Η απόλαυση μιας νέας χριστουγεννιάτικης ταινίας, όπως το “Goodbye June” με πρωταγωνίστρια την Κέιτ Γουίνσλετ, προϋποθέτει την αποδοχή ορισμένων στοιχείων. Πρώτον, όσοι έχουν βιώσει απώλεια, ίσως χρειαστεί να προσεγγίσουν την ταινία με προσοχή, καθώς πραγματεύεται ρητά τον θάνατο ενός γονέα. Δεύτερον, καλό είναι να μην αναζητήσετε στο Google την ηλικία των ηθοποιών του καστ.
Αυτό συμβαίνει για σοβαρό λόγο. Τη “June” υποδύεται η Dame Helen Mirren, ενώ τον σύζυγό της ο Timothy Spall. Πρόκειται για δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς και εθνικούς θησαυρούς. Η Mirren είναι 80 ετών και ο Spall 68. Αυτά τα στοιχεία από μόνα τους δεν αποτελούν πρόβλημα, καθώς είναι πιθανό να γνωρίζετε ζευγάρια με μεγαλύτερη διαφορά ηλικίας που είναι απολύτως ευτυχισμένα.
Το ζήτημα, ωστόσο, ανακύπτει όταν συνυπολογίζουμε τις ηλικίες των παιδιών τους. Το “Goodbye June” εστιάζει σε τέσσερα αδέλφια που καλούνται να υπερβούν τις διαφορές τους σε μια στιγμή ακραίας οικογενειακής κρίσης. Ένα από τα αδέλφια υποδύεται η Toni Collette. Η Toni Collette είναι 53 ετών, και ήδη καταλαβαίνετε πού οδηγεί αυτό, σωστά;
Για να λυθεί αυτό το “πρόβλημα”, πρέπει να αποδεχτούμε ότι ο χαρακτήρας της Mirren ήταν 28 ετών όταν γέννησε την Collette, ενώ ο Spall μόλις 15. Το κείμενο της ταινίας δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτό. Ίσως είναι μια έξυπνη επιλογή, καθώς μια χριστουγεννιάτικη ταινία για έναν θανόντα γονέα είναι ήδη βαριά, και μια ταινία για έναν θανόντα γονέα, η μητέρα του οποίου ήταν κόρη ενός κυριολεκτικά ανήλικου, θα μπορούσε να είναι υπερβολική. Ωστόσο, παραμένει ιδιαίτερα παράξενο.
Ας μην είμαστε υπερβολικά επικριτικοί. Από την αυγή του κινηματογράφου, οι ηθοποιοί έχουν υποδυθεί χαρακτήρες μεγαλύτερους ή μικρότερους από την πραγματική τους ηλικία. Ίσως – ελπίζουμε! – ο Timothy Spall υποδύεται κάποιον που είναι μια δεκαετία μεγαλύτερος από ό,τι στην πραγματικότητα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι, μόλις αρχίσετε να παρατηρείτε τέτοιου είδους λεπτομέρειες, τις βλέπετε παντού.
Στην πιο πρόσφατη ταινία “Bridget Jones”, η πρωταγωνίστρια (την οποία υποδύεται η Renée Zellweger, 56 ετών) έχει ένα εξάχρονο παιδί. Στο “Expats” της Lulu Wang, η Nicole Kidman (58 ετών) έχει ένα νήπιο. Αυτά είναι υπέροχα για τους χαρακτήρες τους, και η απόκτηση παιδιού σε μεγαλύτερη ηλικία είναι εξαιρετική. Είναι απλώς περίεργο που κανείς δεν το αναφέρει, ειδικά επειδή στατιστικά είναι σπάνιο. Για να επιστρέψουμε στο “Goodbye June”, αξίζει να σημειωθεί ότι ο χαρακτήρας της Collette είναι επίσης έγκυος.
Ενώ ο αριθμός των γυναικών στις ΗΠΑ άνω των 50 ετών που γεννούν έχει αυξηθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες – υπήρχαν 144 καταγεγραμμένες γεννήσεις το 1997, σε σύγκριση με 1.217 το 2023 – εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει ένα ελάχιστο ποσοστό όλων των γεννήσεων. Οι γυναίκες άνω των 50 ετών ευθύνονται για μόλις το 0,03% των γεννήσεων, οπότε θα αναμενόταν κάτι τόσο σπάνιο να είχε τουλάχιστον αναφερθεί στην πλοκή.
Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα στην ταινία τρόμου “Thanksgiving” του Eli Roth (2023), καθώς αποκαλύπτεται ότι ο χαρακτήρας που υποδύεται η Gina Gershon (61 ετών κατά την κυκλοφορία της ταινίας) ήταν έγκυος. Αυτό δεν είναι εντελώς ασυνήθιστο – το 2019, η 74χρονη Erramatti Mangayamma γέννησε δίδυμα μετά από θεραπεία IVF – αλλά η εγκυμοσύνη θα ήταν σχεδόν σίγουρα το πιο σημαντικό στοιχείο του χαρακτήρα της. Ορισμένα φόρουμ προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτό το γεγονός θεωρητικά, υποστηρίζοντας ότι ο χαρακτήρας της δεν ήταν ποτέ πραγματικά έγκυος και ότι ο εμμονικός κακοποιός της ταινίας απλώς το εφηύρε, αλλά αυτή είναι υπερβολική ανάλυση για μια ταινία του Eli Roth.
Ποιος είναι ο λόγος για αυτό; Στην περίπτωση των “Bridget Jones” και “Expats”, ίσως επειδή οι δημιουργοί ήθελαν να αντικατοπτρίσουν την αυξανόμενη τάση των γυναικών να γεννούν σε μεγαλύτερη ηλικία, αλλά μπορεί επίσης να οφείλεται στο ότι η Nicole Kidman και η Renée Zellweger μπορούν να δείχνουν νεότερες από ό,τι είναι.
Από την άλλη πλευρά, στην περίπτωση του “Goodbye June”, ίσως επειδή η Κέιτ Γουίνσλετ είχε πρόσβαση στους ηθοποιούς Helen Mirren και Timothy Spall και, όταν έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις ηθοποιούς τέτοιου διαμετρήματος, είσαι πρόθυμος να “παραποιήσεις” λίγο τους αριθμούς.
Αυτό αποσπά την προσοχή, αλλά δεν είναι απαραίτητα κακό. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να το δει ως μια διόρθωση στα αμέτρητα χρόνια που το Χόλιγουντ έκανε ηθοποιούς να υποδύονται μητέρες ηθοποιών που δεν είναι πολύ μεγαλύτεροι από αυτούς. Η Jessie Royce Landis υποδύθηκε τη μητέρα του Cary Grant στο “North by Northwest”, παρόλο που η διαφορά ηλικίας τους ήταν τόσο μικρή που θα έπρεπε να τον είχε γεννήσει στα οκτώ της.
Ομοίως, η Angela Lansbury θα έπρεπε να είχε γεννήσει τον Laurence Harvey στην ηλικία των τριών ετών για να έχει νόημα το “The Manchurian Candidate”. Και όσο λιγότερο σκεφτόμαστε το “Alexandra” του Oliver Stone (όπου η Angelina Jolie υποδύθηκε τη μητέρα του Colin Farrell, ο οποίος είναι μόλις 362 ημέρες νεότερος από αυτήν), τόσο το καλύτερο. Σε σύγκριση με αυτά, ο Timothy Spall ήταν σχεδόν γεροντικός όταν πατέρας της Toni Collette για το “Goodbye June”. Δόξα τω Θεώ που το Χόλιγουντ ήταν κάποτε πολύ πιο ανατριχιαστικό.
