Το πειραματικό ντοκιμαντέρ της Jesse McLean, με θέμα τα φυτά εσωτερικού χώρου, μας εμπνέει να φροντίσουμε τους φυτικούς μας συντρόφους και να αντιμετωπίσουμε τις μυκητολογικές λοιμώξεις που πλήττουν τα παχύφυτα στο γραφείο. Αυτή η κινηματογραφική δημιουργία, που λειτουργεί ως λιπάσμα για τη σκέψη, μας αφήνει με μια αίσθηση ευεξίας και μια διαύγεια πνεύματος.

Με λεπτότητα που συνδυάζει δέος και χιούμορ, η McLean δημιουργεί ένα οπτικοακουστικό κολάζ απόψεων για τη σχέση ανθρώπου-φυτού, δίνοντας βήμα σε όλες τις φωνές, ακόμη και στις ίδιες τις φωνές των φυτών. Ορισμένοι άνθρωποι που εμφανίζονται είναι απλώς σιωπηλά υποκείμενα, ακίνητοι όσο και οι πρωταγωνιστές του έργου. Μια γυναίκα, με έναν παραστατικό και γοητευτικό τρόπο, μοιράζεται την εμπειρία της για ένα φυτό που φάνηκε να μαραζώνει από μοναξιά, αφού χωρίστηκε από ένα άλλο, για να αναζωογονηθεί όταν επανενώθηκαν.

Ένας άνδρας, ο οποίος φροντίζει σχολαστικά τα πολλά φυτά στη βιβλιοθήκη Golda Meir στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Milwaukee, μιλάει πιο πραγματιστικά για την τέχνη της μεταφύτευσης και τη βέλτιστη τοποθέτηση. Η προσέγγισή του είναι σεμνή, αλλά η γνώση του είναι βαθιά ριζωμένη σε χρόνια παρατήρησης, όπως και σε άλλους εραστές των φυτών που συναντούμε. Ανάμεσά τους, δύο ειδικοί στα μπονσάι που υμνούν συγκινητικά τις ρυτίδες και τις ουλές του παλαιότερου δείγματος, οι οποίες αφηγούνται την ιστορία του δέντρου. Αλλού, ένας νεαρός άνδρας μιλά με πάθος για την ενσωμάτωση των φυτών ως διακοσμητικών στοιχείων σε μινιμαλιστικούς χώρους, όπου η αφθονία και η τυχαιότητά τους αποτελούν μια ευπρόσδεκτη πρόκληση στην αισθητική αυστηρότητα.

Σε όλη τη διάρκεια, η McLean συνυφαίνει αφηρημένες φωτογραφίες με κείμενο στην οθόνη που υποτίθεται ότι μιλάει ένα φυτό, περιγράφοντας πώς νιώθει η φωτοσύνθεση. «Νιώθω ωραία που γίνομαι ασταθής, που μετατρέπω την ενέργεια του φωτός σε χημική ενέργεια», αναφέρει το κείμενο. Οι λάτρεις της βοτανικής θα ενθουσιαστούν με τους επιστημονικούς όρους, όπως «αγγειακές δέσμες» και «στόματα και κεραίες», που ελαφραίνουν τις βαρύτερες, πιο μεταφυσικές στοχασμούς για τις συνεργατικές συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων και φυτών. Αυτή η αίσθηση ίσως υπονομεύεται από ορισμένα φυτά προς το τέλος, που μιλούν μεταξύ τους και γελούν με την ανάγκη μας να αναλύουμε τα πάντα με ταξινομήσεις και ονοματολογίες.

Όπως αναμένεται, δεδομένου του υπόβαθρου της McLean στη φωτογραφία και την εικαστική τέχνη, το “Light Needs” είναι αψεγάδιαστο κινηματογραφικά, με φακούς που αποτυπώνουν τις λεπτότερες υφές σε κάθε επιφάνεια οργανισμού, είτε πρόκειται για δέρμα είτε για φύλλο. Μια στοχαστική ηλεκτρονική μουσική επένδυση προσθέτει μια παιχνιδιάρικη πινελιά, καθιστώντας την ταινία συνεκτική παρά τα αποσπασματικά της μέρη. Αψεγάδιαστο.

Το “Light Needs” προβάλλεται στο True Story από τις 26 Δεκεμβρίου.