Το 2006, είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία της πολυαγαπημένης ταινίας ενηλικίωσης “Stand By Me“, βρέθηκα στο γραφείο του Rob Reiner στην Castle Rock Entertainment στο Λος Άντζελες. Ανάμεσα σε αφίσες εμβληματικών του έργων, η προσοχή μας στράφηκε σε μια μικρή οθόνη, καθώς η ταινία ξεκινούσε. Είχα ταξιδέψει στο Beverly Hills για ένα αφιερωματικό άρθρο, αλλά για μένα ήταν και μια στιγμή που ομολογουμένως δεν πίστευα. Ως έφηβη, είχα δει το “Stand By Me” αμέτρητες φορές, ταυτιζόμενη βαθιά με τους τέσσερις πρωταγωνιστές – τον ευάλωτο, επίδοξο συγγραφέα Gordie (Wil Wheaton), τον σκληρό αλλά ευαίσθητο Chris (River Phoenix), τον παρορμητικό κωμικό Teddy (Corey Feldman) και τον καταπιεσμένο Vern (Jerry O’Connell) – καθώς μοιράζονταν τον πόνο, τις ανασφάλειες και την δυσπιστία τους προς τους ενήλικες.
Αν και δεν έκανα ποτέ χιλιόμετρα σε σιδηροδρομικές γραμμές για να δω ένα πτώμα, οι φίλοι μου ήταν τα πάντα, καλύπτοντας το κενό που άφησε ο χωρισμός των γονιών μου. Όπως ο Gordie, έτσι κι εγώ αισθανόμουν χαμένη στο σπίτι, και όπως ο Chris, αντιμετώπιζα προκαταλήψεις, επειδή στο χωριό μου τη δεκαετία του ’80, οι οικογένειες δεν διαλύονταν. Ωστόσο, ο στενός μου κύκλος φίλων έκανε τα πάντα να μοιάζουν καλύτερα. Μαζί παρακολουθούσαμε το “Stand By Me”, και όπως τα παιδιά στην ταινία, ανταλλάζαμε αστεία, αλλά και μπορούσαμε, όταν χρειαζόταν, να προσφέρουμε στήριξη.
Καθώς παρακολουθούσαμε την ταινία, ο Reiner σχολίασε: «Ο Gordie αισθάνεται τόσο αποκομμένος. Είναι ένα θέμα που διατρέχει ολόκληρη την ταινία. Όλα αφορούν την αίσθηση ότι ο πατέρας του δεν τον αγαπά». Ο Reiner συνέδεσε αυτή την σκέψη με την προσωπική του εμπειρία, αναφερόμενος στον πατέρα του, Carl Reiner. «Ήταν μια ισχυρή παρουσία. Ένιωθα ότι δεν με έβλεπε». Για τον νεότερο Reiner, που είχε προηγουμένως υποδυθεί τον Meathead στο sitcom “All in the Family” και είχε σκηνοθετήσει κωμωδίες όπως το “This Is Spinal Tap” και το “The Sure Thing”, το “Stand By Me” αποτέλεσε μια συνειδητή προσπάθεια να ξεφύγει από τη σκιά του πατέρα του. Παρόλο που ήταν γεμάτη ατάκες και περιπέτεια, ήταν η υπόκωφη μελαγχολία της νουβέλας του Stephen King, “The Body”, που ταίριαζε με την ψυχή του Reiner. Όπως ο Gordie, έτσι και ο Reiner ήταν 12 ετών το 1959, όταν διαδραματίζεται η δράση, και κι εκείνος ήταν «το αόρατο αγόρι» στο σπίτι. «Το Stand By Me σημαίνει περισσότερα για μένα από οποιαδήποτε άλλη ταινία μου», ψιθύρισε.
Όσο παρακολουθούσαμε, συνέβη κάτι παράξενο. Ο σχολιασμός μας άρχισε να σβήνει, και αναγκαζόμασταν να μιλήσουμε ξανά επανειλημμένα. Εν μέρει, αυτό οφειλόταν στο ότι μας απορρόφησε η ταινία που είχαμε δει τόσες φορές, αλλά και στο ότι ξύπνησαν προσωπικές αναμνήσεις. «Με κάνει να κοιτάζω την παιδική μου ηλικία με νοσταλγία», είπε ο Reiner, και φάνηκε ανακουφισμένος να επιστρέψει στην παραγωγή της ταινίας: γυρίσματα για 60 ηλιόλουστες ημέρες στο Oregon το καλοκαίρι του 1985, εργαστήρια για τους νεαρούς πρωταγωνιστές, και ταχύπλοο με τα αγόρια για να ενθαρρύνουν αληθινούς δεσμούς φιλίας.
Στο τέλος της ταινίας, ο Gordie και η παρέα του έχουν ξεφύγει από τον σκύλο-φύλακα Chopper, έχουν ξεπεράσει το τρένο σε μια απότομη γέφυρα, και έχουν απομακρύνει ενοχλητικά, πρησμένα βδέλικα μετά από μια απρόσεκτη βουτιά σε μια δασική βαλτώδη περιοχή. Μαζί παρακολουθήσαμε με σεβασμό σιωπή καθώς το πτώμα του παιδιού βρέθηκε και ο Gordie επιτέλους έκλαψε για την απώλεια του αδελφού του, Denny (John Cusack). Τώρα τα αγόρια επέστρεψαν στη μικρή τους πόλη Castle Rock (ναι, ο Reiner ονόμασε την εταιρεία παραγωγής του από αυτήν) και ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους, με την αθωότητα να έχει χαθεί και τις φιλίες να είναι έτοιμες να διαλυθούν.
Ο Reiner συγκινήθηκε ορατά όταν ο Chris αποχαιρέτησε και εξαφανίστηκε από το κάδρο. Άκουσε τον μεσήλικα Gordie (Richard Dreyfuss) να εξηγεί πώς ο καλύτερος φίλος του μεγάλωσε, έγινε δικηγόρος, και πριν από μία εβδομάδα μαχαιρώθηκε ενώ προσπαθούσε να ηρεμήσει μια διαμάχη μεταξύ δύο αγνώστων. «Δεν είχαμε ιδέα ότι ο River θα πέθαινε [από υπερβολική δόση, το 1993]», είπε. «Όταν κοιτάζεις τη σκηνή τώρα, είναι πραγματικά ανατριχιαστική».
Εκείνο το απόγευμα, παρακολουθήσαμε το “Stand By Me” μέχρι που οι τίτλοι τέλους προβλήθηκαν με το τραγούδι του Ben E King, και στη συνέχεια ο Reiner, ο οποίος ήταν όσο ευγενικός όσο έλεγαν οι θρύλοι, αποχαιρέτησε. Σκέφτομαι εκείνη τη μαγική μέρα συχνά. Την επόμενη μέρα, έβαλα ξανά το “Stand By Me”, για να τιμήσω τον σκηνοθέτη που βοήθησε να ορίσει τη γενιά μου, και του οποίου η ταινία με φρόντισε και με διαμόρφωσε. Με δυσκολία έφτασα στην πρώτη σκηνή.
