Ο Τζο Γουικς, ο διεθνώς αναγνωρισμένος προπονητής φυσικής κατάστασης και συγγραφέας, γεννήθηκε στο Epsom το 1985. Μετά από σπουδές στην αθλητική επιστήμη, ξεκίνησε να μοιράζεται συνταγές και προπονήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2014, ενώ εργαζόταν ως προσωπικός γυμναστής. Τα βίντεό του “Lean in 15” έγιναν viral, οδηγώντας τον σε μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Γουικς παρουσίασε καθημερινά διαδικτυακά μαθήματα φυσικής αγωγής, συγκέντρωσε πάνω από 1 εκατομμύριο λίρες για φιλανθρωπικούς σκοπούς και έλαβε το βραβείο MBE. Το 13ο βιβλίο του, Protein In 15, κυκλοφορεί αυτήν την περίοδο.
Ο Γουικς παραδέχεται ότι στην παιδική του ηλικία ήταν “αληθινός ακατάστατος” και η οικογένειά του δεν είχε την καλύτερη διατροφή. “Πολλά από τα χρήματά μας πήγαιναν στην εξάρτηση του πατέρα μου από την ηρωίνη, και η μητέρα μου ήταν νέα και δεν ήξερε πολλά για τη διατροφή”, αναφέρει. Μεγάλωσε σε ένα μονοδωμάτιο διαμέρισμα στο Epsom, με διατροφή που περιλάμβανε επεξεργασμένα τρόφιμα και άφθονη ζάχαρη. “Ακόμα και ως ενήλικας, δυσκολεύομαι πραγματικά να τρώω πρόχειρο φαγητό με μέτρο”, ομολογεί.
Η παιδική του ηλικία χαρακτηρίστηκε από άγχος, λόγω της εξάρτησης του πατέρα του και των δικών της προβλημάτων ψυχικής υγείας της μητέρας του, όπως διατροφικές διαταραχές, άγχος και OCD. “Η μητέρα μου ήταν αυστηρή με τα πάντα… φαινόταν σαν τις περισσότερες μέρες να γυρνάω από το σχολείο και εκείνη να καθαρίζει βαθιά τα ντουλάπια”, θυμάται. “Δεν μου επιτρεπόταν να κάνω πολύ θόρυβο και δεν υπήρχαν διανυκτερεύσεις ή πάρτι γενεθλίων στο σπίτι μας.”
Στο σχολείο, ήταν υπερκινητικός, φωνακλάδικος και “άχρηστος” στα ακαδημαϊκά μαθήματα, εκτός από την τεχνολογία και τη φυσική αγωγή. “Ήμουν ο μπελάς”, λέει, παραδεχόμενος ότι είχε πολλές αποβολές.
Τα εφηβικά του χρόνια ήταν τα δυσκολότερα. “Τότε άρχισα να αναγνωρίζω την πραγματικότητα της οικογενειακής μου κατάστασης”, λέει. “Μπορούσα να καταλάβω πότε ο πατέρας μου υποτροπίαζε και απογοητευόμουν κάθε φορά που εξαφανιζόταν ή έλεγε ψέματα.” Ο πατέρας του αντιμετώπιζε πρόβλημα εθισμού, κάτι που επηρέασε έντονα την οικογένεια. “Δεν υπήρχε καμία συζήτηση για την ψυχική υγεία τότε, αλλά ήξερα ότι ηρεμούσα αφού έκανα κάποια άσκηση”, εξηγεί.
Το οικογενειακό του παρελθόν τον σημάδεψε και στην προσέγγισή του στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, καθώς φοβόταν ότι θα τον επηρεάσουν όπως τον πατέρα του. “Ευτυχώς, δεν συνέβη, αλλά έχει κάνει την προσκόλλησή μου αρκετά αγχώδη”, αναφέρει. “Ήμουν πάντα σε σχέση, επειδή πάντα ήθελα την ασφάλεια”, παραδέχεται.
Στα μέσα της δεκαετίας των 20, άρχισε να διοργανώνει bootcamps. “Ήμουν αποφασισμένος να είμαι το δικό μου αφεντικό”, λέει. Παρά τις δυσκολίες, όπως κρύες και βροχερές πρωινές προπονήσεις χωρίς συμμετοχή, η επιμονή του απέδωσε καρπούς.
Με την άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η καριέρα του απογειώθηκε. “Η πρόθεσή μου δεν ήταν ποτέ να γίνω influencer, αλλά μέχρι το 2014 είχα 50.000 followers στο Instagram”, σημειώνει. Ένας εκδότης προσέγγισε τον Γουικς, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του. Το βιβλίο του “Lean in 15” πούλησε 1,4 εκατομμύρια αντίτυπα.
Την εβδομάδα που κηρύχθηκε το lockdown, ο Γουικς ξεκίνησε τα καθημερινά livestreamed μαθήματα φυσικής αγωγής στο YouTube, γνωστά ως “PE With Joe”. Η πρώτη προπόνηση είχε σχεδόν ένα εκατομμύριο ζωντανές συνδέσεις. Παρ’ όλο που είχε σπάσει το χέρι του λίγες μέρες πριν, συνέχισε καθημερινά, ακόμη και όταν ήταν εξαντλημένος.
Σήμερα, η επιτυχία για τον Τζο Γουικς σημαίνει “σταθερότητα και συνδέσεις”. “Έχω ωραίο φαγητό, και θέρμανση και φυσικό αέριο· τα πράγματα που δεν βίωσα ως παιδί”, λέει. “Θέλω να είμαι ένας ειλικρινής, πιστός σύζυγος. Πίστευα ότι δεν θα παντρευόμουν ποτέ, καθώς ό,τι έβλεπα γύρω μου ήταν διαζύγια και απιστίες. Αλλά όλα άλλαξαν όταν γνώρισα την Rosie.”
Ο κύριος στόχος του είναι να είναι ένας καλός πατέρας. Με τέσσερα παιδιά, η ζωή είναι εξαντλητική, αλλά έχει βρει τη ρουτίνα του, ξυπνώντας νωρίς το πρωί για την προπόνησή του. “Τα παιδιά δεν σταματούν να μιλούν, να κάνουν ερωτήσεις, ειδικά καθώς τους κάνουμε κατ’ οίκον διδασκαλία”, προσθέτει.
Ο Γουικς έχει εργαστεί πολύ στην επούλωση της σχέσης του με τους γονείς του, οι οποίοι έχουν χωρίσει. “Είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος, το να χάσω την οικογένειά μου”, δηλώνει. “Δεν θέλω να συνειδητοποιήσω ότι έχω ξοδέψει υπερβολικά πολύ από τη ζωή μου αποσπασμένος από τη δουλειά, και ότι έχω ξεμείνει από χρόνο.”
Κοιτάζοντας μια παλιά φωτογραφία, αναπολεί την ανάγκη για φροντίδα και αγάπη ενός παιδιού, σε αντίθεση με το χαοτικό σπίτι που μεγάλωσε. Ωστόσο, οι αναμνήσεις του δεν είναι γεμάτες θλίψη, αλλά “κανονικότητα”. “Τώρα έχω καλύτερη κατανόηση για όλα όσα περνούσαν οι γονείς μου”, λέει. “Ξέρω ότι ο εθισμός δεν ήταν επιλογή για τον μπαμπά, και η μαμά έχει περάσει κι εκείνη το δικό της ταξίδι. Ξέρει καν να μαγειρεύει τώρα – γιατί έχει όλα μου τα βιβλία!”
