Η performance της Prashasti Singh, με τίτλο “Divine Feminine”, ισορροπεί με μαεστρία μεταξύ της αυτοσαρκαστικής αποτύπωσης των δικών της ατελειών ως άγαμης γυναίκας στα τριάντα στην Ινδία και της κριτικής της πολιτικής των φύλων στον 21ο αιώνα. Η Singh καταφέρνει να κερδίσει την συμπάθεια του κοινού με την αυτοσαρκαστική της διάθεση, ενώ παράλληλα προσφέρει βαθιές σκέψεις για την πατρίδα της και την πορεία της προς την γυναικεία απελευθέρωση.

Το κεντρικό θέμα της παράστασης είναι η γυναικεία απελευθέρωση, όπως αυτή βιώνεται μέσα από τις συγχύσεις και τις αντιφάσεις μιας γυναίκας που μεγάλωσε επιθυμώντας να γίνει άνδρας. Στην Ινδία, τα πρότυπα γυναικείων ρόλων δεν φάνταζαν ιδιαίτερα εμπνευσμένα, με εξαίρεση μια επιτυχημένη μακρινή συγγενή, η οποία όμως υπονόμευσε την έμπνευση που προσέφερε, με μια προειδοποίηση κατά της εργένικης ζωής. Έτσι, η Singh ταλαντεύεται μεταξύ της υπερηφάνειας για την ανεξαρτησία της, του άγχους για την ακατάπαυστη βύθιση στην κατάσταση της “τρελής γυναίκας” και των συνεδριών ψυχοθεραπείας, όπου της συμβουλεύουν να επαναπροσδιορίσει τη θλίψη της ως χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς της.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό έργο, ακόμη και για θεατές που μπορεί να νιώθουν σαν εξωτερικοί παρατηρητές. Η Singh ερμηνεύει στα Χίντι, και το κοινό της περιλαμβάνει πολλούς που θα μπορούσαν να την παρακολουθήσουν και στις δύο γλώσσες. Είναι βέβαιο ότι το υλικό, που αγγίζει πολιτισμικές διαφορές και την πορεία της πολιτικής των φύλων, είναι ακόμη πιο οικείο στους ομιλητές των Χίντι, περιλαμβάνοντας περιστασιακά σχόλια και ειρωνικά αστεία για την ηθοποιό του Bollywood που έγινε δεξιά πολιτικός, Kangana Ranaut.

Η Singh έχει ανάμεικτα συναισθήματα για την Ranaut, όπως και για όλα τα άλλα, εκτός από τις ανεπάρκειες του αντίθετου φύλου, τις οποίες θεωρεί αυτονόητες. Η παράσταση κλείνει με την Singh να πείθεται από ένα podcast αυτοβοήθειας να συνδεθεί με την “θεϊκή της θηλυκότητα” και να απορρίψει την ανδρική κούρσα. Ωστόσο, ξέρουμε ότι αυτό δεν θα πάει καλά. Παρόλα αυτά, στις ειλικρινείς, αν και καταδικασμένες, προσπάθειές της να συμβιβάσει τους κύκλους της ελευθερίας και της θηλυκότητας, της μοναξιάς και της αυτοβελτίωσης, υπάρχει άφθονο υλικό για γέλιο.
Η παράσταση παρουσιάζεται στο Soho Theatre, στο Λονδίνο, έως τις 20 Δεκεμβρίου.