Ο Vini Reilly, ο άνθρωπος πίσω από το αιθέριο μουσικό οικοδόμημα των Durutti Column, δεν υπήρξε ποτέ ένας συνηθισμένος καλλιτέχνης. Σε μια σπάνια εξομολόγηση, ο κιθαρίστας που επηρέασε γενιές μουσικών, αποκαλύπτει τις σκοτεινές και φωτεινές στιγμές μιας διαδρομής 40 ετών.

Όλα ξεκίνησαν στο Manchester, όπου ο Reilly, παλεύοντας με την κατάθλιψη στην εφηβεία του, αναζητούσε τρόπο να δώσει τέλος στη ζωή του, πλησιάζοντας ακόμη και συμμορίες στην περιοχή Moss Side. «Τα χειρότερα πράγματα που μου συνέβησαν, μου προσέφεραν τελικά περισσότερα από όσα μου πήραν», παραδέχεται ο ίδιος.

Η συζήτηση αναπόφευκτα στρέφεται στον Ian Curtis των Joy Division, με τον οποίο διατηρούσε στενή επαφή πριν από την τραγική του απώλεια. «Όταν είδα τα χάπια που είχε συνταγογραφηθεί για την επιληψία του, ήξερα ότι δεν είχε καμία ελπίδα», δηλώνει συγκλονιστικά ο Reilly, ενώ ο συνεργάτης του, Bruce Mitchell, θυμάται τη στιγμή της ηχογράφησης του κομματιού The Missing Boy.

Οι μνήμες από την Factory Records παραμένουν ζωντανές, όπως το θρυλικό εξώφυλλο με το γυαλόχαρτο στο The Return of the Durutti Column. Αν και ο ίδιος υποβαθμίζει τη συμμετοχή του, η ιστορία των Joy Division να κολλάνε τα εξώφυλλα παρακολουθώντας ταινίες για να βγάλουν τα προς το ζην, έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου.

Ο Reilly μιλά ακόμη με θαυμασμό για τον Morrissey, με τον οποίο συνεργάστηκε στο Viva Hate, τονίζοντας το σπάνιο χάρισμά του, ενώ απαντά και στις φήμες για τη σημασία των τραγουδιών του. Παρά την παγκόσμια αναγνώριση από καλλιτέχνες όπως ο Chris Martin και ο Dev Hynes, ο ίδιος επιλέγει να μένει μακριά από τη δόξα. «Έχω παίξει για 60 χρόνια. Αυτό είναι αρκετό», καταλήγει, έχοντας πλέον αποκτήσει μια θέση στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας.