ο Νικ, με αδιαπέραστη αθωότητα.

Η καριέρα του ξεκίνησε πριν από σχεδόν 30 χρόνια, όταν ήταν 16 ετών (τώρα είναι 45). «Μόλις μπόρεσα να αρχίσω να εργάζομαι, δούλευα σε ξενοδοχεία και γάμους ως ταχυδακτυλουργός κοντινής εμβέλειας. Το έκανα μέχρι τα 30 μου, για να πληρώνω τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο, αλλά καθώς άρχισα να έχω όλο και περισσότερη δουλειά στην τηλεόραση, έγινε λίγο περίεργο. Οι άνθρωποι με κοιτούσαν, σαν, ‘Γιατί είσαι εδώ; Τι συμβαίνει;’ Οπότε τώρα θα έλεγα ότι είμαι ερασιτέχνης. Λατρεύω την μαγεία – την κάνω ακόμα κάθε μέρα, διαβάζω γι’ αυτήν κάθε μέρα. Μου αρέσει να πηγαίνω σε συνέδρια και να μιλάω με άλλους μάγους. Αλλά εκτός αν το κάνει ο κύριος Σουάλοου (Mr Swallow), δεν είναι κάτι που εκτελώ εύκολα.»

Α, ο κύριος Σουάλοου, η περσόνα που έχτισε το προφίλ του: «Είναι υπερβολικό, είναι βόρειο, είναι αρκετά mainstream, είναι σωματικό, είναι αρκετά κλοουνίστικο. Παρόλο που σίγουρα δεν είναι για παιδιά, δεν υπάρχει τίποτα πραγματικά προσβλητικό σε αυτό.» Ο χαρακτήρας του μάγου που διψάει για εξουσία βασίζεται σε έναν καθηγητή αγγλικών που είχε στο σχολείο του στο Λιντς, και είναι διαποτισμένος από σουρεαλιστική στοργή. «Μην με παρεξηγείτε: μπορώ να είμαι εριστικός και κυνικός. Μου αρέσουν οι κωμικοί που έχουν αυτό ως σήμα κατατεθέν τους – αλλά δεν είναι το δικό μου.»

Έτσι, ήταν μια αρκετά παράταιρη, εμπνευσμένη επιλογή που τον έβαλε στο “Ted Lasso”, ως Νέιτ Σέλι (Nate Shelley), ο οποίος από βοηθός γίνεται (άλλο ένα spoiler, συγγνώμη) κακός, και έδωσε στον Μοχάμεντ την επιθυμία να παίζει. «Ήταν η πρώτη φορά που μου εμπιστεύτηκαν έναν ρόλο που πήρε μια σκοτεινή τροπή. Ξαφνικά με δάγκωσε πραγματικά αυτό, αφού μου δόθηκε η άδεια να ξεδιπλώσω τον εαυτό μου.»

Αυτή η πορεία οδήγησε τον Μοχάμεντ στην πέμπτη σεζόν του “Slow Horses”, όπου υποδύθηκε τον δήμαρχο του Λονδίνου. «Ο δήμαρχος ήταν έγχρωμος και αυτό παίζει ρόλο. Αλλά ήθελα να είμαι απολύτως σαφής: αυτό δεν είναι εγώ να υποδύομαι τον Σάντικ Καν (Sadiq Khan).» Εκείνη η σεζόν βασίστηκε στον τόμο του Μικ Χέρρον (Mick Herron) που κυκλοφόρησε το 2017: «Δεν είναι τόσο επίκαιρο όσο θα περίμενε κανείς. Αυτό είναι δυστυχώς αντανάκλαση του γεγονότος ότι υπάρχουν πολλές φυλετικές εντάσεις, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αμερική, και δεν φεύγουν πουθενά.»

Ο Απρίλιος του 2026 είναι η επόμενη στάση του “Show Pony”, της δέκατης παράστασής του με τον τίτλο Mr Swallow. Έχει ο ρόλος του στο “Traitors” του προσφέρει ένα ολοκαίνουργιο κοινό;

«Θυμάμαι ότι το παρατήρησα για πρώτη φορά όταν το “Ted Lasso” έγινε πολύ μεγάλο, παίζοντας σε χώρους που ήταν πολύ μεγαλύτεροι από ό,τι είχα συνηθίσει. Ένα καλό 40% του κοινού δεν θα είχε δει ποτέ τον Mr Swallow, και μπορούσες σχεδόν να τους δεις να λένε: ‘Χριστέ μου, τι είναι αυτό;’ Αλλά μου αρέσει αυτό, μου αρέσει να πρέπει να κερδίζω ανθρώπους.»

Φαίνεται ότι η πιο εύστοχη ερώτηση είναι: μπορεί να μας κάνει να τον συγχωρήσουμε; Επειδή ακόμα, πικραμένοι, τον θεωρούμε υπεύθυνο για το γεγονός ότι αυτός και ο Τζο Μάρλερ δεν κέρδισαν. Τα λέγοντας όλα αυτά, χάνοντας το παιχνίδι, κέρδισε τις καρδιές μας.